Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΣΣΩΡΕΥΜΕΝΗΣ ΟΡΓΗΣ

Rear side of prism reflector, by Dantor (Own photo), CC-BY-SA-2.5, via Wikimedia Commons

Άρθρο του Ηλία Μυλωνά*

Το τελευταίο διάστημα  στο πολιτικό  πεδίο τίποτε δεν θυμίζει το παρελθόν στην Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη. Η οικονομική κρίση άλλαξε άρδην τα πράγματα. Η πολιτική αβρότητα που χαρακτήριζε τα αναπτυγμένα δημοκρατικά καθεστώτα της γηραιάς ηπείρου έγινε καπνός και χάθηκε. Οι αστικές κυβερνήσεις, ενταγμένες στη λογική της νεοφιλελεύθερης αντίληψης, εξοπλίζουν και ισχυροποιούν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς που διαθέτουν, ενώ είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμες να κινητοποιήσουν  τον ίδιο το στρατό  ενάντια στους εργαζόμενους και την κοινωνία, που αντιδρούν στην ολομέτωπη επίθεση που πραγματοποιείται  στις κατακτήσεις τους.

Τα πανίσχυρα οικονομικά τραστ, αυτά που ουσιαστικά δημιούργησαν ή στη καλύτερη περίπτωση επέσπευσαν την παρούσα οικονομική κρίση με την ακόρεστη δίψα τους για γρήγορα και εύκολα κέρδη, ελέγχουν και καθοδηγούν  απόλυτα τις διεθνείς πολιτικές δυνάμεις και τις κυβερνήσεις απαιτώντας από αυτές πιο σκληρή, απέναντι στους εργαζόμενους, πολιτική.  Ενώ επέβαλλαν ουσιαστικά σαν βασικό μοχλό ανάπτυξης  την αντιπαραγωγική τακτική της επένδυσης χρήματος πάνω στο χρήμα, το «τζογάρισμα» δηλαδή  καθώς και τον χωρίς όρια δανεισμό καθιστώντας την  οικονομία  ένα παγκόσμιο καζίνο, τώρα απαιτούν να μη θιγούν ούτε στο ελάχιστο τα κέρδη τους, επιδιώκοντας την κρίση για την οποία είναι απόλυτα υπεύθυνοι αυτοί, να την περάσουν στις πλάτες των εργαζομένων. Είναι αποφασισμένα γι αυτό να χρησιμοποιήσουν οποιονδήποτε μέσον  χρειαστεί. Τα προσχήματα δεν ισχύουν  πλέον.

ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ «ΤΕΡΑΤΑ»

Σε αυτήν την κατάσταση τα εργατικά κόμματα αδυνατούν να συντονιστούν  με την κοινωνία, να μπουν μπροστά  και να ανατρέψουν το υπάρχον αρνητικό πολιτικό σκηνικό.

Η σοσιαλδημοκρατία, εκπροσωπούμενη κυρίως από το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, επικυρώνει απόλυτα τη δεξιά στροφή που ξεκίνησε εδώ και λίγα χρόνια, απογοητεύοντας τον κόσμο της και  τοποθετώντας τον εαυτό της πλέον όχι στην κλασσική θέση του «δικηγόρου της αστικής τάξης στις γραμμές του εργατικού κινήματος» αλλά ως επίσημου διαχειριστή της οικονομικής κρίσης, ο οποίος έχει αναλάβει εξ’ ολοκλήρου την ευθύνη να την περάσει στις πλάτες των εργαζομένων.  Ποτέ καμιά κυβέρνηση της Δεξιάς στο παρελθόν δεν τόλμησε να περάσει τόσους αντεργατικούς νόμους σε τόσο μικρό διάστημα  απ’ όσους πέρασε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τους τελευταίους μήνες.

Τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς (ΚΚΕ-ΣΥΝ) παρακολουθούν μάλλον αμήχανα την κατάσταση και ουδείς είναι σε θέση να πει με σιγουριά ποια ακριβώς είναι η θέση τους σε σχέση με την κρίση και το φλέγον ζήτημα του εθνικού  χρέους. Αρχικά μάλιστα  αμφισβήτησαν έντονα ακόμα και κατά πόσον είναι πραγματική η συγκεκριμένη καπιταλιστική κρίση.

Οι προτάσεις που ακούστηκαν κατά καιρούς ήταν για λαϊκά ομόλογα,  επιτροπές αλληλεγγύης και λαϊκά συσσίτια. Αναβίωσαν παράλληλα ηρωικές σελίδες του παρελθόντος για νέα  ΕΑΜ και άλλα αντιιμπεριαλιστικά  μέτωπα, λες και ο ταξικός εχθρός βρίσκεται μόνο έξω απ’ τα σύνορα. Λες και οι ελληνικές τράπεζες, που κατέχουν το 30% του ελληνικού χρέους και δανείζουν το κράτος με επιτόκια 6% και 7% όταν οι ίδιες αντλούν τα κεφάλαιά τους από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%, είναι αμέτοχες και αθώες.

Αναφέρουν ως μοναδική λύση την ανάπτυξη, όμως δεν λένε πως ακριβώς θα έρθει αυτή. Κουβέντα για μερική ή ολική παύση πληρωμής του χρέους, για ολοκληρωτικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος από το οποίο ξεκινά και το πρόβλημα, για επανεθνικοποίηση των σημαντικών κερδοφόρων κρατικών επιχειρήσεων που δόθηκαν αντί πινακίου φακής.

Η ελληνική Αριστερά, χρόνια εθισμένη σε μια πολιτική διεκδίκησης θεσμικών μεταρρυθμίσεων, αδυνατεί να αλλάξει πολιτική και να παρακολουθήσει τις ταχύτατες μεταβολές που παρατηρούνται στο πολιτικό σκηνικό καθώς  και τις απαιτήσεις της περιόδου. Τα γεγονότα την προσπερνάνε. Οποιαδήποτε  πολιτική πρόταση  που θα μπορούσε να  πλασσάρει  πριν λίγο καιρό σαν πρωτοποριακή και ριζοσπαστική, στη σημερινή κρίσιμη περίοδο  φαντάζει εντελώς  ρεφορμιστική και  εκτός κλίματος.

Καθώς το ζήτημα της ολοκληρωτικής  αλλαγής του συστήματος μπαίνει πλέον επιτακτικά, όντως απροετοίμαστη πολιτικά, στην κυριολεξία παραλύει μπροστά σην προοπτική να τα βάλλει απ’ ευθείας με το ίδιο το σύστημα και αυτός ο φόβος την ωθεί σε ακόμα πιο  συντηρητικές προτάσεις και  θέσεις.
Στο χώρο από την άλλη της λεγόμενης Επαναστατικής Αριστεράς, οι περισσότερες από τις  μικρές ομάδες που την απαρτίζουν ένθεν- κακείθεν έχουν βγάλει το συμπέρασμα, μετά από ενδελεχή προφανώς συζήτηση με τον εαυτό τους, ότι ήδη αποτελούν το μαζικό επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης, εξακολουθούν να ακολουθούν  το μοναχικό τους δρόμο και αδυνατούν να αντιληφθούν ότι απέχουν έτη φωτός από τις πλατιές μάζες της κοινωνίας και την πολιτική τους συνείδηση.

Οι ηγεσίες τους έχουν αναγορεύσει τον εαυτό τους σε κάτι σαν διάδοχο του Λένιν, του Μάο ή του Τρότσκι και ικανοποιημένες από την ατομική  επαναστατική τους καθαρότητα, περιστρέφονται  σαν τους κομήτες γύρω από τον αριστερό τους μικρόκοσμο, καλώντας  εκ του μακρόθεν την εργατική τάξη να ενταχθεί  κάτω από το δικό τους κόκκινο λάβαρο. Φυσικά ποτέ δεν παίρνουν απάντηση και η πρόσκληση μένει μονίμως μετέωρη.

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

Η εποχή μας  λοιπόν αποτελεί  μια μεταβατική περίοδο όπου το καινούργιο δεν είναι εμφανές ακόμα ενώ το παλιό αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να παραμείνει στην επιφάνεια.

Ο  Ζίζεκ την αποκάλεσε «Εποχή των Τεράτων». Και πράγματι η εποχή αυτή δημιουργεί εκτρωματικές και τερατώδεις καταστάσεις. Τίποτε δεν είναι ξεκάθαρο και διαυγές, τόσο στο  πολιτικό επίπεδο που περιγράψαμε παραπάνω, όσο και στο κοινωνικό.

Στο κοινωνικό επίπεδο έχουμε μια γενιά που το προηγούμενο διάστημα έδωσε νικηφόρους  αγώνες κερδίζοντας σημαντικές κατακτήσεις, τώρα όμως αποσύρεται κουρασμένη, απογοητευμένη, πικραμένη, εθισμένη στον καταναλωτισμό, γεμάτη υποχρεώσεις και χρέη που φορτώθηκε την προηγούμενη περίοδο, όταν όλα φαίνονταν ιδανικά και αισιόδοξα.

Μια νέα γενιά βγαίνει δειλά-δειλά στο προσκήνιο, μια γενιά απολιτικοποίητη ακόμα και κρατώντας απόσταση από όλες τις πολιτικές δυνάμεις που δεν κατάφεραν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη της, μια γενιά όμως που μέρα με τη μέρα συσσωρεύει όλο και μεγαλύτερη οργή και  θυμίζει το ελατήριο, που όσο το πιέζεις με τόσο μεγαλύτερη ορμή θα εκτιναχθεί. Λείπει μόνο  η ηγεσία που θα την καθοδηγήσει.

Ο πιο καθοριστικός  παράγοντας διαμόρφωσης  των συγκεκριμένων εξελίξεων  είναι  η απόλυτη γραφειοκρατικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο αναμφισβήτητα  αποτελεί τη φυσική ηγεσία των εργαζομένων, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Η σημερινή πλειοψηφία της ΓΣΕΕ  ξεδιάντροπα στηρίζει τις κυβερνητικές επιλογές. Αντί να βρίσκεται στους χώρους δουλειάς φτιάχνοντας  γραμμές άμυνας και δημιουργώντας νέα συνδικάτα εκεί  όπου δεν υπάρχουν,διοργανώνει μυστικές μεταμεσονύχτιες συναντήσεις με τους εκπροσώπους του ΣΕΒ και της Τρόϊκα. Την ίδια ώρα  εξαγγέλλει (όποτε εξαγγείλει) απεργίες και κινητοποιήσεις χωρίς προετοιμασία και προγραμματισμό, καθιστώντας τες, παρά τη μαζικότητά τους κάποιες φορές, άσφαιρες μπαλωθιές στον αέρα. Και  έχει το θράσος να βγαίνει και να  θριαμβολογεί γιατί διέσωσε το «θεσμό της διαιτησίας», όταν ήδη έχουν  γίνει νόμος οι επιχειρησιακές συμβάσεις που επιτρέπουν στους  εργοδότες  να θέτουν ανενόχλητοι  τους όρους τους στους εργαζομένους.

