Συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου στην ΑΥΓΗ (20.06.10) και στον Νίκο Φίλη και τον Κωνσταντίνο Ζαγάρα
* Η Ελλάδα δέχεται το τελευταίο διάστημα ένα μπαράζ υποβάθμισης της πιστοληπτικής της ικανότητας λόγω της οικονομικής της κατάστασης. Λέγανε πως αν μπούμε στον μηχανισμό στήριξης, θα είμαστε ασφαλείς, ωστόσο συνεχίζονται οι επιθέσεις. Πού αποδίδετε αυτή την εξέλιξη;
Αναφέρεστε στους τρεις αμερικάνικους οίκους «αξιολόγησης». Αυτοί είναι χειρότεροι και από τις χειρότερες εταιρείες δημοσκοπήσεων. Αυτή τη φορά όμως η Moody’s δεν υποβάθμισε τόσο τα ελληνικά ομόλογα, όσο μέσω αυτών το πακέτο του ΔΝΤ και της Ε.Ε. για την Ελλάδα. Δεν είναι τόσο παρέμβαση για να ανέβουν τα spread, αφού η Ελλάδα δεν προσφεύγει πια στην αγορά για τρία χρόνια, όσο προειδοποίηση ότι τα υφιστάμενα είναι «σκουπίδια». Η City Group τα απέκλεισε από τις λίστες της. Η "Financial Times" ονομάζει την Ελλάδα Αργεντινή της Ευρώπης. Δεν ξέρω αν οφείλουμε να νοιώθουμε ενοχές, αλλά οι λεγόμενες αγορές συγκλίνουν με την άποψη της αριστεράς ότι το πακέτο ΔΝΤ - Ε.Ε. οδηγείται σε αδιέξοδο. Και αυτές βλέπουν τη χρεωκοπία προ των πυλών.
* Είναι ένα μήνυμα ή μήπως και επιδίωξη;
Ενδεχομένως. Είναι μήνυμα του ανώτατου δικαστηρίου των αγορών ότι το ευρώ δεν μπορεί να σταθεί με χώρες με τέτοιο αφόρητο δανειακό βάρος, όπως η Ελλάδα, και με τράπεζες ανοικτές σε ομόλογα-σκουπίδια. Και επιδίωξη είναι αυτή η σύγκρουση ανάμεσα σε γιγαντιαία και πειναλέα κεφάλαια και σε μια συγκεχυμένη και υποταγμένη ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία να συνεχιστεί. Μια τόσο σφοδρή ενδοκαπιταλιστική σύγκρουση υποσκάπτει εκ των ένδον την παρέμβαση ΔΝΤ - Ε.Ε. και είναι πολύ χρήσιμο στοιχείο για μας.
* Ανοίγει συνεπώς μια ιστορία επαναδιαπραγμάτευσης του δημόσιου χρέους. Μόνο στην Ελλάδα υπάρχει αυτό το ζήτημα ή θα λέγαμε πως υπάρχει ένα θέμα ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους πια;
Όχι απλώς στη ζώνη του ευρώ. Παγκόσμια. Συνδέεται με την κυριαρχία των τοκογλυφικών αγορών στην κρατική χρηματοδότηση. Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιαπωνία έχουν τεράστιο πρόβλημα χρέους ή ελλειμμάτων. Ασφαλώς χρειάζονται πλανητικές λύσεις και δεν υπάρχει ένας αντίστοιχος πόλος της αριστεράς να τις προωθήσει με αξιοπιστία. Όταν όμως βρέχει καταρρακτωδώς σε όλο το βουνό, δεν σημαίνει ότι όλα τα χωριά θα καταστραφούν από κατολίσθηση. Στην Ελλάδα η κατολίσθηση έχει γίνει. Είναι περίεργο, αλλά ένα κοινό σημείο σύμπτωσης απόψεων των πάντων -μαρξιστών, νεοκεϋνσιανών και νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων- είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επιβιώσει με αυτές τις τοκοχρεωλυτικές υποχρεώσεις. Υπάρχει όμως «η δεξιά αναδιαπραγμάτευση», που στηρίζεται στην κατάλυση του κοινωνικού κράτους και τη μακρόχρονη εξασφάλιση των πιστωτών, και η «αριστερή διαπραγμάτευση» που πρώτα και κύρια δεν αναγνωρίζει ως χρέος του λαού τα χρέη από άνομες συναλλαγές για έργα τύπου SIEMENS, ιδιοτελείς ταξικές επιλογές, από τοκογλυφικά επιτόκια.
Να ανοίξουμε την κερκόπορτα του φρουρίου Ευρώπη
* Αναφέρατε ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πλανητικό. Αυτό σημαίνει επίσης ότι δεν είμαστε μόνοι μας και μπορούμε να αναζητήσουμε συμμαχίες.
