ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ

Νέο ξεκίνημα μέσα από τους αγώνες


*Συνεδριάζει αυτή την εβδομάδα η Συντονιστική Επιτροπή

Στο προηγούμενο φύλλο της “Εποχής” σημειώναμε ότι η επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι προ των πυλών. Και πράγματι, ο ΣΥΡΙΖΑ παρά τα ανοιχτά ζητήματα, κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Και αυτό το νέο ξεκίνημα το είδαμε όχι μόνο με τη συνεδρίαση της Γραμματείας και των βουλευτών, αλλά και στα Χανιά, στον Έβρο, στη Θεσσαλονίκη, στον Πειραιά, στο Περιστέρι, στην Αγία Παρασκευή, στη Νέα Σμύρνη... Αν μάλιστα διαβάσει κανείς τις αποφάσεις των τοπικών συνελεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ, θα αντιληφθεί πολύ γρήγορα ότι η “βάση” είναι τελικά που οδηγεί την κούρσα. Αυτή βάζει και την ατζέντα.

Μία από τις φράσεις κλειδιά για την συνέχιση του εγχειρήματος είναι “ένας οδικός χάρτης για τον ΣΥΡΙΖΑ”. Που σημαίνει ότι θα υπάρξουν συγκεκριμένα βήματα, που θα ενισχύουν την κοινή πορεία, το κλίμα εμπιστοσύνης, τη διαφάνεια, τη δημοκρατική λειτουργία και την ουσιαστική συμμετοχή των μελών. Μέσα σε αυτή την πορεία θα δοκιμάζονται οι αντοχές, οι κοινοί πολιτικοί βηματισμοί, αλλά και η ειλικρινής διάθεση όλων των πλευρών.
Τα όργανα
Την περασμένη Δευτέρα συνεδρίασε η Γραμματεία με την παρουσία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Στη συνεδρίαση συζητήθηκαν μια σειρά ζητήματα, που αφορούν τη λειτουργία του σχήματος, αλλά και πλευρές της πολιτικής και των πρωτοβουλιών που είναι αναγκαίο να παρθούν το επόμενο διάστημα. “Η απόφαση αυτή ανταποκρίνεται στις αγωνίες και ενωτικές διαθέσεις του κόσμου της ριζοσπαστικής αριστεράς...” σημειώνεται στο κείμενο του Γραφείου Τύπου στις 16 Φεβρουαρίου. Ήταν το πρώτο αποφασιστικό βήμα για την επανεκκίνηση. Ακολούθησε η συνεδρίαση της 11μελούς Εκτελεστικής Γραμματείας, ενός νέου οργάνου, που θα έχει ευθύνη του καθημερινού συντονισμού και της υλοποίησης των αποφάσεων της Συντονιστικής Επιτροπής. Η Σ.Ε. θα απαρτίζεται από τη Γραμματεία με τη συμμετοχή της κοινοβουλευτικής ομάδας, στελεχών από τις θεματικές επιτροπές και τα κινήματα. Θα συνεδριάζει μια φορά το μήνα, θα έχει αποφασιστικό χαρακτήρα και την ευθύνη του πολιτικού σχεδιασμού και συντονισμού. Στην ίδια απόφαση γίνεται αναφορά στην επαναλειτουργία του Γραφείου Τύπου, με εκπρόσωπο Τύπου και σε ρυθμίσεις για να υπάρχει πλουραλισμός στη δημόσια εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ. Τέλος, η 4η πανελλαδική συνδιάσκεψη, θα διεξαχθεί, ως φαίνεται, τον Μάιο, αφού πρώτα υπάρξουν στέρεοι βηματισμοί.
Κινητοποίηση
για την απεργία
Η δεύτερη ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είχε να κάνει με τον εαυτό του, δεν ήταν εσωστρεφής. Βασικό μέλημα των επόμενων ημερών θα είναι η επιτυχία της πανελλαδικής απεργίας στις 23 Φλεβάρη. Με αυτό το θέμα άλλωστε θα συγκληθεί η Εκτελεστική Γραμματεία αύριο Δευτέρα, ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ με όλες του τις δυνάμεις να συμβάλει στην ενίσχυση του απεργιακού αγώνα, αλλά και των πολύμορφων αγωνιστικών κινητοποιήσεων. Αναφέρει στην ανακοίνωσή του “...Η εργατική τάξη πρέπει να δώσει δυναμικό παρόν και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις κλιμάκωσης ενός πολύμορφου κινήματος με στόχο την απεμπλοκή από το μνημόνιο και την ακύρωση των πολιτικών της κυβέρνησης και της Τρόικας (...)” Στη συνεδρίαση υπήρξαν προτάσεις για ενιαίο μπλοκ του χώρου στην πορεία της Τετάρτης με προμετωπίδα πανό του δικτύου συνδικαλιστών της ριζοσπαστικής αριστεράς. Ταυτόχρονα υπάρχουν απόψεις που υποστηρίζουν ότι οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να ενισχύσουν τα μπλοκ των κοινωνικών κινημάτων, όπως για παράδειγμα το κίνημα “δεν πληρώνω”. Αμέσως μετά την απεργιακή κινητοποίηση θα συνεδριάσει για πρώτη φορά η Συντονιστική Επιτροπή για να συζητήσει τον πολιτικό προσανατολισμό, αλλά κυρίως τα μέτωπα πάλης της επόμενης περιόδου.
Θετική εξέλιξη αν...
