Magnitude 7.0 - HAITI REGION 2010 January 12 21:53:10 UTC

Σεισμός στην Αϊτή: H υπερπαραγωγή της αθλιότητας και το δράμα της επιβίωσης
Της ΤΙΤΙΚΑΣ - ΜΑΡΙΑΣ ΣΑΡΑΤΣΗ (από την Αυγή 14.01.2010)

Εμμανουέλ Ριβά:- Άκουσέ με, όπως κι εσύ ξέρω τη λήθη.
Έιτζι Οκάντα: - Όχι, δεν την ξέρεις τη λήθη.
Εμ. Ρ.: - Όπως κι εσύ είμαι προικισμένη με μνήμη.
Έ. Οκ. - Όχι, δεν είσαι προικισμένη με μνήμη.
Εμ. Ρ: - Όπως κι εσύ, έχω ξεχάσει. [1]

Εύρoσάν με οι τηρούντες, οι κυκλούντες εν τη πόλει.
Μη ον ηγάπησεν η ψυχή μου ίδετε; [2]

«Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές / είναι γιατί τʼ ακούς γλυκότερα / κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή, είναι αμίλητη και προχωράει. »[3]

Η φρίκη αντιστέκεται στη μεγέθυνση. Γιατί είναι το ίδιο αιχμηρή και εν μικρογραφία. Δύο και πλέον εκατομμύρια κάτοικοι της πρωτεύουσας, και ένα όνομα που αποκαλύπτει αφʼ εαυτού την ιστορία: Πορτ -ο - Πρενς. O Πρενς δεν είναι καν πρίγκηπας, αλλά το όνομα ενός πλοίου: του “Πρενς”. Το Λιμάνι ενός πλοίου λοιπόν, το Λιμάνι του πλοίου «Πρίγκηπας». Από την εποχή που οι Ισπανοί άποικοι εξολόθρευσαν την ηγεσία των κατοίκων, το 1503, με δόλο και τον πληθυσμό με τις αρρώστιες και την εξαθλίωση ή από το 1706, όταν ο Γάλλος πλοίαρχος Σαν- Αντρέ άραξε το καράβι του το Le Prince, κάτω ακριβώς από το Νοσοκομείο (Hôpital) που είχαν ιδρύσει Γάλλοι πειρατές (flibustiers), άλλαξαν πολλά, αλλά όχι αρκετά, παρά τους αιματηρούς αγώνες και τις προσπάθειες του λαού και την τελική αναγνώριση της ανεξαρτησίας (1804) εις πείσμα των διαθέσεων του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

Η φτωχότερη χώρα του Δυτικού κόσμου, παρατηρούν τα διεθνή πρακτορεία στέλνοντας τα πλάνα με τους νεκρούς και θαμμένους κάτω από τα ερείπια. Η πρωτεύουσα της Αϊτής, μια απέραντη παραγκούπολη.

Half the world hates the other half and half the world has all the food.

Παραφράζοντας ελάχιστα το Sympathy - της δεκαετίας του 1970- παρατηρούμε ότι παραμένει δραματικά επίκαιρο.

Τουρισμός η μια πηγή. Ζάχαρη και καφές, μπάλες του μπάσκετ, τα εξαγώγιμα προϊόντα και, όπως παρατηρεί ο Simon M. Fass στην έρευνά του Πολιτική Οικονομία της Αϊτής: το Δράμα της Επιβίωσης[4], η Αϊτή δεν πάσχει από ανεργία, αλλά από υποαπασχόληση, γιατί αν οι κάτοικοι των τρωγλών του Πορτ - Ο- Πρενς δεν δουλέψουν - θα πεθάνουν.

2010. Η Δύση εν κρίσει. Και οι κάτοικοι της Αϊτής θαμμένοι κάτω από τα ερείπια. Καταστράφηκε ακόμη και το Προεδρικό Μέγαρο - ακόμη και το κτήριο του ΟΗΕ. Η Δύση θα δείξει τη «συμπαράστασή της», θα στείλει την συνήθη «ανθρωπιστική βοήθεια». Ευτυχώς(;) που πέφτει πιο κοντά γεωγραφικά η Λατινική Αμερική. Όσο φτωχή κι αν είναι θα συγκινηθεί περισσότερο. Αλήθεια, γιατί δεν ασχολούνται περισσότεροι «διανοούμενοι» με την ανθρωπογεωγραφία της μνήμης των ανεπτυγμένων χωρών; Η πλειοψηφία της κοινής γνώμης ξεχνά πιο γρήγορα από ό,τι συγκινείται. Και δεν παλεύει καν ενάντια στη λήθη - αμφιβάλλω δε αν λειτουργεί η μνήμη της επαρκώς. Η Ελλάδα θα συγκινηθεί και θα κάνει ό,τι μπορεί. Αρκεί να το κάνει γρήγορα και να αψηφήσει τη γεωγραφική απόσταση. Όχι μόνο γιατί είμαστε χώρα που έζησε και ζει φυσικές καταστροφές, αλλά γιατί ως λαός διατηρούμε την ανθρωπιά μας- τουλάχιστον όσον αφορά στους φτωχούς και στους βασανισμένους της αλλοδαπής. Χιλιάδες στο Πορτ - ο - Πρενς θα αναζητήσουν ον ή ην ή ους ηγάπησεν η ψυχή τους…

Τα παιδάκια θα κλαίνε στους δρόμους. Θα τα βρουν οι τηρούντες, οι κυκλούντες εν τη πόλει; Και θα τα πάρουν από το χέρι να τα πάνε, πού;

Ας «μιλήσει» τώρα έμπρακτα το Νόμπελ Ειρήνης του Μπαράκ Ομπάμα. Ας μην επαναληφθεί η καταισχύνη του αρχικού ποσού βοηθείας του Μπους για το τσουνάμι της Ινδονησίας το 2006.