Είναι αυτονόητο ότι πάντα πρέπει να αναζητάς συμμαχίες. Σήμερα υπάρχει κοινωνική αφύπνιση σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. που είναι σημαντικό να συντονιστεί. Όμως δεν πρέπει να περιμένει κανείς ότι η κρίση, η επίθεση των ηγεμονικών καπιταλιστικών δυνάμεων ή η αντίσταση σε αυτές θα λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία στις 27 χώρες της Ε.Ε. Όπως ανισόμετρη είναι η ανάπτυξη, ανισόμετρη είναι η κρίση, ανισόμετροι αρχικά θα είναι και οι αγώνες, οι νίκες και οι ήττες. Ειδικά στους «αδύναμους κρίκους», όπως η Ελλάδα, κομβικό σημείο και σύμβολο πια, οι μάχες σε εθνικό επίπεδο θα βαρύνουν ιδιαίτερα στην έκβαση ενός πολέμου σε υπερεθνικό επίπεδο. Αξίζει να διαβασθεί το νέο βιβλίο του Κώστα Βεργόπουλου «Οι Αμετανόητοι» που κάνει μια τεκμηριωμένη κριτική σε απόψεις, ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε σε εθνικό επίπεδο, τα πάντα εξαρτώνται από αλλαγές μόνο σε επίπεδο Ευρώπης. Τέτοιες απόψεις λειτουργούν τελικά υπέρ του συστήματος προκαλώντας ηττοπάθεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι πάμε να χτίσουμε μια ριζοσπαστική παράγκα έξω από το καπιταλιστικό φρούριο των Βρυξελλών, αλλά να ανοίξουμε την κερκόπορτα του φρουρίου.
* Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αποφάσισαν να εφαρμόσουν ένα σύστημα κηδεμονίας σε όλες τις χώρες και όχι μόνο στις δημοσιονομικά απείθαρχες. Μήπως έτσι δημιουργείται ένα άλλο πλαίσιο ευρωπαϊκών εξελίξεων και διεκδικήσεων;
Το προχθεσινό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο μου θυμίζει δικτάτορα που, διαισθανόμενος την κατάρρευσή του, προστρέχει σε όλο και πιο αυταρχικά μέτρα. Μεταφορικά, ο Μπαρόζο έχει βγάλει τα τανκς στο δρόμο. Γίνεται όλο και πιο ορατό ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, αν δεν αποδομείται, αποκτά ρήγματα, κλονίζεται, διαρρηγνύει την όποια συνοχή της, αποκαλύπτει ότι η πολιτική της δεν είναι ευρωπαϊκών διαστάσεων, αλλά είναι «εθνική», ιδιαίτερα του γερμανικού κατεστημένου. Τι σημαίνει αυτό; Από τη μία ότι το λαϊκό κίνημα κάθε χώρας πρέπει να αξιοποιήσει τα ρήγματα. Από την άλλη ότι η γενικευμένη επίθεσή τους απαιτεί όλο και πιο γενικευμένη λαϊκή αντεπίθεση. Δεν κατανοώ γιατί θα έπρεπε σώνει και καλά να φέρουμε σε αντιπαράθεση αυτές τις δύο δυνατότητες και να τις αποδυναμώνουμε και τις δύο.
* Συνεπώς δεν πιστεύετε ότι υπάρχει θέμα αποδέσμευσης της χώρας από την Ε.Ε.
Όσο δυναμώνει το οπλοστάσιο των ελέγχων, των εντολών, των ποινών για τα δημοσιονομικά και μέσω των δημοσιονομικών για έναν λεπτομερειακά καθορισμένο νεοφιλελεύθερο δρόμο ανάπτυξης και όσο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα μια ουσιαστική μετατόπιση των πολιτικών της Ε.Ε., το θέμα της αποδέσμευσης το θέτει η ίδια για συζήτηση. Προσωπικά δεν το υποστηρίζω γιατί δεν πρέπει να γυρίσουμε στο χθες, αλλά να αλλάξουμε το αύριο. Δεν το θεωρώ όμως ταμπού στις συζητήσεις μας ούτε καθυστερημένους όσους προβληματίζονται σοβαρά γι’ αυτό.
* Διαβλέπετε να υπάρχει μια προσπάθεια αντιμετώπισης της αχαλίνωτης κερδοσκοπικής συμπεριφοράς των αγορών, όπως φάνηκε από κυβερνήσεις όπως της Μέρκελ;
Φοβάμαι ότι είναι άσφαιρα πυρά. Δείτε την ταχύτητα με την οποία η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προσαρμόστηκε στην υποβάθμιση της Ελλάδας από τη Moody’s με 5% επιβάρυνση στα ελληνικά ομόλογα.
