Η κυβέρνηση του αίματος

George Grosz, Metropolis, 1917

του Γιώργου Δελαστίκ, από το ΠΡΙΝ, 15.05.2011

Ευχόμαστε ολόψυχα να επιβιώσει το τριαντάχρονο παλληκάρι που αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν αφιονισμένοι ΜΑΤατζήδες στο πλαίσιο της πολιτικής των δοσιλόγων της κυβέρνησης Παπανδρέου που ήθελε νεκρούς διαδηλωτές προκειμένου να τρομοκρατήσει το λαό για να πάψει να αντιστέκεται στην καταστροφική πολιτική του επαίσχυντου Μνημονίου, το οποίο συνομολόγησε αυτή η κυβέρνηση Κουίσλινγκ με τις κατοχικές δυνάμεις της ΕΕ και του ΔΝΤ προς όφελος του ξένου και του ελληνικού κεφαλαίου.

Εμετό αισθανόταν την ανάγκη να κάνει κανείς ακούγοντας τους γκεμπελίσκους Πάνο Μπεγλίτη και Γιώργο Πεταλωτή, που αντί να ζητήσουν έστω υποκριτικά συγγνώμη για τη δολοφονική απόπειρα της αστυνομίας τους, προσπαθούν με θράσος χιλίων πιθήκων να κατηγορήσουν τον... ΣΥΡΙΖΑ(!) ως περίπου υπεύθυνο για την απόπειρα δολοφονίας του διαδηλωτή, που έγινε στο πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ. Κατά τους υπουργούς της κυβέρνησης «Τσολάκογλου» Παπανδρέου, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δήθεν αυτός που εύχεται να υπάρξουν νεκροί για να δικαιωθεί η πολιτική του – και έχουν το απύθμενο θράσος να το λένε αυτοί που έχουν την πλήρη πολιτική ευθύνη για την απόπειρα δολοφονίας του διαδηλωτή! Οι επίδοξοι φονιάδες! Παραδίδουν και πολιτικά μαθήματα, τα καθάρματα! «Χτυπούσαν εντελώς απρόκλητα και χρησιμοποιούσαν επικίνδυνα χημικά θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή των διαδηλωτών. Αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί ως πρόθεση ανθρωποκτονίας» τόνισαν σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε την Πέμπτη στην ΕΣΥΕΑ γιατροί και συνδικαλιστές. «Τέτοια μανία των ΜΑΤ είχαμε να ζήσουμε δεκαετίες» πρόσθεσαν. «Τη στιγμή που η πορεία κατέβαινε την οδό Πανεπιστημίου για να διαλυθεί πέταξαν χειροβομβίδες κρότου - λάμψης και χημικά. Ο κόσμος έτρεχε, πολλοί έπεφταν κάτω. Αστυνομικοί δεν επέτρεπαν στα ασθενοφόρα να πλησιάσουν. Έγινε κατάχρηση χημικών. Διακομίστηκαν ορισμένοι με χημική πνευμονία. Δεν θρηνήσαμε θύματα από καθαρή τύχη» υπογράμμισαν.

«Καταγγέλλουμε την αστυνομική αυθαιρεσία και βαρβαρότητα. Καταγγέλλουμε όλα τα μέλη της ελληνικής κυβέρνησης και τον πρωθυπουργό της χώρας για τη δολοφονική απόπειρα ενάντια στο συγκεκριμένο συμπολίτη μας που είναι σε βαριά κατάσταση και κινδυνεύει η ζωή του, αλλά και ενάντια σε όλους τους άλλους διαδηλωτές» ανέφερε μεταξύ άλλων σε δήλωσή της η επιτροπή της ΕΙΝΑΠ στο Κρατικό Νοσοκομείο της Νίκαιας των γιατρών που έσωσαν –τουλάχιστον σε πρώτη φάση και ελπίζουμε οριστικά– τη ζωή του ετοιμοθάνατου διαδηλωτή. Δεν καταλαβαίνουν όμως από τέτοιες «λεπτότητες» τα μέλη της κυβερνητικής πολιτικής συμμορίας. Σιγά μην τους νοιάζουν οι νεκροί διαδηλωτές! Μοναδική τους έγνοια είναι αφενός το πώς θα συνεχίσουν να κυβερνούν όσο μπορούν περισσότερο χρόνο και αφετέρου να γλιτώσουν την παραπομπή σε δίκη, μόλις πέσει η μισητή κυβέρνησή τους – ιδίως όσοι έχουν πιο άμεση προσωπική ευθύνη για την κατακρεούργηση των εργασιακών δικαιωμάτων και τη λεηλασία των μισθών και των συντάξεων.