Με αυτή  την προδοτική και ηττοπαθή  στάση της, από ηγετικό όργανο των εργαζομένων  έχει μετεξελιχτεί στην κυριολεξία  σε ένα  παρά φύση αντεργατικό τέρας, το οποίο συμβάλλει αποφασιστικά  στη δημιουργία  ενός  τοπίου πραγματικής εργασιακής φρίκης!

Στην  Παιδεία, ενώ η κυβέρνηση  προετοιμάζει  τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που έχει πραγματοποηθεί ως τώρα στο χώρο αυτό και η οποία θα καταστήσει τα Πανεπιστήμια απόλυτα εξαρτώμενα από τους παράγοντες της αγοράς, το φοιτητικό κίνημα σε αυτή την κρίσιμη φάση βρίσκεται εντελώς διασπασμένο. Το κεντρικό φοιτητικό όργανο, η ΕΦΕΕ, είναι ανενεργό εδώ και χρόνια, η ΠΣΚ ακολουθεί τη διασπαστική λογική του ΚΚΕ, η ΠΑΣΠ αδρανεί συνειδητά  και οι υπόλοιπες αριστερές παρατάξεις «παίζουν ξύλο» μεταξύ τους για το ποια θα ηγεμονεύσει στις διάφορες Σχολές.

Το αριστερό  κίνημα, πλήρως αθωράκιστο θεωρητικά και οργανωτικά, βιώνει  εδώ και πολύ καιρό  μια πορεία υποχώρησης και αποδιοργάνωσης. Κατά πως φαίνεται  πληρώνει  ακόμη το σταλινικό πισωγύρισμα και την κατάρρευση του πρώτου εργατικού πειράματος στον κόσμο που πραγματοποιήθηκε στην πρώην Σοβιετική Ένωση και το οποίο  από φάρος για εκατομμύρια ανθρώπους, εξελίχθηκε σε καταλύτη μαζικής αμφισβήτησης των σοσιαλιστικών ιδεών.

Όμως τίποτε δεν μένει σταθερό στη ζωή και τη φύση. Ο ίδιος ο καπιταλισμός με τις τεράστιες εσωτερικές αντιθέσεις του εγγυάται γι αυτό. Αυτές οι ιδέες θα επανέλθουν ξανά  στο προσκήνιο  παράλληλα με την ίδια  την κοινωνία, που ήδη έχει ξεκινήσει να κινείται και να αντιδράει μαζικά. Η  ζωντανή πραγματικότητα τότε  θα πετάξει από μόνη της στο καλάθι  των αχρήστων  όλες τις ξεπερασμένες και αναχρονιστικές θεωρίες που επικράτησαν τα χρόνια αυτά και θα αμφισβητήσει έντονα  δόγματα και δοξασίες  που είχαν γίνει κατεστημένο την προηγούμενη περίοδο.

Οι κοινωνικές συνθήκες και ο ταξικός συσχετισμός  θα αλλάξουν και μάλιστα πολύ  σύντομα, εξ’αιτίας της αξεπέραστης κρίσης του συστήματος. Οι  μάζες εκπαιδεύονται πολιτικά μέσα από τις εμπειρίες τους και σε συνθήκες ανάτασης του κινήματος  και αγώνων,  βγάζουνε συμπεράσματα με πολύ πιο γρήγορο τρόπο από άλλες περιόδους κοινωνικής ειρήνης.

Το εργατικό κίνημα μετράει αρκετές ήττες το τελευταίο διάστημα όμως δεν έχει εξοντωθεί ακόμα. Και  όπως είπε και η Ρόζα Λούξεμπουργκ: «Η επανάσταση είναι η μοναδική μορφή αγώνα όπου η τελική νίκη μπορεί να προετοιμαστεί μέσα από μια σειρά ηττών».

Η Ιστορία συνεπώς δεν τελείωσε, απλώς ακολουθεί το φυσικό της δρόμο, ένα δρόμο που δεν αποτελεί μια ευθεία γραμμή αλλά έχει στροφές και πισωγυρίσματα.

* Ο Ηλίας Μυλωνάς είναι μέλος του Κόκκινου, συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, και μέλος της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ 3ης δημοτικής κοινότητας

Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Γράφει ο
ΗΛΙΑΣ ΜΥΛΩΝΑΣ*

Αποστασιοποιημένα και αδιάφορα τα πλατιά κοινωνικά στρώματα παρακολουθούν τη μακρόχρονη ασυμφωνία που συνεχίζει να ταλανίζει το χώρο του Σύριζα και της ευρύτερης Αριστεράς, σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από την πιο βαθιά δομική κρίση που διέρχεται το καπιταλιστικό μοντέλο εδώ και πολλά χρόνια και την οποία καλούνται να πληρώσουν ολοκληρωτικά οι εργαζόμενοι.

Το γεγονός ότι αυτό έχει οδηγήσει στην απόλυτη αμφισβήτηση των αστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που επιδιώκουν να  διαχειριστούν τη συγκεκριμένη κρίση δεν έχει ουσιαστικό αντίκρισμα για την Αριστερά, η οποία βλέπει τα εκλογικά ποσοστά της να παραμένουν στα ίδια επίπεδα..

Σε αυτή τη φάση που θα έπρεπε να ηγηθεί του κινήματος αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία να βγάλει την κοινωνία από το αδιέξοδο, η Αριστερά φαίνεται ανέτοιμη, χωρίς πολιτική πυξίδα και χωρίς να έχει στο μυαλό της συγκεκριμένη λύση και ξεκάθαρη προοπτική. Τα διάφορα κομμάτια της αντί να προτείνουν πολιτικό πρόγραμμα και σχέδιο, έχουν επιδοθεί σε ένα άλλου είδους αγώνα που αφορά απλά την ηγεμόνευση του αριστερού χώρου και ο οποίος καθορίζεται απόλυτα από προσωπικές και ηγεμονικές αντιλήψεις.

Στην προσπάθεια τους δε να εξηγήσουν τη σημερινή κοινωνική αδράνεια και την έλλειψη εμπιστοσύνης στις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, τείνουν τις περισσότερες φορές να οδηγηθούν σε λάθος συμπεράσματα επιρρίπτοντας τις ευθύνες στην ίδια την κοινωνία που «δεν μπορεί να τους αφουγκραστεί» και γι αυτό δεν συσπειρώνεται στις γραμμές τους. Φυσικά αδυνατούν να αντιληφτούν ότι στις παρούσες συνθήκες, την ώρα  που το κεφάλαιο έχει εξαπολύσει ολομέτωπη επίθεση ενάντια στα εργατικά κεκτημένα με μοναδικό σκοπό να ξεπεράσει τη δική του κρίση, η πρότασή τους είναι λειψή, για να μην πούμε καλύτερα ότι δεν υπάρχει καθόλου πρόταση.

Η κοινωνία δεν περιμένει από την Αριστερά να της υποδείξει τρόπους άμυνας και αλληλεγγύης για να γίνουν πιο υποφερτά τα μέτρα. Η κοινωνία περιμένει να μπει μπροστά για την ολοκληρωτική αλλαγή αυτού του συστήματος και για το χτίσιμο μιας δικαιότερης κοινωνίας. Αυτός είναι άλλωστε ο ένας και μοναδικός λόγος δημιουργίας και ύπαρξής της ή τουλάχιστον αυτό είχαν στο μυαλό τους οι θεωρητικοί που συνέταξαν τη σοσιαλιστική κοσμοθεωρία.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

Η πρωτόγνωρη για τα μέχρι τώρα δεδομένα επίθεση  που πραγματοποιείται ενάντια σε  θεσμούς και κατακτήσεις δεκαετιών και η χλιαρή αντίδραση της οργανωμένης κοινωνίας απέναντι σε αυτή  προβληματίζει πολλούς αγωνιστές της Αριστεράς. Αναρωτιούνται γιατί δεν αντιδράει με πιο δυναμικό τρόπο η εργατική τάξη που βλέπει όσα έχει κερδίσει το προηγούμενο διάστημα να καταρρέουν.

Η σημερινή περίοδος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια μεταβατική περίοδος και σαν τέτοια εμπεριέχει μέσα της τα δείγματα του καινούργιου που έρχεται μαζί με τα ψήγματα του παλιού που σταδιακά αποχωρεί. Σε αυτό το στάδιο αποσύρεται μια γενιά που στην εποχή της έδωσε τους δικούς της αγώνες και κατάφερε για μεγάλο διάστημα να αποκτήσει ένα αρκετά ικανοποιητικό επίπεδο ζωής.

Εκπαιδευμένη τα τελευταία χρόνια όμως σε μια μέθοδο δράσης στην οποία ουσιαστικά δεν συμμετείχε η ίδια αλλά οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί της (κυρίως στον δημόσιο τομέα καθ’ όσον ο ιδιωτικός είχε αφεθεί στην τύχη του), και οι οποίοι υπέγραφαν συμφωνίες και συλλογικές συμβάσεις που υπαγορεύονταν από τα κυβερνητικά επιτελεία σύμφωνα με τις δικές τους ανάγκες και όχι εκείνα της τάξης, οδηγήθηκε σταδιακά στην περιθωριοποίηση, την ατομική αντίληψη και τον άκρατο καταναλωτισμό που ευνοούσαν οι κυβερνήσεις για να στηρίξουν τη λεγόμενη επιχειρηματικότητα.

Η διάθεση για ηρωικούς αγώνες εξασθένιζε σιγά-σιγά και τώρα κουρασμένη, απογοητευμένη από τα κόμματα και τις πολιτικές που εφάρμοσαν, φορτωμένη χρέη από τα τραπεζικά δάνεια, με τις καθημερινές ανάγκες της οικογένειας, τις σπουδές των παιδιών και άλλες υποχρεώσεις να την πιέζουν αφόρητα, αποσύρεται από το προσκήνιο. Μια νέα γενιά αναδεικνύεται δειλά-δειλά που μπορεί ακόμη να είναι άπειρη, ανοργάνωτη και καλομαθημένη, συσσωρεύει όμως σταδιακά μέσα της  οργή, μίσος και αγωνιστικότητα, στοιχεία τα οποία πολύ γρήγορα θα εκδηλωθούν, καθώς βλέπει ότι το μόνο μέλλον που της προσφέρει το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι αυτό του παρία της κοινωνικής ζωής.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑΣ ΤΗΣ

Η Αριστερά λοιπόν είναι φανερό ότι δεν έχει κατορθώσει ακόμη να ξεπεράσει τις «παιδικές της ασθένειες» και να εκμεταλλευτεί την περίοδο. Κάνοντας  μικρά βήματα μπροστά  και πολύ περισσότερα πίσω, αδυνατεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, οι οποίες είναι καταιγιστικές το τελευταίο διάστημα.