Και οι υποδομές; Θα ξανακτισθούν και πάλι οι τρώγλες πάνω από τα ερείπια και τους νεκρούς; Θα υποαπασχολούνται και πάλι οι κάτοικοι του Πορτ - ο - Πρενς στις τρώγλες γιατί αν δεν το κάνουν, θα πεθάνουν; Θα αδυνατίσει κι άλλο η μνήμη μας; Ή μήπως περιμένουμε να τα «λύσει» και αυτά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και οι όποιοι G; Υπάρχει βέβαια και ο ΟΗΕ… Που πλήρωσε ακριβά το τίμημα με τους ανθρώπους του. Τραγωδία. Θάνατος. Καταστροφή. Ας γίνει η οδύνη δημιουργία. Βήμα - βήμα, «πρόσω» και όχι «ηρέμα». Σταθερά και ψύχραιμα. Θα πρέπει κάποτε η φρίκη να κουβεντιασθεί…
Τ
[1] Διάλογος του «ζευγαριού» στην ταινία Hiroshima Mon Amour (Χιροσίμα Αγάπη μου), του Αλαίν Ρενέ (Alain Resnais) σε σενάριο της Μαργκερίτ Ντυράς, Παρίσι 1959
[2] Άσμα Ασμάτων, Γ΄, 3
[3] Γιώργος Σεφέρης, «Τελευταίος Σταθμός», 1944
[4] Simon M. Fass, Political Economy in Haiti: The Drama of Survival, Transaction Publishers, New Brunswick, N. J. 1990

    Μάθε για την Αϊτή  

Βολτίτσες στην Blogosfera, Ρατσισμός χωρίς σύνορα...

Repost from Peruanista

Racism in Peru: locally produced TV presents Indigenous and Black Peruvians through Insulting Characters and promotes White supremacy

by Carlos QC

This "Country woman Jacinta" is an example of how popular is the mockery of the Andean women in Peru. Jacinta is a poor migrant from the farmland to the big city of Lima, where she always gets involved in complicated situations -due to her "ignorance"- while she is portrayed as ignorant, needy, teeth-less, ugly, unclean, outdated, stupid, naive.This program has been banned after protests by human-right activists in Peru, but its video are still available online posted by Peruvians! "Paisana Jacinta" was produced by Frecuencia Latina, a channel owned by an Israel-born Jewish man; and America TV today owned in part by El Comercio (Peru) and El Tiempo (Colombia) newspapers. In the following image an ignorant Paisana Jacinta confronts an educated librarian, a 'white' woman as part of a "comedy" show in Lima. This sad and offensive character is still celebrated by many Peruvians many of whom are of Indigenous heritage as funny. Read More

Βολτίτσες στην Blogosfera

Αναδημοσίευση από Flying Carpets and broken pipelines



Health care system in Azerbaijan

by Arzu Keybulla

Following dissolution of the Soviet Union, Azerbaijan's health care system was devastated. What was used to be centrally planned, free and general health care system, became vague institution run on "small" bribes (hormet) paid in form of everything and anything (depending on that person's status) with worsened quality and poor access (especially in remote areas of the country).

Those who can afford it, head to private hospitals for treatments and check- ups that could cost more than an average salary (which is approximately 250 Azeri Manat according to state statistics).

Those who can't, head to state hospitals (worse nightmare) where quality is so low that you feel like going back home and basically dying (perhaps you might think I am exaggerating, but trust me its the last place you want be if you are sick).

The law “About Protection of Health of the Population” stipulates state’s responsibility in financing health services. According to the law, the state takes on the full responsibility to pay for all aspects of the health system, however, so far (since transition) the state failed to fulfill its obligations within this realm and thus people must pay informally for health care and while the state constitution exempts certain groups- veterans, servicemen, pensioners, refugees, IDPs, medical professionals, education professionals- from medical payment, no such regulation is valid within the current system (Health care systems in transition: Azerbaijan, John Holley, Oktay Akhundov, Ellen Nolte, WHO, 2004, pp. 20, 23).

So on one hand we have a law that stipulates free health care and on the other hand, hospitals where one can spend around 200 EUR for a simple visit (blood test, brain scan and other needs, one might need when coming to a hospital).

This brings me to a conclusion that stipulates one thing but proves to be a completely different thing in practice. So, if lets say in theory, I am a pensioner, getting minimum pension, which is 75 manat and need to get a brain scan which costs approximately 50 manat, how the hell I am supposed to live for the rest of the month (and this is only if I just gotten my pension which leaves the bills, the medicine, and rest of expenses unpaid)? Do I then, in this case, stay home and not see a doctor, do I see a doctor and spend my last money on the visit and then starve (which basically makes my visit a doctor completely useless) or do I complain- but to whom and where and will that even matter?

So, bearing this mind, I wish everyone a healthy New Year (and especially for those living in Azerbaijan, without insurance and on minimum salary and pension)!

Visit Flying Carpets and broken pipelines