Τρώγονται μεταξύ τους σαν τα σκυλιά οι υπουργοί - ταλιμπάν του Μνημονίου για τη διαδοχή του Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και κάνουν επίδειξη αντιλαϊκής επιθετικότητας για να πάρουν το χρίσμα τόσο από την ελληνική ολιγαρχία, αλλά πρωτίστως σε αυτή τη φάση από τους αμερικανούς και γερμανούς επικυρίαρχους. Όλοι θεωρούν ήδη ξοφλημένο τον Γιώργο Παπανδρέου και πρωθυπουργό μίας και μοναδικής θητείας, ο οποίος θα φύγει από την Ελλάδα μόλις τελειώσει το «αγροτικό» του για να αναλάβει, όπως ελπίζει και δουλεύει γι’ αυτό, κάποιο διεθνές αξίωμα. Ο πιο μισητός από τους εργαζόμενους υπουργός του Παπανδρέου, ο Α. Λοβέρδος, άνοιξε τη Δευτέρα το χορό των δελφίνων με αρχηγικές δηλώσεις: «Ενοχικές στάσεις και αμφισημίες δεν χωρούν. Ο επαναπροσδιορισμός των μαχητών στην πρώτη γραμμή πρέπει να γίνει σήμερα κατά κυριολεξία» διακήρυξε αρχηγικά. Δεν παρέλειψε να ρίξει και μια «πολιτική ροχάλα» στον Παπανδρέου για την πολιτική που ακολουθεί, λέγοντας ότι ο ίδιος «δεν έχει θέση σε νεφελώδεις πολιτικές». Τον άκουσε η... «μαινάδα του Μνημονίου», η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, πουλέν κι αυτή των Αμερικανών για τη διαδοχή του Γ. Παπανδρέου μαζί με τους Α. Λοβέρδο και Μ. Χρυσοχοΐδη, και έσπευσε να υποκριθεί την υποστηρίκτρια του πρωθυπουργού, δηλώνοντας ότι «το καράβι δεν μπορεί να το πάει μόνος του ο καπετάνιος - πρωθυπουργός και στο πλήρωμα να υπάρχει σπαραγμός». Την επόμενη μέρα ήταν η σειρά του Βαγγέλη Βενιζέλου να ρίξει ...πύραυλο κατά του Γ. Παπανδρέου: «Πρέπει επειγόντως να ανακτηθεί η ικανότητα πολιτικής διεύθυνσης της χώρας!» δήλωσε χωρίς επιστροφές στη διάρκεια υπουργικού συμβουλίου. Την Πέμπτη ανέλαβε να του απαντήσει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θόδωρος Πάγκαλος: «Τι θα πει πολιτική διεύθυνση; Αν κάποιος θέλει να πει ότι ο πρωθυπουργός δεν ασκεί ικανοποιητικά τα καθήκοντά του, ας το πει» προκάλεσε τον Β. Βενιζέλο, εκλαϊκεύοντας τα όσα είπε ο υπουργος Άμυνας ώστε να το καταλάβουν όλοι...

Φυσικά, όλα αυτά τα σκυλιά μπορεί να τρώγονται μεταξύ τους, αλλά είναι ενωμένα σαν γροθιά όταν κατασπαράζουν τους εργαζόμενους, τη νεολαία ή τους συνταξιούχους.