* Αναφέρετε συχνά πως αν είναι να επιλέξουμε μεταξύ ευρώ και κοινωνικού κράτους, σίγουρα θα επιλέγαμε το κοινωνικό κράτος. Τίθεται έτσι το δίλημμα σήμερα; Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι εκτός Ευρωζώνης θα είχαμε κοινωνικό κράτος;
Είμαι βέβαιος ότι κι εσείς την ίδια επιλογή θα κάνατε. Το δίλημμα υπάρχει εκ των πραγμάτων. Δεν τέθηκε όμως πολιτικά από μια κυβέρνηση εκ των προτέρων παραδομένη. Μια λαϊκή κυβέρνηση μεθαύριο οφείλει να το θέσει με σαφήνεια. Η Ευρωζώνη θα δώσει την απάντηση. Από το «ναι» ή «όχι» της Ευρωζώνης στο αν η συμμετοχή στο ευρώ σημαίνει κατάλυση των κοινωνικών κατακτήσεων θα καθοριστεί ο δρόμος για την αριστερά. Ξέρετε, μέχρι πριν λίγο καιρό μπορούσαμε να λέμε ανέξοδα συνθήματα του τύπου « Όχι στο Σύμφωνο Σταθερότητας». Σήμερα όλα, και τα πιο απόμακρα, έρχονται πάνω στο τραπέζι. Οφείλουμε να αποδείξουμε την ειλικρίνειά μας, να επιμείνουμε σ' αυτές τις θέσεις και να έχουμε απάντηση στα δραματικά διλήμματα που προκαλούνται.
Θα πέσουν πολλοί σπόροι... Να μη φοβηθούμε
* Πριν συμπληρωθεί ένας χρόνος από τις εκλογές, διαπιστώνουμε κινήσεις αποστασιοποίησης των πολιτών απ' τα κυρίαρχα κόμματα, ενώ η κρίση της αριστεράς παράγει κι αυτή άλλης τάξης αποστασιοποιήσεις. Πιστεύετε ότι υπάρχει χώρος για νέα πολιτικά κόμματα;
Θα πέσουν πολλοί σπόροι - και από τυχοδιώκτες, και από υπηρέτες αφεντικών. Δεν πρέπει να φοβόμαστε. Δεν έχουμε λόγο να παρελαύνουμε μαζί με τα άλλα κόμματα, να υπερασπιζόμαστε το πολιτικό σύστημα. Στις εκλογές του 2007 σύνθημά μας ήταν «Αλλάζουμε το τοπίο». Στις σημερινές ιστορικές στιγμές δεν είναι προτεραιότητα αν η ριζοσπαστική αριστερά πάρει 3-4 περισσότερους ή λιγότερους βουλευτές. Οφείλει να διεκδικήσει να αναδειχθεί σε ηγετική δύναμη της χώρας. Αυτό δεν σημαίνει νέο ή μεγαλύτερο κόμμα. Σημαίνει ικανότητα για πλατύτατη μετωπική δράση. Σημαίνει αλλαγή των συντεταγμένων της πολιτικής ζωής με εισβολή της κοινωνίας στο προσκήνιο με επιτροπές, λαϊκές πρωτοβουλίες που νομοθετούν, ένα ειρηνικό αντάρτικο πόλεων.
Το Μέτωπο υπερβαίνει κατά πολύ τον ΣΥΡΙΖΑ
* Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής εμφανίζεται από διάφορες πλευρές να είναι ανταγωνιστικό προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύετε ότι μπορεί να ενώσει τον ΣΥΡΙΖΑ; Πολλοί επίσης υποστηρίζουν πως διχάζει.
Είναι το πρώτο πράγμα που μας απασχόλησε. Το πρώτο. Σε έναν χώρο διαλυτικών διαιρέσεων, με ποιο τρόπο δεν θα εγγραφούμε κι εμείς σε αυτές, αλλά θα παράγουμε μια αντίρροπη ενωτική δυναμική; Γι’ αυτό η ιδέα του Μετώπου, μιας ενότητας που υπερβαίνει κατά πολύ και τον ΣΥΡΙΖΑ και μπορούν όλοι να βρουν μια γόνιμη θέση. Γι’ αυτό και η ενεργοποίησή μας όχι με διενέξεις, αλλά με άμιλλα σε ιδέες, προτάσεις, πρωτοβουλίες. Γι’ αυτό και η σιωπή απέναντι σε στελέχη που δεν χάνουν τηλεοπτικό παράθυρο για να επιτίθενται στο Μέτωπο. Μας έκαναν τουλάχιστον ευρύτερα γνωστούς.