Κάποιες δυνάμεις επιχειρούν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση με τη δημιουργία διαφόρων «μετώπων», μια πολιτική που τείνει να γίνει μόδα στο χώρο της Αριστεράς. Όλοι αναφέρονται σε κάποιο είδος «μετώπου». Σε αυτή την περίοδο λοιπόν που τα πράγματα τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και αλλάζουν καθημερινά πλέον, κάποιοι θεωρούν ότι είναι η ώρα να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να ανταλλάξουν πολιτικές απόψεις, να κάνουν συμφωνίες κορυφής και να πάνε κατόπιν σε κοινές δράσεις.

Είναι απορίας άξιο δυνάμεις που βρίσκονται στον Σύριζα 6-7 χρόνια συζητώντας γι αυτό το περίφημο «μέτωπο» (ή μήπως δεν είναι μετωπικό σχήμα ο Σύριζα;) να πιστεύουν ότι μπορούν τώρα να το φτιάξουν κάπου αλλού, δίνοντας έτσι την αίσθηση ότι το συγκεκριμένο έχει αποτύχει. Εκτός αν εννοούν ένα «μέτωπο» στο οποίο θα ηγούνται αποκλειστικά οι ίδιοι.

Για να δημιουργηθούν όμως «μέτωπα» χρειάζεται πάνω απ’ όλα μια ισχυρή κοινωνική βάση από πίσω.
Αν λοιπόν δεν έχουν στο μυαλό τους απλά να  ηγεμονεύσουν, θα έπρεπε να είχαν αντιληφθεί ότι αυτή η κοινωνική βάση υπάρχει και είναι τα χιλιάδες οργανωμένα μέλη του Συνασπισμού και οι πολύ περισσότεροι φίλοι και ψηφοφόροι του. Ας συγκροτήσουν πρώτα με αυτούς ένα «μέτωπο» και μετά ας απευθυνθούν και στην υπόλοιπη κοινωνία, που φαινομενικά τουλάχιστον, δεν δείχνει αυτή την περίοδο πιο ριζοσπαστικοποιημένη από τη βάση του ΣΥΝ και κυρίως από τη νεολαία του.

Σε συνθήκες σαν τις σημερινές, πρέπει να πούμε, η νεολαία είναι αυτή που συνήθως παίρνει τη σκυτάλη από το εργατικό κίνημα και αυτό διαφαίνεται ως πιο πιθανή εξέλιξη μετά το καλοκαίρι. Η νεολαία,  που δέχεται τις περισσότερες επιπτώσεις από τα κυβερνητικά μέτρα, θα αποτελέσει ξανά την πρωτοπορία των αγώνων το αμέσως επόμενο διάστημα.

Εκείνο που λείπει λοιπόν δεν είναι οι οργανωμένες κοινωνικές ομάδες αλλά η πολιτική πρόταση. Σε αυτή την εκρηκτική περίοδο οι θέσεις της αριστερής ηγεσίας χαρακτηρίζονται από μια άκρατη μετριοπάθεια. Και αυτό σε ένα μεγάλο βαθμό δεν είναι παράδοξο για μια ηγεσία που ως τώρα μοναδική παρακαταθήκη και παράδοση είχε σταλινικές και ρεφορμιστικές ( μεταρρυθμιστικές σημαίνει επακριβώς η λέξη) πολιτικές και που μόνο τα τελευταία χρόνια άρχιζε να μπολιάζεται με τις επαναστατικές ιδέες. Αυτή την ώρα κι ενώ η αστική τάξη  ρίχνει προκλητικά το γάντι στους εργαζόμενους λέγοντας «ή εσείς ή εμείς σε τούτη την κρίση», αυτή ψελλίζει διάφορα για διορθωτικές κινήσεις, για κοινωνικά μέτωπα και νέα ΕΑΜ.

Μέχρι πρότινος ακόμη μιλούσε για ψεύτικη κρίση, για λαϊκά ομόλογα, για δανεισμούς εξ Ανατολών και για «συνταγματικά πραξικοπήματα» στο κοινοβούλιο. Ακόμα και η αναγνώριση του λάθους της υπογραφής του Μάαστριχτ στις σημερινές συνθήκες φαντάζει πολύ καθυστερημένη και μεταχρονολογημένη ενέργεια.

Μεταρρυθμιστικές προτάσεις που πριν 5 μήνες ακούγονταν σαν ότι πιο ριζοσπαστικό είχε εμφανιστεί μέχρι τότε όπως η εθνικοποίηση των τριών  τραπεζών που σχημάτιζαν τον περίφημο πυλώνα, σήμερα φαντάζουν ξεπερασμένες και αναχρονιστικές  καθ’ ότι κάθε μέρα που περνάει γίνεται και περισσότερο αντιληπτό ότι μόνο η εθνικοποίηση όλου του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος μπορεί να μας βγάλει από αυτή την κρίση.

Η ηγεσία της Αριστεράς παρουσιάζεται απροετοίμαστη για να αντιμετωπίσει τη σημερινή κατάσταση και να κάνει ένα βήμα εμπρός. Γνωρίζει ότι άμα υιοθετήσει τις μαρξιστικές θέσεις που προτείνουν πολλοί σύμμαχοί της θα πρέπει να οδηγήσει τα πράγματα μέχρι την τελευταία λογική συνέπειά τους. Άμα πει το Α, πρέπει να πει και τα υπόλοιπα γράμματα της αλφαβήτου μέχρι το Ω. Θα υποχρεωθεί ουσιαστικά να διαχειριστεί και να καθοδηγήσει τα πράγματα σε μια μετωπική σύγκρουση με το σύστημα κι εδώ ακριβώς βρίσκεται ο φόβος και η αδυναμία της.

Όσο όμως η κατάσταση θα πολώνεται και θα χειροτερεύει, η πίεση που θα ασκηθεί απέναντί της θα είναι ασφυκτική. Θα αναγκαστεί είτε το θέλει είτε όχι να πάρει θέση και να κάνει ριζοσπαστικές προτάσεις.

Υπάρχουν αρκετά ιστορικά παραδείγματα αριστερών ηγετών που σπρώχτηκαν σε επαναστατικές πολιτικές μέσα από ανάλογες καταστάσεις οικονομικής κρίσης και ριζοσπαστικοποίησης των μαζών. Και αν κάποιος θεωρεί ότι αυτή η περίοδος δεν θα έρθει ποτέ, πλανάται πλάνη οικτρά.

Σαν όλους τους ζωντανούς οργανισμούς που γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν, η Αριστερά φαίνεται να πληρώνει σήμερα τις λάθος γενετικές πληροφορίες μιας ρεφορμιστικής και συνάμα σταλινικής κληρονομικότητας που έλαβε όταν ακόμη ήταν έμβρυο. Αντί να εξελιχθεί σε φυσιολογικό ενήλικα, εξακολουθεί να παραμένει στην παιδική  ηλικία αναζητώντας ακόμη τα κατάλληλα χρωματοσώματα που θα καθορίσουν την οριστική φυσιογνωμία της.

*ο Ηλίας Μυλωνάς είναι μέλος του Κόκκινου, συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, και μέλος του ΣΥΡΙΖΑ 3ου διαμ.

Τo παρασκήνιο της ελληνικής κρίσης

anti-evolution, από τον AntistaChef

Γράφει ο ΗΛΙΑΣ ΜΥΛΩΝΑΣ*

Οι τελευταίες εξελίξεις στο οικονομικό και πολιτικό πεδίο με την ολοκληρωτική αναθεώρηση των προεκλογικών εξαγγελιών της κυβέρνησης και την ψήφιση σειράς αντεργατικών νόμων, ενώ αναπόφευκτα φέρνουν σε απελπισία και αδιέξοδα τις παραγωγικές τάξεις της χώρας, την ίδια ώρα αποκαλύπτουν με πολύ παραστατικό τρόπο το ρόλο των στελεχών της σημερινής, σοσιαλιστικής υποτίθεται, κυβέρνησης, ως πολιτικών εκπροσώπων όχι των εργαζομένων που τους ψήφισαν αλλά του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και των μηχανισμών του.   

ΤΟ «ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΤΩΝ ΛΥΓΜΩΝ»

Σε μια άκομψη προσπάθεια να πείσουν για τους σκοπούς τους, οι κυβερνητικοί παράγοντες έχουν επιδοθεί σε μια πολιτική φαρσοκωμωδία από τα έδρανα της Βουλής για να καλύψουν τις πραγματικές προθέσεις τους αλλά και να αμβλύνουν τις εντυπώσεις για την αντιδεοντολογική και αντισυνταγματική πρακτική που εφαρμόζουν.

Από τη μια διαλύουν ολοκληρωτικά, με την υπόδειξη των παγκόσμιων αστικών επιτελείων και των εκτελεστικών οργάνων τους, της ΕΕ και του ΔΝΤ, το κοινωνικό εποικοδόμημα που χτίστηκε με αίμα και θυσίες τα προηγούμενα χρόνια, και από την άλλη επιδίδονται σε ένα θεατρικό παιγνίδι εντυπώσεων, στην προσπάθεια να δικαιολογήσουν τη στάση τους και να πείσουν ότι αυτά που γίνονται δεν έχουν την έγκρισή τους, ότι η αμείλικτη πραγματικότητα τους ξεπερνάει, ότι αν δεν πάρουν τα συγκεκριμένα μέτρα η κατάσταση θα γίνει χειρότερη και άλλα τέτοια υποκριτικά και δακρύβρεχτα.