Επίθεση ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ κατά Λιβύης

( η φωτό από την Εποχή )

 

 του Γιώργου Δελαστίκ, από το ΠΡΙΝ, 20.03.11

Ιμπεριαλιστική αεροπορική επίθεση από τις ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία με τη στήριξη όλων των μεσογειακών ΝΑΤΟϊκών χωρών (Ελλάδας, Ιταλίας, Ισπανίας) και τη συμβολική συμμετοχή αραβικών ολοκληρωτικών καθεστώτων αναμενόταν να εκδηλωθεί από ώρα σε ώρα εναντίον της Λιβύης, καθώς το Πριν πήγαινε προς το τυπογραφείο. Μετά την ολοκληρωτική επικράτηση των στρατιωτικών δυνάμεων του Καντάφι επί των αντιπάλων του και την αποτυχία της οργανωμένης ένοπλης εξέγερσης εναντίον του, οι Αμερικανονατοϊκοί αποφάσισαν να ανατρέψουν οι ίδιοι τον Μουαμάρ Καντάφι.

Παρά το συμβιβασμό του αιμοσταγούς –και μάλιστα με το αίμα του λαού του– λίβυου τυράννου με τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους κατά την τελευταία δεκαετία και ιδίως την τελευταία πενταετία, στόχος των Αμερικανονατοϊκών είναι με τον πόλεμο που θα εξαπολύσουν εναντίον της Λιβύης να αντικαταστήσουν τον «προσκυνημένο» Καντάφι με ένα ακόμη πιο δουλόφρον καθεστώς ανδρεικέλων, το οποίο θα υπηρετήσει χωρίς δισταγμό τα συμφέροντα των Αμερικανών και των Ευρωπαίων, δίνοντάς τους φυσικά πρώτα απ’ όλα τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της χώρας προς λεηλασία. Από τη στιγμή που θα εκδηλωθεί η αμερικανονατοϊκή επίθεση, αλλάζει ο χαρακτήρας του πολέμου. Από εμφύλιος μετατρέπεται σε εθνικός αμυντικός πόλεμος, με τον Καντάφι να ηγείται αντικειμενικά των λιβυκών δυνάμεων που αντιστέκονται στους ιμπεριαλιστές επιδρομείς. Αντιθέτως και ανεξάρτητα από το πώς ξεκίνησαν, οι αντικανταφικοί δρουν ως δοσίλογοι συνεργάτες των ξένων επιδρομέων εναντίον της χώρας τους και περιμένουν από τους επίδοξους κατακτητές να τους διορίσουν ως κυβέρνηση! Καθεστώς ανδρεικέλων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, επομένως και του Ισραήλ, θα αποτελέσει όποια αντικανταφική κυβέρνηση πάρει την εξουσία με αυτόν τον τρόπο.

Ο εθνικοαμυντικός χαρακτήρας του πολέμου που θα υποχρεωθεί να δώσει ο γλοιώδης Καντάφι, ο οποίος έφτασε μέχρι του επαίσχυντου σημείου να ισχυριστεί ότι αντιμετωπίζει στη Βεγγάζη τα ίδια προβλήματα με τους ακραίους ισλαμιστές της αλ-Κάιντα που αντιμετωπίζει το... Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας (!!!), δεν πρόκειται φυσικά να σώσει ούτε τον ίδιο ούτε το καθεστώς του. Ο Καντάφι θα έχει την τύχη του Μιλόσεβιτς, πιθανότατα σε σκληρότερη εκδοχή, αν και κανείς δεν ξέρει εκ των προτέρων αν θα τον σκοτώσουν οι Αμερικανονατοϊκοί ή αν αυτός θα προτιμήσει τον ατιμωτικό δρόμο της παράδοσης για να σώσει το τομάρι του. Το όποιο τέλος όμως του πολιτικά απεχθούς πλέον Καντάφι δεν μπορεί και δεν πρέπει να συγκαλύψει την αποκρουστική φύση του καθεστώτος δοσιλόγων που θα τον αντικαταστήσει μέσα στα ερείπια που θα αφήσουν οι βόμβες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Άλλωστε, ο πόλεμος της Δύσης για να ανατρέψει η ίδια τον Καντάφι, σε συνδυασμό με την προκλητική στάση της στην εισβολή της Σαουδικής Αραβίας στο Μπαχρέιν για να συντρίψει τους άοπλους διαδηλωτές, στέλνει ένα πολύ ισχυρό μήνυμα προς τους αραβικούς λαούς, καθιστώντας τους σαφές μέχρι ποιο σημείο επιτρέπεται να φτάσουν οι εξεγέρσεις τους.