* Η εντύπωση που προκύπτει από την ανάλυσή σας είναι πως η κρίση είναι “εισαγόμενη” (“βρισκόμαστε υπό κατοχή”) και αντιμετωπίζεται με πατριωτική ενότητα. Αυτό δεν υποβαθμίζει τις ταξικές συγκρούσεις και διαιρέσεις, ενώ παράλληλα δίνει συγχωροχάρτι στις ταξικές δυνάμεις της χώρας μας που ευθύνονται για το χρεωκοπημένο μοντέλο ανάπτυξης;
Σήμερα, σε ιστορικές στιγμές όπου επιτάσσεται η ενότητα, κατασκευάζεται δυστυχώς, μέσα από την αριστερά, μια τεχνητή πόλωση ανάμεσα σε διεθνισμό και αντιιμπεριαλιστικό πατριωτισμό. Απέναντί μας είναι και η Μέρκελ, και ο Παπανδρέου. Και ο Τρισέ, και οι δικοί μας τραπεζίτες. Από εκεί και πέρα υπάρχει ένα σημαντικότατο στοιχείο. Για πρώτη φορά εκτεταμένα μεσαία στρώματα, στα οποία δίνονταν ένα κομμάτι από την τούρτα του νεοφιλελευθερισμού, σήμερα βρίσκονται σε εξαιρετική πίεση, μπορούν να αλλάξουν στρατόπεδο και η κοινωνική ενότητα που προωθεί η αριστερά να πάρει ασύλληπτο εύρος.
* Τα 15 σημεία του ΣΥΡΙΖΑ που διατυπώθηκαν σε άλλη συγκυρία είναι επίκαιρα σήμερα;
Είναι μια καλή αφετηρία. Πρέπει όμως να βελτιωθούν και να επικαιροποιηθούν με την ενσωμάτωση πολλών ζητημάτων, όπως γύρω από το χρέος ή την ευρωζώνη, που προέκυψαν ως κεντρικά τους τελευταίους δραματικούς μήνες. Και να συμπληρωθούν με την αντίληψη της πολιτιστικής επανάστασης, της σύγκρουσης με τον καπιταλισμό όχι μόνο «έξω» αλλά και «μέσα» στον κόσμο της εργασίας με την εσωτερίκευση ατομικιστικών, καταναλωτικών και αντιοικολογικών αξιών του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ηγετικό και πολιτικό έλλειμμα
* Πιστεύετε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποκτήσει ενιαίο πολιτικό κέντρο που να σχεδιάζει από κοινού και θα έχετε και εσείς συγκεκριμένο ρόλο; Ποια είναι η θέση από την οποία μπορεί ο Αλαβάνος να προσφέρει τα μέγιστα;
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ηγετικό και πολιτικό έλλειμμα. Είναι κοινή αποδοχή. Έχει «κέντρο» που όμως απαξιώνεται, αγνοείται και υποκαθίσταται. Η αριστερά είναι η πρώτη που υφίσταται τον κλονισμό του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Η μία ανάγνωση αυτού του φαινομένου είναι η απογοήτευση και η κατάθλιψη. Η άλλη, που είναι και δική μου, είναι ότι ο κόσμος της αριστεράς είναι ο πιο ευαίσθητος. Οι προσδοκίες της κοινωνίας είναι οι πιο απαιτητικές. Αυτό που καταρρέει δεν είναι η αριστερά ως χώρος αξιών και ιδεών, αλλά η συστημική της πλευρά, οι γραφειοκρατικές και οι μικροεξουσιαστικές λογικές. Μπορεί να είναι ο πρώτος χώρος που θα ανασυνταχθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεσκονίσουμε τα γραφεία της Βαλτετσίου και να τα «βρουν» όπως - όπως ομάδες και παράγοντες. Δύο είναι οι βασικές προϋποθέσεις. Πλήρης δημοκρατική ανασυγκρότηση με εκλογή οργάνων. Πολιτική φυγή προς τα εμπρός με την επίγνωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να επανακάμψει μόνο μέσα σε έναν ευρύτερο κοινωνικό χώρο που είναι οι Επιτροπές, το Μέτωπο, η νέα κοινωνική πλειοψηφία.
* Οι ιδιότητές σας -μέλος ΣΥΡΙΖΑ Χαλανδρίου, Μέτωπο- πού σας κατατάσσουν εσάς, σε ποιο κέντρο λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ;
Λίγο σαν έλεγχος του ΣΔΟΕ μοιάζει η ερώτηση αυτή. Όχι στην ηγεσία πάντως.