Και ενώ πέσανε σαν αρπαχτικά  στα εργατικά εισοδήματα και τις συντάξεις, δεν έχουν αγγίξει ούτε ένα φοροφυγά, δεν έχουν δρομολογήσει ουσιαστικά καμία δίωξη σε όσους καταχράστηκαν το δημόσιο χρήμα παρά την δημιουργία αλλεπάλληλων εξεταστικών επιτροπών στη Βουλή, δεν άλλαξαν ούτε στο ελάχιστο τη νομοθεσία που επιτρέπει απίστευτες φοροαπαλλαγές σε κοινωνικές ομάδες όπως οι εφοπλιστές, οι off shore εταιρείες εξακολουθούν να αποτελούν τα νόμιμα οχήματα της φοροκλοπής χωρίς να έχει πειραχτεί ούτε παράγραφος από το προηγούμενο πλαίσιο λειτουργίας τους, δεν επιδίωξαν να εισπράξουν οποιοδήποτε ποσό από τους μεγαλοοφειλέτες στο ΙΚΑ και τα υπόλοιπα δημόσια ταμεία και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Επικέντρωσαν κάποια στιγμή το ενδιαφέρον τους σε λίγους μεγαλογιατρούς του Κολωνακίου ενώ έχουν καταγραφεί χιλιάδες άλλοι που διαθέτουν βίλλες, πισίνες, πολυτελή σκάφη και ακριβά αυτοκίνητα και οι οποίοι δηλώνουν εισοδήματα χαμηλότερα από εκείνα ενός δημοσίου υπαλλήλου. Όλοι αυτοί παραμένουν ακόμα στο απυρόβλητο.

Σκαρφίστηκαν, για λόγους τηλεοπτικού εντυπωσιασμού, την κατεδάφιση μπουζουξίδικου  στην παραλία το οποίο είχε να λειτουργήσει εδώ και μια δεκαετία, όταν όλες οι προσβάσεις για τη θάλασσα είναι κλειστές από τους επιχειρηματίες των νυκτερινών κέντρων που έχουν διαπράξει απίστευτες παραβάσεις χρησιμοποιώντας μαφιόζικες μεθόδους .

Αυτό που έδειξε να τους πείραξε περισσότερο δεν είναι η γενική κατακραυγή  και η κοινωνική δυσαρέσκεια για τον εμπαιγμό προς τους πολίτες αυτής της χώρας αλλά η δήλωση του Δασκαλόπουλου, προέδρου του ΣΕΒ, που ούτε λίγο ούτε πολύ τους είπε ότι δεν μπορούν πλέον να κάνουν τη δουλειά τους, να συνεχίζουν δηλαδή να υποστηρίζουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα, γιατί έχουν γίνει ανυπόληπτοι στο λαό και ότι από εδώ και πέρα πρέπει οι ίδιοι οι επιχειρηματίες να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, δημιουργώντας ένα σκηνικό σαν αυτό της μπερλουσκονικής Ιταλίας.

Η οργισμένη αντίδρασή τους στις παραπάνω δηλώσεις με αναφορές σε «ψείρες» και λοιπά έντομα, στην πραγματικότητα είχε σχέση με την προσπάθεια να αποδείξουν πως αφενός είναι σοβαροί διαχειριστές της κρίσης και αφετέρου ότι όπως πέρασαν τόσα άλλα μέτρα (μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων από 48% στο 22%, ελαστικοποίηση της εργασίας, θαλασσοδάνεια και άλλες διευκολύνσεις), μπορούν εύκολα να περάσουν ακόμη περισσότερα.

Δίνουν καθημερινά εξετάσεις για να αποδείξουν στα αφεντικά τους ότι είναι σε θέση να φροντίσουν έτσι ώστε η κρίση να μην τους αγγίξει και ότι είναι ικανοί να την περάσουν στις πλάτες των εργαζομένων.

Η σοσιαλδημοκρατία σε εποχές οικονομικής ανόδου συνήθως αναλαμβάνει το ρόλο του δικηγόρου της αστικής τάξης. Στις σημερινές συνθήκες κρίσης έχει αναλάβει απ’ ευθείας το ρόλο του διαχειριστή.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ

Αν υπήρχαν κάποτε ερωτηματικά για την επιλογή του «Γιωργάκη» στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και τη διαδικασία παραλαβής του «δαχτυλιδιού» από τον προκάτοχό του, τώρα θα πρέπει να αρχίσουν να ξεδιαλύνονται. Και ήταν απόλυτα δικαιολογημένα αυτά τα ερωτηματικά για τον απόφοιτο του Χάρβαρντ ο οποίος, εκτός από το ιστορικό όνομα που κουβαλούσε, δεν είχε να επιδείξει καμιά προσφορά στην πολιτική ή κάπου αλλού και που επιπλέον δεν  διακρινόταν ιδιαιτέρως για την ευστροφία και τη ρητορική του.

Αποδείχτηκε παρόλα αυτά  ότι είναι «ο κατάλληλος άνθρωπος για τη συγκεκριμένη δουλειά». Με χαμηλούς τόνους και επιδιώκοντας να δώσει την αίσθηση του «καλού παιδιού» που «θέλει» αλλά «οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν», έπεισε προς στιγμή τον ελληνικό λαό ότι τα σκληρά μέτρα που ψηφίστηκαν στη Βουλή αναγκάστηκε να τα πάρει αρχικά κάτω από την πίεση ελλειμμάτων που δημιούργησαν οι προκάτοχοί του στην κυβέρνηση και κατόπιν εξ’ αιτίας του κινδύνου ολοκληρωτικής κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας και μιας υποτιθέμενης έλλειψης «εναλλακτικής διεξόδου».

Ο Λίνκολν έλεγε: «Μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους ανθρώπους για πολύ καιρό ή πολλούς ανθρώπους για λίγο καιρό. Δεν μπορείς όμως να τους κοροϊδεύεις όλους για πάντα».

Αποκαλύπτεται μέρα με την ημέρα ότι το παζλ της επίθεσης στις κοινωνικές κατακτήσεις σχεδιάστηκε από ξένα και ντόπια οικονομικά και επιχειρηματικά επιτελεία, τα οποία επέλεξαν την Ελλάδα ως πιο αδύναμο κρίκο για να πειραματιστούν πάνω σε μια σειρά μέτρων, με σκοπό να περάσουν την  κρίση του καπιταλιστικού συστήματος στις πλάτες των εργαζομένων. Τα ίδια μέτρα, αν αποδειχτεί επιτυχημένο το πείραμα, έχουν σκοπό να τα εφαρμόσουν και σε άλλες χώρες.

Τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με πρώτο και καλύτερο τον Γιώργο Παπανδρέου, φαίνεται να αποδέχτηκαν χωρίς περιστροφές το ρόλο του εκπροσώπου του μεγάλου κεφαλαίου και ανέλαβαν να διευθετήσουν την υπόθεση με τον καλύτερο, για τα συμφέροντα αυτών που το αντιπροσωπεύουν, τρόπο.

Αυτή η ομάδα όμως δεν μπορεί να ηγείται ενός κόμματος σαν το ΠΑΣΟΚ που έχει μια φιλολαϊκή προϊστορία στην πολιτική ζωή του τόπου και βαθιές ρίζες μέσα στους εργαζόμενους. Οι πρώτοι που δέχονται τις επιπτώσεις αυτής της πολιτικής είναι οι ίδιοι οι υποστηριχτές του που ανήκουν στα μικρομεσαία στρώματα.

Τα απλά μέλη και οι οπαδοί του πρέπει να αντιδράσουν τώρα, να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να επιδιώξουν την άμεση αλλαγή της σημερινής  απαράδεχτης ηγεσίας που απαρτίζεται από υπάκουους λακέδες του κεφαλαίου και διαφόρων ειδών λαμόγια που, από τους πάλαι ποτέ υπουργικούς θώκους, τώρα παρελαύνουν ως ύποπτοι υπεξαιρέσεων και χρηματισμού στις εξεταστικές επιτροπές. Οι  παλιές, καλές παραδόσεις του ΠΑΣΟΚ της 3ης Σεπτέμβρη και της δεκαετίας του ΄80 είναι άμεση ανάγκη να αναβιώσουν ξανά.

Η ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ

Παρά τις επιμέρους αντίθετες εκτιμήσεις για τους τρόπους που πρέπει να αντιμετωπιστεί το υπέρογκο δημόσιο χρέος, όλοι συνομολογούν ότι τα πακέτα που δόθηκαν από την ΕΕ και το ΔΝΤ σε συνδυασμό με τις μισθολογικές περικοπές που επιβλήθηκαν σε όλα τα επίπεδα, δεν πρόκειται να συμβάλλουν ούτε στο ελάχιστο στην ανάπτυξη της οικονομίας και την αύξηση του ΑΕΠ.

Και επειδή τα κοράκια της ΕΕ και του ΔΝΤ το γνωρίζουν αυτό ετοιμάζουν, σε απόλυτη σύμπνοια με την ελληνική κυβέρνηση, νέα δέσμη μέτρων, ακόμη πιο σκληρών από τα προηγούμενα.

Η πτώχευση, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των περισσότερων έγκριτων οικονομικών αναλυτών, είναι αναπόφευκτη.

Οποιαδήποτε διαπραγμάτευση για επαναπροσδιορισμό των όρων πληρωμής του χρέους με τον τρόπο που σχεδιάζεται τώρα και χωρίς τη λήψη συμπληρωματικών μέτρων, θα οδηγήσει σε ακόμη βαθύτερη κρίση την ελληνική οικονομία.

Αν υπάρχει μια δυνατότητα να περισωθούν κάποια πράγματα είναι να αποφασισθεί άμεση παύση πληρωμών προς εξόφληση του χρέους εδώ και τώρα. Αυτή πρέπει να συνοδεύεται απαραίτητα με επανεθνικοποίηση κάτω από πραγματικό κοινωνικό έλεγχο όλου του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μεγάλων κερδοφόρων οργανισμών που δόθηκαν για ένα κομμάτι ψωμί όπως ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, ο ΟΛΠ, τα αεροδρόμια, τα διόδια, οι συγκοινωνίες κλπ, να εκπονηθεί πρόγραμμα δημοσίων έργων και κατασκευής λαϊκών κατοικιών, να μειωθούν οι εξοπλισμοί και γενικώς να υπάρξει μια αναπτυξιακή πολιτική με κρατική πρωτοβουλία.

Οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς θα έπρεπε να υποστηρίξουν ενωτικά μια τέτοια προοπτική για την αντιμετώπιση της σημερινής έκτακτης κατάστασης. Φυσιολογικά  θα έπρεπε ήδη να έχει δημιουργηθεί ένα πλατύ ενιαίο μέτωπο με ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ-δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Δυστυχώς η περιχαράκωση κάποιων ηγεσιών κάνει αδύνατο το αυτονόητο.