Στη Λιβύη, οι Αμερικανονατοϊκοί κάνουν επίθεση για να προστατεύσουν δήθεν τους ένοπλους αντικανταφικούς από τη βία του καθεστώτος. Όταν όμως είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ οι σκοταδιστές μονάρχες και δικτάτορες που σφάζουν τους άοπλους διαδηλωτές, τότε ο Ομπάμα αρκείται σε εκκλήσεις υιοθέτησης μεταρρυθμίσεων προς τους αιμοσταγείς τυράννους. Σφάζει κατά δεκάδες διαδηλωτές ο δικτάτορας της Υεμένης Σαλέχ, ο οποίος έχει κολλήσει σαν στρείδι στην εξουσία επί 32 χρόνια. Εισβάλλουν οι πετρομοναρχίες στο Μπαχρέιν. Σφάζουν άοπλους διαδηλωτές ο βασιλιάς Μοχάμεντ του Μαρόκου και ο σουλτάνος Καμπούς του Ομάν. Κανένα μέτρο εναντίον τους. Μόνο για τους λίβυους αντικανταφικούς τους έπιασε ο πόνος. Γιατί μόνο τον Καντάφι θέλουν να ανατρέψουν με τη βία οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι; Γελοίο είναι και το επιχείρημα ότι υπέρ των πολεμικών αεροπορικών επιχειρήσεων της Δύσης κατά της Λιβύης τάχθηκε και ο Αραβικός Σύνδεσμος. Μα στον Αραβικό Σύνδεσμο συμμετέχουν όλες οι αραβικές κυβερνήσεις εναντίον των οποίων έχουν ξεσηκωθεί οι λαοί τους και θέλουν να τις ανατρέψουν! Ψηφίζουν δηλαδή οι σφαγείς των λαών τους να υποστηρίξουν τον «εξεγερμένο λαό» των αντικανταφικών Λίβυων! Καλούν μάλιστα τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να επιτεθούν εναντίον του καθεστώτος της Λιβύης για χάρη των εξεγερμένων, τους οποίους όλοι σφάζουν αδίστακτα και ανεμπόδιστα στις χώρες τους! Τι ιδιαίτερο έχουν οι αντικανταφικοί; Γιατί οι δικτάτορες των αραβικών χωρών είναι βέβαιοι ότι αποκλείεται ο Αραβικός Σύνδεσμος να πάρει αύριο μια παρόμοια απόφαση, καλώντας τη Δύση να επιτεθεί για να ανατρέψει τους ίδιους;

 

Η απάντηση είναι μία. Τα ολοκληρωτικά αραβικά καθεστώτα αντιλήφθηκαν ότι η κυβέρνηση Ομπάμα εγκατέλειψε τη γραμμή υποστήριξης των αυθόρμητων αραβικών λαϊκών εξεγέρσεων. Θεωρούσε ότι με στοιχειώδεις αστικοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις θα εκτόνωναν τη λαϊκή οργή αποτρέποντας πιο ριζοσπαστικές αλλαγές. Είδε όμως ότι οι εξεγερμένοι Άραβες ζητούν περισσότερα, οπότε άλλαξε πορεία.