* Πού καταθέτετε τις σκέψεις σας και γονιμοποιούν τη συλλογική σκέψη του ΣΥΡΙΖΑ;
Στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχουν πέντε μέλη που συμμερίζονται σήμερα τις απόψεις του Μετώπου : Αντ. Νταβανέλλος, Ν. Γαλάνης, Γ. Θεωνάς, Γ. Σαπουνάς, Δ. Τσακνιάς. Εκεί φέρνουν τις ιδέες και προτάσεις του Μετώπου. Το ζήτημα δεν βρίσκεται στο «ποιος» ή «πού» αλλά στο «τι» πρόταση γίνεται. Ακόμα και στον υπόνομο ή από έναν ψυχοπαθή αν έρθει μια αξιόλογη πρόταση που θα πάει μπροστά τον κόσμο της εργασίας, πρέπει να την προσέξουμε σαν πολύτιμο πετράδι.
* Λέτε συχνά πως ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βγει στην κοινωνία. Σωστό. Χρειάζεται όμως ένα πρόγραμμα κοινό. Αν άλλοι λένε έξω από το ευρώ και άλλοι μέσα, αν άλλοι λένε στάση πληρωμών και άλλοι όχι, αντιλαμβάνεστε έτσι ότι δεν μπορεί να υπάρχει φερέγγυα παρέμβαση στην κοινωνία.
Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Όταν άλλοι μιλούσαν για «αδύναμο κρίκο», ηγετικά στελέχη του ΣΥΝ μιλούσαν για «παλαβάνους». Όταν το φθινόπωρο άλλοι μιλούσαν για το Σύμφωνο Σταθερότητας, άλλοι μιλούσαν για επιστροφή στον Περισσό. Όταν σήμερα άλλοι μιλούν για έμπνευση από τις μετωπικές ανατάσεις της Ιστορίας μας, άλλοι περιφέρονται στις τηλεοράσεις και μιλούν για «παραδοξότητες». Δεν έχουμε τόσο δύο διαφορετικές εκφωνήσεις, όσο από τη μία ένα εγχείρημα για ριζοσπαστικό προγραμματικό λόγο κι από την άλλη μια αποδομητική αντιπολίτευση. Ας γίνει τουλάχιστον γόνιμη.
* Η Ανανεωτική Πτέρυγα θα κριθεί από τη στάση της απέναντι σε ΔΝΤ - Ε.Ε. - κυβέρνηση
* Πώς αξιολογείτε την αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από το Συνέδριο του ΣΥΝ;
Δεν θέλω να σχολιάσω τα εσωτερικά του ΣΥΝ. Αυτό που μετράει είναι αν στην κορυφή παράγεται ένα προωθητικό, κι όχι παραλυτικό, πολιτικό πλαίσιο συνοχής, που μπορεί να χωρέσει τη διαφορετικότητα, με εντάσεις και τριβές ασφαλώς, σκληρές πολλές φορές. Αν υπήρξε ένα τέτοιο πλαίσιο τον Δεκέμβρη, γιατί δεν υπάρχει σήμερα;
* Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε την παραίτηση των τεσσάρων βουλευτών. Εσείς τι πιστεύετε;
Η προσωπική μου άποψη είναι να κλείσει το γρηγορότερο αυτή η συζήτηση. Αν κρίνω από απαντήσεις βουλευτών προς τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, όλη η αριστερά κυλιέται στον βούρκο. Δίκαιοι και άδικοι στα μάτια της κοινωνίας. Γι’ αυτό και το Μέτωπο, γενικά, αντί να κολλά σε άγονες συζητήσεις, επιχειρεί να ανοίξει ορίζοντες που θα απελευθερώνουν ενωτικούς ανέμους και αλληλεγγύη.
* Πιστεύετε ότι μπορείτε να ξαναβρεθείτε με την Ανανεωτική Πτέρυγα σε έναν κοινό σχηματισμό;
Πιστεύω ότι όλοι κρίνονται σήμερα αυστηρά από τη σαφή στάση στο κεντρικό ερώτημα όπου οικοδομείται ήδη ο νέος πολιτικός χάρτης :Υπέρ ή κατά σε ΔΝΤ - Ε.Ε. - κυβέρνηση.
* Βλέπετε ότι θα στηθούν διπλές κάλπες τον Νοέμβριο;
Εγώ ακόμη όχι. Ο μόνος λόγος για κάτι τέτοιο είναι για να μη φύγει ο Παπανδρέου με ελικόπτερο, να αποχωρήσει ομαλά. Ίσως να είναι η πρώτη ικανή κίνηση μιας εντελώς ανίκανης κυβέρνησης.