Η Αριστερά οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες όχι στην κατεύθυνση του «μικρότερου κακού» αλλά στην βάση ενός σχεδίου που θα οδηγεί σε ανατροπή των σημερινών κοινωνικών δομών που ελέγχονται απόλυτα από το μεγάλο κεφάλαιο και τους εκπροσώπους του.

Αυτή η κρίση είναι καθαρά κρίση του καπιταλισμού. Είναι τόσο βαθειά που πολλοί την παρομοιάζουν ή τη θεωρούν ακόμα χειρότερη από εκείνη του 1929. Όποιος επιδιώξει τον εξωραϊσμό της είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί σε αδιέξοδο.

Στις σημερινές συνθήκες λοιπόν δεν υπάρχει τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από τη συνολικότερη αμφισβήτηση του υπάρχοντος συστήματος και τη σοσιαλιστική προοπτική της κοινωνίας.

* Ο Ηλίας Μυλωνάς είναι μέλος του Κόκκινου, συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, και μέλος του ΣΥΡΙΖΑ 3ου Διαμερίσματος

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: ΕΝΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΛΑΘΩΝ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΗΣ

Γράφει ο
ΗΛΙΑΣ  ΜΥΛΩΝΑΣ*

Καθ’ όλη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου και μέχρι τις μέρες μας καταγράφεται μια χωρίς ιδιαίτερες αυξομειώσεις χαμηλή εκλογική συσπείρωση των παραδοσιακών κομμάτων της Αριστεράς (ΚΚΕ-ΚΚΕεσ-Συμμαχία-ΕΑΡ-Συνασπισμός ενιαίος, Συνασπισμός μη ενιαίος της Αριστεράς, της Προόδου και των Κινημάτων, Σύριζα κλπ).
 Αρχικά αυτό αποδόθηκε στη θυελλώδη είσοδο του ΠΑΣΟΚ στην πολιτική σκηνή αμέσως μετά τη δικτατορία και την ταχεία αποδοχή του από τις εργατικές μάζες. Κλαψουρίσματα του τύπου «αυτό το κόμμα χρησιμοποίησε τα δικά μας συνθήματα και έκλεψε τους ψηφοφόρους μας» ακούγονταν από διάφορες κατευθύνσεις. Λες και τα συνθήματα της παραδοσιακής Αριστεράς ήταν κατοχυρωμένα νομικά στο όνομά της και το ΠΑΣΟΚ είχε ένα αποκλειστικά δικό του μυστηριώδη τρόπο να τα χρησιμοποιεί και να συσπειρώνει γύρω από αυτό την πλειοψηφία των εργαζομένων.
 Αργότερα  τα κόμματα της Αριστεράς άρχισαν να επιρρίπτουν στον «δικομματισμό» τα αίτια της κακοτυχίας τους σάμπως και ο συγκεκριμένος να ήταν η αιτία και όχι το αποτέλεσμα της πολιτικής τους.
 Στην πραγματικότητα η πορεία της ηγεσίας της Αριστεράς στην Ελλάδα καθορίστηκε διαχρονικά από μια σειρά λανθασμένων επιλογών για τις οποίες  ποτέ δεν έκανε μια ενδοσκόπηση και μια ειλικρινή αυτοκριτική  έτσι ώστε να μην τις επαναλάβει. Για τις περισσότερες αποφεύγει και την οποιαδήποτε αναφορά. Και εξακολουθεί να απορρίπτει μετά βδελυγμίας  ότι μπορεί να είναι κάποιες από αυτές ο λόγος που απώλεσε σταδιακά την εμπιστοσύνη των μαζών, αναζητώντας τις αιτίες οπουδήποτε αλλού.
 Ειδικότερα στις σημερινές συνθήκες, η εικόνα που παρουσιάζεται είναι ότι αδυνατεί να εισπράξει πολιτικά το θυμό και την οργή που έχουν συσσωρεύσει οι εργαζόμενοι απέναντι στους κυβερνώντες για τα σκληρά μέτρα που πήραν με την συνδρομή του ευρωπαϊκού μηχανισμού και του ΔΝΤ και τα οποία μέρα με τη μέρα μετατρέπονται σε μια έντονη αμφισβήτηση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.
 Η απουσία μιας καθαρής και ολοκληρωμένης πρότασης εκ μέρους της Αριστεράς μαζί με τις πολυποίκιλες και διαφορετικές εκτιμήσεις που διαχέονται σε  όλο το φάσμα των κομμάτων και οργανώσεών της, απογοητεύουν τα πλατιά κοινωνικά στρώματα, τα περιχαρακώνουν  και τα οδηγούν στη σύγχυση και την αποστασιοποίηση. Τώρα που η Αριστερά πρέπει να θερίσει είναι φανερό ότι δεν έχει σπείρει.
Ο Γιώργος Παπανδρέου απευθυνόμενος στον Αλέξη Τσίπρα κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συζήτησης για τα μέτρα στη Βουλή, του υπενθύμισε με όσο κυνισμό διέθετε ότι τη συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία ουσιαστικά επέβαλλε όλους εκείνους τους κανόνες που ευνοούσαν το μεγάλο κεφάλαιο, την είχε υπογράψει και ο Συνασπισμός, ξύνοντας έτσι μια από τις πιο ανοιχτές πληγές της Αριστεράς, καθώς στις μέρες μας αποδεικνύεται με τρόπο αδιαμφισβήτητο πόσο λάθος ήταν αυτή η επιλογή.
Τέτοιες άστοχες πολιτικές ενέργειες καταγράφονται με εντελώς αρνητικό τρόπο στη συνείδηση των εργαζομένων και δικαιολογούν απόλυτα τη διστακτικότητά τους να πλησιάσουν την Αριστερά.
Η προσωπική στάση που κράτησε επίσης ο προκάτοχός του στην ηγεσία του Σύριζα Αλέκος Αλαβάνος με την παρότρυνση μιας δράκας προσωπικών υποστηριχτών του ανένταχτων και μη, δεν μπορούμε να πούμε ότι ενθουσίασε τον κόσμο της Αριστεράς και έφερε πιο κοντά την κοινωνία.
Η ηγεσία του ΚΚΕ από την άλλη φαίνεται ότι όχι μόνο δεν άλλαξε τη γραμμή της εγκληματικά διασπαστικής ταχτικής που έχει καθιερώσει εδώ και χρόνια μέσα στο εργατικό κίνημα, στη λογική να περιχαρακώσει τις υπάρχουσες δυνάμεις της έτσι ώστε να τις ελέγχει  καλύτερα, αλλά ακολούθησε μια οπισθοδρομική  πορεία  προς το προβληματικό και σκοτεινό παρελθόν ενός σταλινικού μοντέλου. Μη έχοντας άλλα σημεία αναφοράς, επέλεξε να αναδείξει ακριβώς αυτό που στην πραγματικότητα είναι η κύρια αιτία για την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και το οποίο είχε αποφασιστική συμβολή στις συνεχείς ήττες και τα πισωγυρίσματα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.

