Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Θα διαβάσω με ενδιαφέρον το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα.


Αναγνώσεις
 
Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Θα διαβάσω με ενδιαφέρον το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα. Σε αντίθεση με σημαντικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας που είδαν για χρόνια με συμπάθεια τη “17Ν”, δεν ένιωσα ποτέ καμιά ιδιαίτερη έλξη για τον αριστερό πατριωτισμό και το μιλιταρισμό της, την πολιτική εργαλειοποίηση της ζωής (όχι γενικώς της ανθρώπινης, αλλά ειδικώς) των αντιπάλων της, ούτε και την κραυγαλέα υποτίμηση, εκ μέρους της, της τομής του 1974. Πάνω απ΄ όλα, όμως, είχα και έχω ιδιαίτερη αντιπάθεια προς όσους κάνουν αβίωτο το βίο εκατομμυρίων ανθρώπων, ντόπιων και ξένων φτωχών, φλυαρώντας ανέξοδα για την “ανθρώπινη ζωή που είναι αυταξία”, προπαγανδίζοντας ως τέλος της ιστορίας τη μνημονιακή “δημοκρατία” και ταυτίζοντας την “ασφάλεια” με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών.

Θα διαβάσω με ενδιαφέρον το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα
. Γιατί μπορεί η “17Ν” να ηττήθηκε ιδεολογικά και πολιτικά πολύ πριν την εξάρθρωσή της το 2002, όσα διαδραματίστηκαν τότε όμως ξεπέρασαν (και ξεπερνούν) κατά πολύ την ίδια και τους πρωταγωνιστές της υπόθεσης - και μας αφορούν όλους. Η αναβάπτιση βασανιστών της Χούντας σε “απότακτους αστυνομικούς”, στα νάματα της αντι-τρομοκρατίας· η συκοφάντηση της Μεταπολίτευσης από νοσταλγούς του ΄67-΄74, κυνικούς όλων των εξουσιών και εξημερωμένους τηλε-αριστερούς· η επέκταση του κύκλου των “συνήθων υπόπτων” πολύ πέραν της ακροαριστερής ένοπλης βίας· η “έκτακτη” νομοθεσία, η ανάκριση ετοιμοθάνατων κρατουμένων, η βράβευση της ΕΛ.ΑΣ από το FBI και οι “ειδικές συνθήκες” κράτησης που συνεχίζονται ακόμα, όπως και η στράτευση της “τυφλής” Δικαιοσύνης· όλα αυτά μαζί, και πολλά ακόμα που ξεκίνησαν το 2002 και συνεχίζονται σήμερα, δεν ήταν (και δεν είναι) απλώς μιντιακοί αντιπερισπασμοί μιας αποτυχημένης κυβέρνησης. Δώδεκα χρόνια τώρα “παράγουν” ιδεολογία, δημιουργούν θεσμικά προηγούμενα, δίνουν το μέτρο της κρατικής ασυδοσίας όταν διακυβεύεται το κύρος των κρατούντων επί των αντιπάλων τους, ακόμα κι αν αυτοί έχουν, τουλάχιστον ως αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ηττηθεί.

Θα διαβάσω με ενδιαφέρον το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα.
Όσο κι αν θεωρώ τη λογική της ακροαριστερής ένοπλης βίας, ιδίως σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας, ανταγωνιστική στη λογική του δημοκρατικού-ελευθεριακού κομμουνισμού, και ειδικά σήμερα πολιτικά (αυτο)καταστροφική, ανήκω σε μια γενιά που γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει, χάριν τίνος ασκείται και σε βάρος ποιων εμπεδώνεται το “μονοπώλιο του κράτους στη νόμιμη βία” – όπως και το ρόλο της φασιστικής βίας που αποκαθιστά ή συμπληρώνει το μονοπώλιο αυτό.

Θα διαβάσω με ενδιαφέρον το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα, ξεκινώντας από τον πρόλογο του Νίκου Γιαννόπουλου.
Θα το έκανα έτσι κι αλλιώς, από εκτίμηση και σεβασμό στη δρώσα ιστορία ενός συντρόφου όπως ο Νίκος, η παρουσία του οποίου σε όλους τους αγώνες της Μεταπολίτευσης, πλειοψηφικούς και μειοψηφικούς, χωρίς οικονομία δυνάμεων και συναισθημάτων, αποτελεί επί τέσσερις δεκαετίες παράδειγμα για τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες κάθε εκδοχής της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Θα το κάνω πολύ περισσότερο τώρα: για λόγους στοιχειώδους αλληλεγγύης προς το Νίκο (και τη Μάνια, και το Γιάννη, και τον Κώστα), αλλά και ως ένδειξη βαθιάς περιφρόνησης προς τον ακροδεξιό συρφετό που υποδύεται την κυβέρνηση και (νομίζει ότι) διαιρεί την Αριστερά σε “νομιμόφρονες” και “ακραίους”, ενώ στην πραγματικότητα απονέμει στους ανθρώπους της τίτλους τιμής.