Οι περιφερειακές εκλογές πιο σημαντικές από τις εθνικές
* Οι αυτοδιοικητικές εκλογές, ιδιαίτερα στην Αττική, θα έχουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος;
Μπορεί να είναι περισσότερο κι από εθνικές εκλογές που αναδεικνύουν τον νέο συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα σε υπάρχοντα πολιτικά σχήματα. Το Μέτωπο επιμένει στην Αττική, γιατί εδώ κυρίως είναι δυνατό να καταγραφεί ο νέος πολιτικός χάρτης της χώρας. Δεν έχει νόημα η κομματική αναμέτρηση. Μπορεί η αριστερά να αναδυθεί ως πρωταγωνιστής και νικητής μέσα από την ικανότητά της. Δημοψήφισμα λοιπόν. Όχι σε ΔΝΤ, σε Ε.Ε., σε κυβέρνηση Παπανδρέου. Ναι σε ανάπτυξη, σε απασχόληση, στον κόσμο της εργασίας.
* Περίοδος Μουντιάλ, ποια ομάδα υποστηρίζετε;
Όπως σε όλα τα τελευταία παγκόσμια πρωταθλήματα, έτσι και φέτος υποστηρίζω μια λατινοαμερικάνικη χώρα: την Ελλάδα
* Βλέπουμε ότι και στο Μουντιάλ ακολουθείτε γραμμή Μετώπου!
Ευχαριστώ πολύ.
Απόσπασμα από την ομιλία του Α. Αλαβάνου σε συζήτηση στη Γεωπονική Σχολή (Resistance Festival 2010), Σάββατο 19 Ιούνη 2010
alavanos from blog www.aformi.wordpress.com on Vimeo.
(από την ΕΟΣ )
Σήμερα (21.03.10) πραγματοποιήθηκε από τις Τοπικές Επιτροπές ΣΥΡΙΖΑ, Χαλανδρίου, Χολαργού, Αγ. Παρασκευής συγκέντρωση, συζήτηση στον κινηματογράφο «Σινέ Χολαργός» με ομιλητές: τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου,τον Μάκη Καβουριάρη και τον Αλέκο Αλαβάνο. Ιδιαίτερη εντύπωση στο ακροατήριο έκαναν οι αναφορές του Π. Παπακωνσταντίνου για τα "κοινά" προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα δύο ενωτικά εγχειρήματα (ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στο χώρο της αριστεράς, όπως και η διατύπωση από Α. Αλαβάνο του αιτήματος της απομάκρυνσης της Κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου. Επίσης, μετά το πέρας των ομιλιών πήρε τον λόγο και εκπρόσωπος του ΚΚΕ μ-λ, πράγμα που δεν συμβαίνει συχνά σε εκδηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Μια σύντομη παρουσίαση της εκδήλωσης θα βρείτε εδώ: http://pentanostimi.blogspot.com/2010/03/anoixte.html
Από το γραφείο του Α. Αλαβάνου δόθηκαν τα κύρια σημεία της ομιλίας του, τα οποία παρουσιάζουμε παρακάτω:
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
- Γιατί η κυβέρνηση θα δανεισθεί με επιτόκιο κάτω από 4,5% σε σύντομο διάστημα
- Γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει το συντομότερο
- Γιατί χρειάζεται το Μέτωπο Αλληλεγγύης για να στείλει το σημερινό πολιτικό τοπίο στο Μουσείο
Ακολουθεί απόσπασμα της σημερινής ομιλίας του Αλ.Αλαβάνου:
«Παρακολουθούμε αυτές τις μέρες τις κινήσεις στην αγορά ομολόγων και τα ελληνικά επιτόκια σε συνδυασμό με τη νέα πτωτική τάση του ευρώ.
Είναι πια σαφές ότι τα αστρονομικά επιτόκια για τα ελληνικά ομόλογα δεν έχουν καμία σχεδόν πια σχέση με την ελληνική οικονομία η την ελληνική υπερχρέωση. Η κερδοσκοπική αύξησή τους, μαζί με την κερδοσκοπική μείωση της τιμής του ευρώ, σχετίζεται με τα φαινόμενα αλλοπροσαλλισμού , αποσύνθεσης, παρακμής μέσα στην Ευρωζώνη.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση απορρίπτει το ενδεχόμενο προσφυγής της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, προωθεί την ιδέα για Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, μαζεύει τους Υπουργούς
Οικονομίας να επεξεργασθούν τις τεχνικές λεπτομέρειες, εγκαταλείπει το σχέδιο μετά τις αντιδράσεις , ανακαλύπτει ξαφνικά τι ωραία είναι η συνεργασία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Άλλα λέει ο Σαρκοζί, άλλα λέει η Μέρκελ, άλλα ο Μπαρόζο, άλλα η Μέρκελ, άλλα ο Γουνκέρ. Άλλα λέει ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας τη μια μέρα, άλλα την άλλη, άλλα την παράλλη.