ΟΙ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Η σύγχρονη ελληνική Αριστερά κουβαλάει δυστυχώς όλα εκείνα τα ελαττώματα που χαρακτήρισαν διαχρονικά την πολιτική διαδρομή των επίσημων κομμάτων της. 
Οι ιστορικές παραδόσεις της έχουν τις ρίζες τους κυρίως στο ΚΚΕ, μιας και ήταν το μοναδικό κόμμα που αντιπροσώπευε τα προλεταριακά στρώματα για πολύ μεγάλο διάστημα.
Το ίδιο το ΚΚΕ πρόβαλλε μια εξαιρετικά αντιφατική εικόνα καθ’ όλη τη διαδρομή του: από τη μια δόθηκαν ηρωικοί αγώνες και έγιναν απίστευτες προσωπικές θυσίες από την οργανωμένη βάση και τα πλατιά στρώματα που το στήριζαν και από την άλλη είχαμε μια συνεχή σειρά άστοχων χειρισμών και εγκληματικών λαθών της ηγεσίας του.
Η επικράτηση του Στάλιν στη Σοβιετική Ένωση από τα τέλη της δεκαετίας του ‘20 σηματοδότησε μια ολοκληρωτική στροφή από την έως τότε επίσημη πολιτική που τη διέκρινε ο διεθνισμός και η συνέχιση της επανάστασης. Το νέο δόγμα βαπτίστηκε «σοσιαλισμός σε μια χώρα» και, με βάση τις επίσημες εξαγγελίες, αποσκοπούσε στην προστασία των κατακτήσεων του πρώτου επαναστατικού κράτους στον κόσμο. Στην πραγματικότητα η συγκεκριμένη πολιτική στόχο είχε να διαφυλάξει τα προνόμια μιας γραφειοκρατίας που αναδύθηκε μετά το θάνατο του Λένιν και που εκφραστής της ήταν ο ίδιος ο Στάλιν.
Αυτό προϋπόθετε ριζικές αλλαγές στις ηγεσίες των Κομμουνιστικών Κομμάτων παγκόσμια που από εδώ και πέρα θα έπρεπε να είναι υπάκουες στο «πολιτικό κέντρο» και να διεκπεραιώνουν αδιαμαρτύρητα τις εντολές της Μόσχας. Είναι το έναυσμα μιας αλλοπρόσαλλης και ακαταλαβίστικης, από μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας, πολιτικής που οδήγησε σε μια σειρά από ήττες το παγκόσμιο εργατικό κίνημα και στην αναπόφευκτη κατάρρευση της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης .
Η πολιτική περιπέτεια της Αριστεράς στην Ελλάδα  ξεκινά με τη εγκαθίδρυση στα ανώτερα όργανα στελεχών που συντάσσονταν πολιτικά με τη σταλινική νομενκλατούρα. Οι νέοι ινστρούχτορες προχωρούν σταδιακά στη διαγραφή σχεδόν όλης της προηγούμενης ηγεσίας, αρχής γενομένης από τον πρώτο γραμματέα του κόμματος  Παντελή Πουλιόπουλο.
Τον έλεγχο του ΚΚΕ αποκτούν πλέον οι περίφημοι «Κούτβηδες», απόφοιτοι της επίσημης σχολής σταλινικής προπαγάνδας στη Μόσχα με τον ψευδεπίγραφο τίτλο Πανεπιστήμιο Κούτβ, από το οποίο περνούσαν όσοι προορίζονταν για τις ηγεσίες των αδελφών κομμάτων της αλλοδαπής. Νέος γραμματέας ορίζεται ο Νίκος Ζαχαριάδης, που παραμένει στη θέση αυτή μέχρι και το θάνατο του μέντορά του Στάλιν.
 Η συνέχεια είναι όπως την περιγράψαμε: από τη μια οι ηρωικές προσπάθειες των απλών μελών και υποστηριχτών του κόμματος που στην ουσία ήταν αυτές που το κράτησαν ψηλά στην εκτίμηση των εργατικών στρωμάτων  και από την άλλη οι απίστευτες παλινωδίες της ηγεσίας, η οποία εκτελώντας κατά γράμμα τη γραμμή και τις εντολές του σταλινικού κέντρου, πέφτει από το ένα λάθος στο άλλο.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Υπήρξαν πάμπολλες περιπτώσεις που οι επιλογές και οι αποφάσεις της αριστερής ηγεσίας καθόρισαν αποφασιστικά τις γενικότερες εξελίξεις στον ελληνικό χώρο και  επέδρασαν καταλυτικά στη διαμόρφωση του πολιτικού τοπίου και της ιστορικής συνέχειας.
Το 1929 γίνεται το παγκόσμιο οικονομικό κραχ. Οι επιπτώσεις του δεν αφήνουν απ’ έξω την Ελλάδα, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μπουν σε μια διαδικασία πολιτικοποίησης και αγώνων μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας.
Το αποκορύφωμα της αγωνιστικής διάθεσης των εργατικών μαζών έρχεται το 1936 με τη Γενική Απεργία που ξεκινάει από τους καπνοπαραγωγούς της Καβάλας και εξαπλώνεται σε όλη την επικράτεια. Στο πιο κρίσιμο σημείο της απεργίας παρεμβαίνει η ηγεσία του ΚΚΕ που τη σταματάει υπογράφοντας το περίφημο σύμφωνο Σκλάβαινα-Σοφούλη. Η ορμή του εργατικού κινήματος αναχαιτίζεται και σε λίγο εγκαθιδρύεται η δικτατορία του Μεταξά.
Το 1941, με την εισδοχή της Σοβιετικής Ένωσης στον Β' παγκόσμιο πόλεμο που εν τω μεταξύ έχει ξεκινήσει, ιδρύεται το ΕΑΜ το οποίο παίρνει παλλαϊκές διαστάσεις με την στράτευση εκατομμυρίων κόσμου στις γραμμές του. Δημιουργείται επίσης ο ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) με πρωτοβουλία του στελέχους του ΚΚΕ Θανάση Κλάρα (γνωστότερου με το θρυλικό ψευδώνυμο Άρης Βελουχιώτης), και ο οποίος αριθμεί δεκάδες χιλιάδες αντάρτες.
Το τέλος του πολέμου σημαδεύεται από την υπογραφή μιας σειράς επαίσχυντων συμφωνιών με τους Εγγλέζους τοποτηρητές  στους οποίους  η ηγεσία του ΚΚΕ, με προτροπή του ίδιου του Στάλιν που είχε φροντίσει από πιο πριν να κάνει τις δικές του συμφωνίες μαζί τους,  παραδίδει το τεράστιο αυτό κίνημα και έναν από τους πιο οργανωμένους λαϊκούς στρατούς της Ευρώπης, αποδεχόμενη με «ελαφρά τη καρδία» να αφοπλιστεί πλήρως.
Ο Άρης Βελουχιώτης που δεν συμφωνεί με αυτή την πολιτική και το δηλώνει  επίσημα, γίνεται από αρχηγός του ΕΛΑΣ πράκτορας του ιμπεριαλισμού, χαφιές και προβοκάτορας και διαγράφεται από το κόμμα.
 Στην Βάρκιζα και στη συμφωνία που υπογράφτηκε (μετά από εκείνες της Καζέρτας και του Λιβάνου που κατοχύρωναν την ηγεμονία των ιμπεριαλιστών), μαζί με την αποδοχή για πλήρη αφοπλισμό του ΕΛΑΣ,  θέτουν τον όρο να μην πειραχτούν 50 επιφανή στελέχη του ΚΚΕ, αποδεικνύοντας έτσι ότι ήξεραν πολύ καλά τις διώξεις και τα κυνηγητά των αριστερών αγωνιστών που θα ακολουθούσαν. Όλοι οι μαχητές της Αντίστασης που έγραψαν ένδοξες σελίδες στην υπόθεση του δίκαιου αυτού αγώνα, βρέθηκαν ξαφνικά άοπλοι και ανυπεράσπιστοι.
Το 1946 κι ενώ είχε επικρατήσει ολοκληρωτικά το αστικό κράτος, προκηρύσσονται εκλογές τις οποίες η ηγεσία του ΚΚΕ μποϋκοτάρει και απέχει από αυτές, παρ’ ότι της προτείνεται να πάρει ακόμη και υπουργεία. Αυτό εξασθενίζει ακόμα περισσότερο τη θέση των απλών αγωνιστών που βρίσκονται έρμαια στις αιμοσταγείς διαθέσεις των ακροδεξιών συμμοριών, οι οποίες δολοφονούν κατά βούληση και με την ανοχή των επίσημων αρχών.
Κάτω από αυτή την καταπίεση πολλοί αναγκάζονται να ξαναβγούν στο βουνό για να γλυτώσουν τη ζωή τους και κάπως έτσι συγκροτείται ο Δημοκρατικός Στρατός και ξεκινάει το δεύτερο αντάρτικο. Η ηγεσία του ΚΚΕ αναλαμβάνει αμέσως την καθοδήγησή του.
 Μοιραία στρατηγικά λάθη γίνονται στην πορεία όταν απέναντι σε ένα πάνοπλο ήδη εθνικό στρατό, αντί να χρησιμοποιηθούν ευέλικτες παρτιζάνικες τακτικές, πάρθηκε απόφαση να δημιουργηθεί  ένας τακτικός στρατός από τον οποίο έλλειπαν ο κατάλληλος εξοπλισμός, ο ανεφοδιασμός και οι εφεδρείες. Το αποτέλεσμα ήταν μια ακόμη ήττα.
Με το τέλος του εμφυλίου χιλιάδες αγωνιστές περνούν στις ανατολικές χώρες όπου ανασυντάσσονται και οι κομματικές δυνάμεις του ΚΚΕ. Σ’ εκείνη την περίοδο της τραγικής υποχώρησης και της πλήρους επικράτησης του ακροδεξιού αστικού κράτους, η ζαχαριαδική ηγεσία, αναζητώντας ηρωικά παραδείγματα για να εξυψώσει το ηθικό των ηττημένων αγωνιστών αλλά και για να καλύψει τα δικά της λάθη, επιβάλλει την ταχτική του «όπλου παρά πόδα» για να δείξει ότι ο αγώνας συνεχίζεται, στέλνοντας κλιμάκια στελεχών του στην Ελλάδα για παράνομη δουλειά. Στην ουσία ωθεί τα μέλη της σε μια άσκοπη θυσία αφού μόλις φτάνουν συλλαμβάνονται αμέσως και εκτελούνται σαν κατάσκοποι.
Είναι διεθνώς γνωστή η περίπτωση του Νίκου Μπελογιάννη, ο οποίος μόλις πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα πιάστηκε αμέσως και οδηγήθηκε στο στρατοδικείο μαζί με τους συντρόφους του. Ο υπεύθυνος της παράνομης δουλειάς στο εσωτερικό Νίκος Πλουμπίδης, σε μια πράξη αυτοθυσίας αναλαμβάνει όλη την ευθύνη δεχόμενος να πάρει τη θέση του Μπελογιάννη και να εκτελεστεί ο ίδιος. Ο Ζαχαριάδης όμως και η υπόλοιπη ηγεσία από το εξωτερικό έχουν αντίθετη άποψη και τον κατηγορούν σαν…προδότη και προβοκάτορα. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί ήταν ψωμοτύρι για την τότε ηγεσία του ΚΚΕ.
Το παράνομο ΚΚΕ δρα στη συνέχεια μέσα από τις γραμμές της ΕΔΑ, που φτάνει κάποια στιγμή να γίνει δεύτερο κόμμα στη Βουλή, παρά τα καλπονοθευτικά συστήματα του δεξιού κράτους και τη περίφημη βία και νοθεία.
Το 1964 το ΚΚΕ δίνει γραμμή να ψηφιστεί ο Γεώργιος Παπανδρέου και το κόμμα του, η Ένωση Κέντρου, αντί για την ΕΔΑ, παρ’ όλο που συμμετέχει σε αυτή. Είναι η αρχή της συρρίκνωσης του εκλογικού σώματος της Αριστεράς, που από τότε στρέφεται προς τα κεντρώα και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που υπόσχονται μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμό του συντηρητικού κράτους.
Το 1968, μετά από μια μακρά περίοδο εσωτερικής διαμάχης που ακολούθησαν το θάνατο του Στάλιν, το κόμμα  διασπάται σε ΚΚΕ που δρούσε κυρίως στο εξωτερικό και ΚΚΕ εσωτερικού το οποίο δρούσε εντός Ελλάδας.
Το 1974 με τη μεταπολίτευση νομιμοποιούνται όλα τα αριστερά κόμματα  και στο πολιτικό σκηνικό κάνει την εμφάνισή του το φαινόμενο ΠΑΣΟΚ. Αυτό το κόμμα αφαιρεί τεράστια κομμάτια κοινωνικής υποστήριξης από την Αριστερά. Το  ΚΚΕεσ ειδικότερα ποτέ στην πραγματικότητα δεν μπόρεσε να αποκτήσει βαθιές ρίζες στο εργατικό κίνημα, έχοντας σαν σημαία τη ιταλογενή θεωρία του ευρωκομουνισμού και τον περίφημο  ιστορικό συμβιβασμό, ο οποίος υποτίθεται ότι αποσκοπούσε στη διάβρωση του αστικού κράτους …από τα μέσα. Τελικά αυτοί που διαβρώθηκαν ήταν οι ίδιοι οι ηγέτες της Αριστεράς και στη Ελλάδα και στην Ιταλία. 
Το 1989 σύσσωμη η ελληνική Αριστερά βλέπει ως μοναδικό εχθρό της τον Ανδρέα Παπανδρέου, συντάσσεται με το δεξιό αστικό κόμμα της Ν. Δημοκρατίας δημιουργώντας την περίφημη «οικουμενική κυβέρνηση» και στέλνει τον πρώην πρωθυπουργό στο ειδικό δικαστήριο που συστάθηκε γι αυτή ακριβώς την περίπτωση. Η συγκυβέρνηση αυτή μοναδικό αποτέλεσμα έχει να ανοίξει το δρόμο στη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη και τη σκληρή, απέναντι στους εργαζόμενους, πολιτική της.
Ο ενιαίος συνασπισμός της Αριστεράς που είχε εν τω μεταξύ δημιουργηθεί για τις ανάγκες της παραπάνω πολιτικής σύντομα διαλύεται κι έτσι το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός της Αριστεράς, της Προόδου κλπ που προέκυψε μετά τη διάσπαση ακολουθούν ο καθένας το δρόμο του, με τον δεύτερο να βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας για πολλά χρόνια, μέχρι τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος αναπτερώνει τις ελπίδες πολλών απογοητευμένων και αποστασιοποιημένων αριστερών αλλά και ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων που τα έχει απογοητεύσει η πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας.