Θα διαβάσω με ενδιαφέρον το βιβλίο του Κουφοντίνα και τον ήδη διάσημο πρόλογο του Γιαννόπουλου. Μπορώ να πω όμως από τώρα πως, εκτός από δείγμα απελπισίας μπροστά στην αποτυχία και τη βέβαιη ήττα της ΝΔ, η έπίθεση του παρακρατικού Δικτύου 21 προς το Δίκτυο, τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, μου φαίνεται από ανιαρή έως φαιδρή. Αλοίμονο αν υπαγόρευαν τα διαβάσματά μας οι τηλεπλασιέ των “Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών”, του “Εβραίοι: όλη η αλήθεια” και των περιθωριακών “μυθιστορημάτων” που φαντασιώνονται ακροδεξιά πραξικοπήματα – ή οι εθνικο-“φιλελεύθεροι” διώκτες του Παστίτσιου. Αλοίμονο αν η απολίτιστη σπείρα που έκλεισε την ΕΡΤ σε μια νύχτα, διέλυσε τα μουσικά της σύνολα και σφράγισε το Τρίτο Πρόγραμμα έχει άποψη για το τι γράφεται, τι εκδίδεται και τι επιτρέπεται να διαβάζουμε. Στην προκειμένη περίπτωση, το μόνο που μπορεί στ΄ αλήθεια να πετύχει, τη συνδρομή και των στημένων δελτίων ειδήσεων, είναι η ανάδειξη του βιβλίου του Κουφοντίνα σε μπεστ-σέλερ.


Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος
RED
Notebook

1 σχόλιο:

  1. Αναμφίβολα είναι συναρπαστικό το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη». Αν και για τον συγγραφέα δεν είναι ακόμα ώρα να αποκαλυφθεί η ιστορία της 17Ν ( δεν μπορεί να ειπωθεί σήμερα όλη η αλήθεια – θα έρθει η ώρα να ειπωθεί ολόκληρη, να δοθεί όνομα στα πάντα, αναφέρεται στην εισαγωγή του βιβλίου), εν τούτης καθηλώνει τον αναγνώστη η αμεσότητα και η δύναμη της περιγραφικότητας των γεγονότων που ξεδιπλώνετε απ” τις σελίδες του βιβλίου. Παραθέτουμε τις αρχικές σελίδες του βιβλίου στις οποίες υπάρχει εισαγωγικό σημείωμα του Δ. Κουφοντίνα καθώς και ο -πραγματικά ενδιαφέρον- πρόλογος του, που κάνει ο Νίκος Γιαννόπουλος.

    Θα επανέλθουμε παραθέτοντας κάποια αποσπάσματα, από το βιβλίο με τις απόψεις του Δ. Κουφοντίνα για την ένοπλη μειοψηφική βία σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας.

    Για το βιβλίο

    Δύναμη των επαναστατικών οργανώσεων είναι η συλλογικότητα. Η συνδιαμόρφωση στην κοινή συντροφική πορεία, που δυναμώνει και πλουταίνει τον κοινό λόγο και τη δράση.

    Συλλογικά θα έπρεπε να γίνει και ο απολογισμός της Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη, η αυτοκριτική για το έργο μας, για εμάς τους ίδιους. Συλλογικά να πάρουμε την ευθύνη και να σταθούμε μπροστά στο λαό, να του δώσουμε λογαριασμό. Το οφείλαμε στις γενιές που πέρασαν, το χρωστάγαμε στις γενιές που θα έρθουν.

    Εγώ, από τη μεριά μου, ανέλαβα την προσωπική μου ευθύνη. Και τώρα ανοιχτά, σε πρώτο πρόσωπο, μιλώ για τη βιωματική πορεία, τη διαμόρφωση της ιδεολογικοπολιτικής ταυτότητας που με μετέτρεψε στον Αντώνη του παράνομου αγώνα. Τον Αντώνη που αξιώθηκε μια τέτοια εμπειρία, όπως αυτή της 17Ν, όσο του αναλογούσε.

    Σήμερα, ύστερα από σαράντα χρόνια στο κίνημα (τέσσερα στο μαζικό, τέσσερα στο πολύμορφο, είκοσι στη 17Ν, δώδεκα πολιτικός κρατούμενος), δίχως να απαρνηθώ την προσωπική μου ιστορία, δίνω σε τούτο το βιβλίο τον πρώτο απολογισμό αυτής της πορείας. Και μαζί μια συμβολή στην ιστορία του μεταπολιτευτικού κινήματος της ένοπλης κριτικής. Ενός κινήματος που πήρε μέρος, από το δικό του μετερίζι, στο σφοδρό ιδεολογικό πόλεμο που έρχεται πολύ πριν από τη δράση της 17 Ν και θα συνεχίζεται όσο υπάρχει κοινωνική αδικία και εκμετάλλευση. Αυτός ο απολογισμός είναι απαραίτητο να μιλήσει με τη γλώσσα της αλήθειας, με την επαναστατική γλώσσα. Αυτονόητα, δεν μπορεί να ειπωθεί σήμερα όλη η αλήθεια – θα έρθει η ώρα να ειπωθεί ολόκληρη, να δοθεί όνομα στα πάντα. Όσα ειπωθούν σήμερα, όμως, πρέπει να είναι όλα αλήθεια.

    http://vathikokkino.com/2014/03/%CE%B7-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF/

    ΑπάντησηΔιαγραφή