Οικονομίας να επεξεργασθούν τις τεχνικές λεπτομέρειες, εγκαταλείπει το σχέδιο μετά τις αντιδράσεις , ανακαλύπτει ξαφνικά τι ωραία είναι η συνεργασία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Άλλα λέει ο Σαρκοζί, άλλα λέει η Μέρκελ, άλλα ο Μπαρόζο, άλλα η Μέρκελ, άλλα ο Γουνκέρ. Άλλα λέει ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας τη μια μέρα, άλλα την άλλη, άλλα την παράλλη.
Ας αφιερώσουμε αυτή την εικόνα σύγχυσης και διάλυσης, με τίμημα όμως μια πρωτοφανή επίθεση στους εργαζόμενους της Ευρώπης και πρώτα – πρώτα της χώρας μας, σε όλους τους υποστηρικτές του «ευρωπαϊσμού».
Τι σημαίνευν όλα αυτά; Σημαίνουν τα ελληνικά επιτόκια, τα spread, αντανακλούν πρωτευόντως το πρόβλημα ταυτότητας και βιωσιμότητας της Ευρωζώνης και δευτερευόντως την υπερχρέωση της ελληνικής οικονομίας.
Τι δυνατότητες μας δίνει αυτή η διαπίστωση; Ότι, ακόμα και με την απαράδεκτη λογική της κυβέρνησης που αποκλείει κάθε ριζοσπαστική κίνηση, η Ελλάδα μπορεί να δανεισθεί με πολύ χαμηλότερα επιτόκια από το 6%, γιατί όλοι οι λεγόμενοι «επενδυτές» γνωρίζουν πολύ καλά ότι το μέγεθος κινδύνου για την ελληνική οικονομία δεν απαιτεί τόσο υπέρογκα επιτόκια. Φτάνει να κινηθεί έξω από το γνωστό κύκλωμα Goldman Sachs – Συνδικάτο Τραπεζών – Paulson Hedge Fund και να αναζητήσει πόρους μέσα από ειδική συμφωνία, “private placement”.
Aς αφήσει λοιπόν η κυβέρνηση το θέατρο με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γιατί υπάρχει στο τέλος και ο κίνδυνος να γίνει «αυτοεκπληρούμενη προφητεία». Δεν είναι η ώρα για θέατρο στη χώρα μας. Η κυβέρνηση μπορεί, παρά την τεράστια δυσφήμηση της χώρας μας που έχει προκαλέσει, να δανεισθεί με επιτόκια κάτω από το 4,5%. Με επιτόκια μικρότερα από της Ιρλανδίας. Θα το κάνει. Είναι αναγκασμένη πια να το κάνει. Στις αμέσως επόμενες βδομάδες.
Και το ερώτημα είναι: Γιατί τώρα; Γιατί όχι πριν μισό χρόνο; Γιατί κύκλοι του κορυφαίου οικονομικού της επιτελείου τίναξαν στον αέρα κάθε τέτοια απόπειρα; Γιατί κατευθύνθηκαν στην μεσολάβηση και πάλι της Goldman Sachs; Ποιοι ωφελήθηκαν; Δυστυχώς η απάντηση φαίνεται να είναι απλή.
Τα επιτόκια του 6,5% ήταν απαραίτητα για να γίνει η μεγαλύτερη επίθεση στην ιστορία μας ενάντια στο κοινωνικό κράτος. Και η ιστορία συνεχίζεται. Οι θεατρικοί μονόλογοι του κ. Παπανδρέου για το ΔΝΤ απαγγέλλονται για να εμπλουτισθούν τα μέχρι τώρα μέτρα με τις μαζικές απολύσεις.
Αν ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί να κυβερνήσει χωρίς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ας παραιτηθεί. Θα είναι πολύ καλύτερη μια Ελλάδα χωρίς Παπανδρέου, παρά μια Ελλάδα με ΔΝΤ.
Γνωρίζω ότι είμαι από τους ελάχιστους που υποστηρίζουν ότι η αυτή κυβέρνηση πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατό.
Αυτή η άποψη, βέβαια, δεν συμβαδίζει με τους κανόνες κοσμιωτάτης πολιτικής συμπεριφοράς που επιβάλλουν μια περίοδο χάριτος μέχρι τα μέσα της τετραετίας. Δεν συμβαδίζει με τις δημοσκοπήσεις όπου σήμερα δεν έχει έστω και μικρή ισχύ ένα τέτοιο αίτημα. Δεν συμβαδίζει με την έλλειψη μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφίας για προοδευτική στροφή στη χώρα μας. Δεν συμβαδίζει με το γεγονός ότι η σημερινή αριστερά είναι πολύ μακριά από την εποχή της αριστεράς του άρθρου 16.