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ
Τα ερωτηματικά λοιπόν που απασχολούν πολλούς προοδευτικούς ανθρώπους για τη σημερινή χαλαρή σχέση κοινωνίας- Αριστεράς πρέπει να αναζητηθούν βασικά στην ίδια,  στην πολιτική και ιστορική διαδρομή της αρχικά και ακολούθως στην πολυδιάσπαση και την πολυφωνία της .
Το φαινόμενο της αδυναμίας της Αριστεράς να συσπειρώσει τις μάζες γύρω της μέσα σε αυτές τις συνθήκες έχει πολύ συγκεκριμένες αιτίες.
Αδυνατώντας να παρέμβει καταλυτικά στις εξελίξεις και να αλλάξει, σε περιόδους ευνοϊκές γι αυτή, το παρακμάζον καπιταλιστικό σύστημα, (αυτός είναι στην πραγματικότητα ο μοναδικός λόγος ύπαρξής της), επέτρεψε στις αστικές κυβερνήσεις να επιβάλλουν την δική τους πολιτική και σήμερα να βιώνουμε ακόμα μία καταστροφική και αδιέξοδη δομική κρίση του συστήματος, η οποία θα περάσει εξ ολοκλήρου πάνω από τις πλάτες των εργαζόμενων, οδηγώντας πολλούς από αυτούς στη φτώχια και την εξαθλίωση.
Η ηγεσία της Αριστεράς, αν θέλει να τιμά αυτόν τον τίτλο, πρέπει  να κάνει την αυτοκριτική της και να αναζητήσει τις αιτίες της κακοδαιμονίας της πρώτα μέσα στη δική της πολιτική πρόταση. Δεν υπάρχει  περιθώριο για πολιτικούς πειραματισμούς πλέον.  Ο καιρός που ευνοούσε να αναπτυχθούν μεταρρυθμιστικές και κεϋνσιανές θεωρήσεις, τις οποίες αναμασούσαν κόμματα που ήθελαν να λέγονται κομμουνιστικά, παρήλθε οριστικά.

Μέσα στο καθαρτήριο της σημερινής κρίσης δεν θα δοκιμαστούν μόνο οι άνθρωποι αλλά και οι ιδεολογίες. Η περίοδος που μπαίνουμε μπορεί να είναι σκληρή και δύσκολη, θα ξεκαθαρίσει όμως τα πράγματα και θα βάλει πάλι στην πρώτη γραμμή τις χαμένες επαναστατικές ιδέες και παραδόσεις .

* ο Ηλίας Μυλωνάς είναι μέλος του Κόκκινου, συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, και της Γραμματείας της Τ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ 3ου Διαμ.

η φωτό του Brosen, τραβηγμένη στο Gdańsk, Polska, τον III.2006 με άδεια Creative Commons Attribution ShareAlike 3.0 από την Wikipedia.

Η περίοδος απαιτεί μια Αριστερά της ρήξης με τον καπιταλισμό

 

Ανακοίνωση Κόκκινου για την ενεργοποίηση του μηχανισμού "στήριξης" και τις εξελίξεις μετά την πανεργατική απεργία στις 5 Μάη 

Να τα πάρουμε όλα πίσω

Είναι πλέον προφανές: η “κανονικότητα” με την οποία είχαμε συνηθίσει να μετράμε τον πολιτικό χρόνο έχει εξαντληθεί. Τα συμπεράσματα χρειάζεται να ανανεώνονται ριζικά βδομάδα με την βδομάδα, μιας και κάτι που μπορεί να έδειχνε καινοφανές πριν λίγες μέρες αύριο να έχει ξεφτίσει.

ΔΝΤ-Ε.Ε-ΕΚΤ: Μηχανισμός λεηλασίας του εργατικού εισοδήματος

Υπάρχουν και κάποιες βασικές παράμετροι, κάποιες σταθερές που δείχνουν πάντα την κατεύθυνση. Εδώ και λίγο καιρό έχουμε μία στα χέρια μας, και δεν είναι άλλη από την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης. Αν μέχρι πριν λίγο καιρό το ερώτημα “που πάει το πράγμα” για την οικονομία σήκωνε πολύ κουβέντα, και ακόμα και οι πιο καλοδιατυπωμένες προβλέψεις είχαν ρίσκο, τώρα ξέρουμε ακριβώς που πάει το πράγμα. Ειδικά οι εμπειρίες διεθνώς από το ΔΝΤ – στεκόμαστε σε αυτό όχι επειδή έχουμε κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια σε Ε.Ε. και ΕΚΤ, αλλά γιατί απλά το ΔΝΤ έχει εμπειρία, μηχανισμούς και αδιαλλαξία άλλου επιπέδου – δείχνουν ότι τρία πράγματα  ετοιμάζονται:

Πρώτο: το τσαλαπάτημα των εργαζομένων, των συνταξιούχων, της μισθωτής νεολαίας και όλων των κατώτερων στρωμάτων ώστε να διαμορφωθεί ένα νέο κοινωνικό τοπίο με ταξικούς συσχετισμούς συντριπτικά αλλαγμένους σε βάρος της εργασίας και υπέρ του κεφαλαίου. Δεύτερο: η αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους μέχρι ξεζουμίσματος, ώστε να μας τραβήξουν κατόπιν μια χρεοκοπία και αναδιάρθρωση του χρέους ώστε ακόμα και εκεί να μπορέσουν οι πιστωτές να λάβουν ακόμα και από τους μη έχοντες. Τρίτο: το βύθισμα της οικονομίας σε ύφεση, ώστε να ξεπεράσει το πρόβλημα που βρίσκεται στον πυρήνα της δομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, δηλαδή την υπερπαραγωγή/υποκατανάλωση. Αφού δεν έχουμε λεφτά να αγοράζουμε αυτά που εμείς οι ίδιοι παράγουμε, καταστρέφουμε την ανάπτυξη! Για όποιον αμφιβάλλει για την άγια αυτή πρόθεση του ΔΝΤ, ας ξαναδεί το βιογραφικό του: όπου έχει πάει ακολουθούν υφέσεις, αλλά παρόλα αυτά οι υπερνεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες ευχαριστημένοι σφίγγουν τα χέρια και αναφωνούν “Πετύχαμε”!

Πρωτοφανής απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος και των εκφραστών του

Η γενική απεργία της 5/5 έδειξε ότι πλέον τα παραπάνω ακόμα και αν δεν τα καταλαβαίνει κανείς, τουλάχιστον τα νιώθει. Νιώθει ότι βρισκόμαστε σε κατάσταση συναγερμού, νιώθει να ανεβαίνει ένα “γαμώτο” από την αδικία του να  πληρώνεις τα σπασμένα άλλων, από την γενικευμένη ατιμωρησία. Την Τετάρτη έγινε αυτό που είχε να γίνει πολλά χρόνια: κινήθηκε ο γίγαντας. Οι εργαζόμενοι βγήκαν στον δρόμο, ίσως κάπως ασυνείδητα, όντας ίσως συγχυσμένοι λίγο με το τι ακριβώς συνέβη, αλλά με αφυπνισμένο για πρώτη φορά μετά από επίσης πολλά χρόνια το ταξικό ένστικτο. Η απεργία αυτή ήταν τελικά πολιτική απεργία. Δεν έμεινε στο “πάρτε πίσω τα μέτρα”, ούτε καν στο “έξω το ΔΝΤ”. Το ντου στην Βουλή και τα αντίστοιχα συνθήματα, από το “να καεί το μ......ο η Βουλή”, μέχρι το “κλέφτες” έδειξαν ότι το τυφλό ακόμα ταξικό ένστικτο στοχοποίησε με πολύ φυσικό τρόπο το ίδιο το πολιτικό σύστημα και τους φυσικούς εκφραστές του. Και κάτι ακόμα: αυτά τα συνθήματα δεν θα τα φώναζαν ένα μήνα πριν. Σε αυτό το χρονικό διάστημα έγιναν άλματα στις συνειδήσεις του κόσμου. Όταν ο πολιτικός χρόνος πυκνώνει, και οι συνειδήσεις ανεβαίνουν επίπεδα πολύ πιο γρήγορα. Και δεν πρέπει να αποκλείουμε και τα επόμενα άλματα. Τα προηγούμενα βέβαια τα έχουν ψυλλιαστεί και οι βουλευτές της τρόικας της συναίνεσης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ στο ελληνικό κοινοβούλιο, που αισθάνονται όλο και πιο άβολα να κάνουν τις βόλτες τους σε πολυσύχναστα μέρη....

Η προηγούμενη εβδομάδα έδειξε και κάτι ακόμα: ότι το πολιτικό σύστημα που ξέραμε κινείται προς νέα βάση. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, και διάφορα παπαγαλάκια του συστήματος λένε ανοιχτά πλέον ”καλός ο Γιωργάκης, αλλά όχι και για αρχηγός κράτους που βρίσκεται σε κρίση”. Το σενάριο συγκυβέρνησης ΝΔ-ΛΑΟΣ έχει το βασικότατο πρόβλημα ότι δεν βγαίνουν τα κουκιά, το σενάριο κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας εκφωνείται πλέον ανοιχτά από διάφορες πλευρές αλλά απέχει ακόμα από το να ωριμάσει πραγματικά, ενώ στην απελπισία τους προτείνουν θεσμικά μέτρα σταθεροποίησης της κυβέρνησης όπως Βουλή 200 βουλευτών και με ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση του πρώτου κόμματος – δηλαδή προσπάθεια να καταπνιγεί κάθε αντίθετη φωνή. Τώρα που κινδυνεύουμε δεν έχουμε καιρό να συζητάμε, αποφασίζουμε και διατάζουμε. Στο ίδιο πνεύμα πέρασε και τροπολογία επί του νομοσχεδίου για τα μέτρα, που ακυρώνει ουσιαστικά ακόμα και αυτή την κοινοβουλευτική διαδικασία, δίνοντας το δικαίωμα στον υπουργό οικονομικών να υπογράφει διατάξεις που αφορούν τα έκτακτα μέτρα και την χρηματοδότηση, χωρίς να τα φέρνει στην Βουλή για κύρωση! Και σε όλα αυτά, προσθέτουμε και την μετατροπή βδομάδα με την βδομάδα της Αθήνας σε αστυνομοκρατούμενο κράτος, με ομάδες Δ, Ζ, Δίας, ΜΑΤ κλπ να είναι πιο πολλές και από τα δέντρα, να προσαγάγουν και συλλαμβάνουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, και να μην διστάζουν να εισβάλλουν σε στέκια, πολιτικούς χώρους, ακόμα και σπίτια απλά για να σπάσουν, να δείρουν και να φύγουν χαμογελαστοί σαν μαφιόζοι. Όλα αυτά προλειαίνουν το έδαφος για δημοκρατική εκτροπή, με όποια τελικά μορφή θα πάρει. Και είναι φυσικό: όταν η οικονομική «διέξοδος» που προτείνουν είναι όχι τρία, αλλά εκατό κλικ προς το αντιδραστικότερο, το ίδιο πάει να γίνει και στην πολιτική διέξοδο.