Η θέση αυτή, όμως, επιτάσσεται από το χρέος απέναντι στην ιστορία, ώστε η πατρίδα μας να μη εγκλωβισθεί σε μια βαθιά και παρατεταμένη κρίση που θα σφραγίσει την παραπέρα οπισθοδρόμησή της για όλο τον 21ο αιώνα.
Η θέση αυτή επιτάσσεται ακόμη από το χρέος της αριστεράς απέναντι στην κοινωνία που, σε μεγάλη σύγχυση, έχει βρεθεί στον δοκιμαστικό σωλήνα των ισχυρότερων καπιταλιστικών δυνάμεων των πλανήτη, συνειδητών και ασυνείδητων, πάντα όμως αδυσώπητων και καταστροφικών. Αν έχει κάποια σημασία αυτό, ας το κρατήσουμε: Ούτε στην επανάσταση του ΄21, ούτε στην καταστροφή της Σμύρνης, ούτε στον εμφύλιο πόλεμο η Ελλάδα δεν βρέθηκε για τόσο πολύ χρ’ονο κεντρικό θέμα στα μέσα ενημέρωσης όλου του πλανήτη.
Χρέος ιδιαίτερα απέναντι σε δύο κατηγορίες.
Στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που τους αξίζει να ζήσουν αυτή τη φάση της ζωής τους με άνεση, χωρίς στερήσεις και ελλείψεις, με αίσθηση ασφάλειας για τους απογόνους τους, με αξιοπρέπεια.
Χρέος απέναντι στις νέες και τους νέους. Μια φορά είναι τα είκοσι. Μια φορά είναι τα τριάντα. Ούτε η Μέρκελ ούτε ο Μπαρόζο ούτε ο Τρισέ ούτε ο Παπανδρέου ούτε ο Παπακωνσταντίνου έχουν δικαίωμα να βεβηλώσουν τα καλύτερά τους χρόνια. Τα μοναδικά χρόνια. Δεν έχουν δικαίωμα να στερούν από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια κονδύλια και να κάνουν την παιδεία μας αθλιότερη. Δεν έχουν δικαίωμα από ανειδίκευτους μέχρι μεταπτυχιακούς να τους πετάνε στο δρόμο. Δεν έχουν δικαίωμα να βγάζουν τα παιδιά μας άχρηστα, πληγωμένα, χωρίς αυτοεκτίμηση. Δεν έχουν δικαίωμα να πετάνε τις «ψυχούλες» μας στο δρόμο οι εργοδότες σα κοινωνικά σκουπίδια. Δεν έχουν δικαίωμα να τα κάνουν να νοσταλγούν τα stage στα Ταχυδρομεία, στο ΙΚΑ, στους Δήμους. Δεν έχουν δικαίωμα να τα σπρώχνουν στις ουσίες, την εγκληματικότητα, τη βία, τον ρατσισμό. Δεν έχουν δικαίωμα να στέλνουν τον σαραντάρη στο πολιτικά γραφείο, να ζητάει δουλειά και να κλαίει.
Η ανάγκη να φύγει το γρηγορότερο η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν στρέφεται ενάντια στους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί έχουν εξαπατηθεί περισσότερο από όλους από μια ηγεσία που άλλα έλεγε και εντελώς διαφορετικά κάνει. Μια κυβέρνηση που, τη στοιχειώδη ευπρέπεια αν έχει, θα πρέπει να προχωρήσει σε Δημοψήφισμα για το Σύμφωνο Σταθερότητας και τα μέτρα που παίρνει.
Για αυτό είναι αναγκαίο να βρεθούμε όλοι μαζί στους αγώνες. Αλλά και πιο πέρα, στη συγκρότηση ενός Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής που θα εκφράσει μια νέα πλειοψηφία σωτηρίας της χώρας. Αριστεροί, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες, δημοκράτες. Πολίτες που έχουν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ. Ακόμα και απλοί και έντιμοι πολίτες που έχουν ψηφίσει δεξιά, ηθικό συναυτουργό στη σημερινή πολιτική. Νέοι και νέες, με τα πιο ευαίσθητα και πρωτοποριακά τους στοιχεία, που σε μεγάλο βαθμό σήμερα προσανατολίζονται στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Ένα Μέτωπο, δικτυωμένο σε τοπικές επιτροπές, που θα συνενώνει πολλαπλά κοινωνικά ρεύματα, θα αναδεικνύει μια νέα ενωτική δύναμη που έχει ανάγκη σήμερα ο τόπος μας και θα στείλει το σημερινό πολιτικό τοπίο στο Μουσείο».
Αθήνα, Κυριακή 21 Μαρτίου 2010