Μηχανισμοί καταστολής και μαφιόζικες ενέργειες δε μπορούν να γυρίσουν πίσω τη λαϊκή οργή

Την ίδια στιγμή, με αφορμή τον χαμό των 3 υπαλλήλων της Marfin ο συρφετός του συστήματος δήθεν κλαίει και πενθεί. Υπουργοί, τραπεζίτες, μεγαλοδημοσιογράφοι βγαίνουν στα ΜΜΕ και χύνουν τόνους δακρύων. Πρέπει όμως να είναι κανείς εντελώς κορόιδο για να πειστεί από αυτά τα κροκοδείλια δάκρυα. Αμφιβάλλει κανείς ότι Γιωργάκης, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, ο Βγενόπουλος και το σινάφι του και από κοντά και οι Πρετεντερο-Αλαφούζοι τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση και δεν μπορούν ακόμα να πιστέψουν το λαχείο που τους έκατσε; Αμφιβάλλει κανείς ότι πρόκειται πλέον περί κοινών τυμβωρύχων; Και οι οποίοι βεβαίως εκμεταλλεύονται το κοινό αίσθημα για την τραγωδία για να γίνουν εισαγγελείς, δικαστές και κοινό μαζί. Να καταδικάσουν τους εργαζόμενους, την Αριστερά, όλους/ες όσους/ες κατέβηκαν στον δρόμο, γιατί “με αυτά που κάνουν να τι κατέφεραν”. Και να αλλάξουν το κλίμα, στρέφοντας την κοινή γνώμη μακριά από τις δικές τους ευθύνες. Ζητάνε να πληρώσουν οι δολοφόνοι, και ταυτίζουν αυτούς που πέταξαν τις μολότοφ με το σύνολο του αναρχικού χώρου, ενώ μάλιστα μερικοί κατηγορούν και την Αριστερά για υπόθαλψη τέτοιων δολοφονικών ενεργειών. Το έργο το έχουμε ξαναδεί: για τις μολότωφ φταίνε οι αναρχικοί, για τους αναρχικούς οι αριστεροί, για τους αριστερούς τα συνδικάτα, για τα συνδικάτα... Να πληρώσουν, είτε ήταν “μπάχαλοί”, είτε προβοκάτορες, είτε οτιδήποτε άλλο. Να θυμηθούν όμως οι “νομομαθείς” των καναλιών, ότι βάσει της εργατικής νομοθεσίας, το ατύχημα είναι και εργατικό, και ευθύνη έχει και ο εργοδότης, κάτι που βολικότατα έχουν ξεχάσει όλοι.

Είναι όμως καιρός και για συμπεράσματα και για κάτι ακόμα: μέσα σε όλα χρεοκόπησε με τον πλέον προφανή τρόπο και το τμήμα αυτό του αντιεξουσιαστικού κινήματος που φετιχοποίησε την βία. Δεν κάνουμε δίκη προθέσεων. Δεν έχει άλλωστε και πολλή σημασία. Να που αυτό που φάνταζε σε κάποιους σαν παιχνίδι μέχρι και πριν λίγο, εκτόνωση στην βάση μηδενιστικής ιδεολογίας, εξαιρετικά ευάλωτη σε προβοκάτσιες, κατέληξε σε καταστροφή. Παίζανε με την φωτιά, και κάηκαν άλλοι.

Η περίοδος απαιτεί μια Αριστερά της ρήξης με τον καπιταλισμό

Παρά βεβαίως το βάρος της τραγωδίας, η προσπάθεια να αντιστραφεί το κλίμα έχει κοντά ποδάρια. Το αφυπνισμένο ταξικό ένστικτο που εμφανίστηκε, δύσκολα θα τιθασευτεί. Η δυναμική της απεργίας της 5ης Μάη έδειξε ότι η κοινωνία οδεύει σε σύγκρουση με το πολιτικό σύστημα. Η εφαρμογή των μέτρων, αλλά και η επιδείνωση της δημοσιονομικής κατάστασης με την ερχόμενη ύφεση και το όλο και πιο ρεαλιστικό και κοντινό ενδεχόμενο χρεοκοπίας, θα ανοίξουν εκ νέου τα κοινωνικά μέτωπα. Πόσο μάλλον όταν έρχεται και κρίση ιδιωτικού χρέους, μιας και ένα σημαντικό μέρος του ιδιωτικού δανεισμού είναι επισφαλές (δάνεια νοικοκυριών κλπ). Άρα κινούμαστε σε ένα όχι μακρινό χρόνο σε μια μεγάλης κλίμακας πολιτική και κοινωνική σύγκρουση, μπροστά στην οποία οι συγκρούσεις και τα γεγονότα των τελευταίων ημερών θα μοιάζουν παιδιάστικες. Και όλα αυτά χωρίς να υπολογίζουμε τις διεθνείς εξελίξεις που “μυρίζουν” ότι γυρίζουμε στην αρχή της κρίσης του 2008. Το καθήκον μας είναι λοιπόν και να προετοιμαστούμε πολιτικά για τα παραπάνω.

Πρώτο καθήκον είναι η πάλη για ενότητα. Τα γεγονότα δείχνουν με σαφήνεια ότι αποδεσμεύονται τμήματα από τη συμμαχία του νεοφιλελεύθερου μπλοκ, και το ζήτημα είναι ποιος θα εκφράσει μια νέα συμμαχία και αν η Αριστερά μπορεί να την οργανώσει και να ηγηθεί αυτής πολιτικά. Εκεί λογοδοτεί το ζήτημα της ενότητας της Αριστεράς  ώστε με αξιοπιστία να εκφράσει την σύγκρουση με το σύστημα. Και άμεσα σημαίνει υπεράσπιση της ενότητας του ΣΥΡΙΖΑ, που παρά τα προβλήματά του εξακολουθεί να παραμένει το πιο μαζικό πεδίο πολιτικής ενότητας και ανασύνθεσης στην Αριστερά. Το τοπίο στον ΣΥΡΙΖΑ είναι συγκεχυμένο, ρευστό, και με ενίσχυση κεντρόφυγων τάσεων και κομματικών περιχαρακώσεων. Τέτοιες τάσεις όμως, ακόμα και στην περίπτωση που αντικειμενικά οι πολιτικές αποκλίσεις είναι υπαρκτές, είναι εντελώς αδικαιολόγητες. Είναι καταστροφική οποιαδήποτε πολιτική που υπονομεύει την ενότητα ενός αριστερού σχηματισμού σε μια τέτοια κρίσιμη περίοδο, στο όνομα οποιασδήποτε λογικής. Και αυτή η ενότητα χρειάζεται να περιφρουρηθεί από όλους μας.

Χρειαζόμαστε τα σωστά πολιτικά προτάγματα, τις αιχμές εκείνες που θα απαντάνε στα μεγαλύτερα πολιτικά ερωτήματα, να απαντάνε πειστικά, να συντονίζονται με τις διαθέσεις των μαζών και να τις πάνε και ένα βήμα πιο πέρα. Τέτοιες αιχμές θεωρούμε ότι είναι η στάση πληρωμών, η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και ο εργατικός και κοινωνικός έλεγχος των επιχειρήσεων. Το σύνθημα “δεν χρωστάμε-δεν πληρώνουμε” μόνο εκεί μπορεί να καταλήγει. Και φυσικά εννοούμε την δική μας παύση πληρωμών, το ότι δεν πληρώνουμε εμείς την κρίση τους. Την δικιά τους παύση πληρωμών μας την έχουν επιβάλλει ήδη: παύση μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών...

Και φυσικά αυτή είναι μία διαδικασία σύγκρουσης με το σύστημα. Αυτό που έστω ασυνείδητα, έγινε στις 5 Μάη με χιλιάδες κόσμου να επιτίθενται στην Βουλή, ήταν η πρώτη εκδήλωση αμφισβήτησης της αστικής νομιμότητας. Αν η κρίση βαθύνει κάποια στιγμή απότομα, η “αργεντινοποίηση” δεν θα είναι σενάριο εργασίας. Η πρωθυπουργός της Αργεντινής ήδη μας προειδοποίησε ότι θα γίνουν και εδώ τα ίδια. Θυμίζουμε ότι στην Αργεντινή ξέσπασε εξέγερση, ο κόσμος δεν συγκρούστηκε απλά με την αστική νομιμότητα αλλά η αστική νομιμότητα για μήνες έπαψε να υφίσταται, με διάλυση του κοινωνικού ιστού και της κυβερνήσεις να μην μπορούν να σταθούν παρά λίγες μέρες.

Και κάτι τελευταίο: για να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά, η Αριστερά πρέπει από τώρα να αρχίσει να επανεξοπλίζεται με τόλμη. Τόλμη για να αναγνωρίσει την καμπή του πολιτικού χρόνου που ζούμε, τόλμη για να μην διστάζει να ρίξει στον αγώνα ρηξικέλευθα αιτήματα μάχης, τόλμη για να βγει μπροστά και να οργανώσει αποφασιστικά τον αγώνα των εργαζομένων, έτσι που να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους.

Ακούγεται από πολλές πλευρές ότι η περίοδος θυμίζει το 1929, την χρονιά της Μεγάλης Ύφεσης. Μένει να κάνουμε και το επόμενο βήμα, θα θυμηθούμε τι έγινε το '30, το '32, το '34 , να θυμηθούμε και τις προηγούμενες νικηφόρες εμπειρίες της Αριστεράς.