Στο μεταξύ υπήρξε παρέμβαση του Αλέκου Αλαβάνου, μέσω σχολίου, με το οποίο επιχείρησε, κατά πάσα πιθανότητα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που άφησε η ταυτόχρονη δημοσίευση της πλατφόρμας του “μετώπου”, με την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ. “Οι διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχουν θετική εξέλιξη στο βαθμό που δεν περιοριστούν σε οργανωτικές διευθετήσεις, αλλά κινούνται στην προοπτική της μετωπικής λογικής των πιο πλατιών δυνάμεων που αντιστρατεύονται την πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ και αγωνίζονται για την ανατροπή της κυβέρνησης Παπανδρέου..” αναφέρει ανάμεσα σε άλλα.
Ερωτηματικά
Τη ίδια στιγμή, δεν απουσιάζουν κινήσεις, που εύλογα γεννούν ερωτηματικά σε κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Η πρώτη ήταν η ανακοίνωση - πλατφόρμα του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, την ίδια ημέρα που ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωνε την επανεκκίνηση των οργάνων του. Στελέχη συνιστωσών του “Μετώπου” διευκρίνιζαν, όμως, ότι το κείμενό τους είχε αποσταλεί νωρίτερα και ότι η επιλογή να δημοσιοποιηθεί την ίδια ημέρα δεν ήταν δική τους. Η δεύτερη, ίσως σοβαρότερη, ήταν η ανακοίνωση της ΚΟΕ, με την οποία σημείωνε ότι “δεν (επανα)ξεκινάμε καλά”, καθώς όπως λέει δεν ήταν ενήμερη του περιεχομένου της ανακοίνωσης του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ και σε πολλές διατυπώσεις δεν συμφωνεί.
 ΚΟΕ: όχι τελεσίδικα
Η τρίτη, προκύπτει από την τοποθέτηση του εκπροσώπου της ΚΟΕ στην πρώτη συνεδρίαση της Γραμματείας. Είπε σε σημείο της ομιλίας του “Από αυτή την άποψη δεν τοποθετούμαστε με τελεσίδικο τρόπο, δεν σηκώνουμε τα φλάμπουρα και τις σημαίες ότι είμαστε με τον ΣΥΡΙΖΑ ή ότι είμαστε με το Μέτωπο ή μόνο με το Μέτωπο. Βλέπουμε το στοιχείο της συμπαράταξης, ευρύτερα της αριστεράς και στρατηγικά και άμεσα, ταυτόχρονα δηλαδή. Είμαστε δηλαδή και με τον ΣΥΡΙΖΑ και με το Μέτωπο και με διαδικασίες οι οποίες μπορεί να μας φέρουν πιο κοντά σε επαφή, για παράδειγμα, με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή και άλλα πράγματα...” Νωρίτερα είχε αναφερθεί σε καταστάσεις – γέφυρες, οι οποίες όπως είπε είναι το Αριστερό Βήμα, η Σπίθα και το Μέτωπο. Για να μην αδικήσουμε τον εκπρόσωπο της ΚΟΕ να αναφέρουμε ότι στη συνέχεια αναρωτήθηκε “Θέλουμε να μιλήσουμε σε αυτά τα υποκείμενα; Ας αφαιρέσουμε τη Σπίθα γιατί είναι μια μεγάλη συζήτηση, πιάνει και αριστερούς, περιλαμβάνει και δεξιούς και διάφορο κόσμο...”.
 Πάντως, με βάση τα κείμενα που κυκλοφορούν, αλλά και τη στάση των συνιστωσών που συγκροτούν το “μέτωπο”, δεν φαίνεται ότι υπάρχει μια ενιαία γραμμή πλεύσης ως προς το συμμαχικό σχήμα. Υπάρχουν αυτοί που τοποθετούνται σταθερά και -για να χρησιμοποιήσουμε φράση της ΚΟΕ- “σηκώνουν σημαίες” υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι που κινούνται με τις γνωστές επιφυλάξεις.
Πάνος Λάμπρου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΡΙΖΑ Η επανεκκίνηση ανταποκρίνεται στις ενωτικές διαθέσεις
Η επανεκκίνηση της λειτουργίας των κεντρικών οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί πολιτική επιλογή των δυνάμεων που τον συναπαρτίζουν, η υλοποίηση της οποίας αποφασίστηκε από κοινού με την ελπίδα μιας νέας αφετηρίας για την ανάκτηση και διεύρυνση της αξιοπιστίας και της πολιτικής επιρροής του εγχειρήματος.
Η απόφαση αυτή ανταποκρίνεται στις αγωνίες και ενωτικές διαθέσεις του κόσμου της ριζοσπαστικής αριστεράς, που παρά τα προβλήματα που εμφανίστηκαν στο επίπεδο της ηγεσίας του  ενωτικού μας σχήματος έδειξε ότι  πιστεύει και επιμένει σε αυτή την υπόθεση και τη θεωρεί ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ενότητα όλης της αριστεράς.
Η απόφαση αυτή εναρμονίζεται, επίσης, με τις ανάγκες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων που συνθλίβονται από την πολιτική της κυβέρνησης, της τρόικας και του μνημονίου και  προσδοκούν τη στήριξη  της ριζοσπαστικής αριστεράς, στην πάλη για την  υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.
Στo πλαίσιο αυτό αποφασίστηκε:
Η διαμόρφωση ενός προγράμματος κοινής δράσης με έμφαση στη στήριξη των αγώνων των εργαζομένων και των μεγάλων κινημάτων που αναπτύσσονται αυτή την περίοδο.
Η επικαιροποίηση του πολιτικού πλαισίου με βάση το οποίο κινείται η πολιτική μας συμμαχία, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις πιο αποτελεσματικής παρέμβασης της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Η μετατροπή της Γραμματείας σε Συντονιστική Επιτροπή  η οποία θα συνεδριάζει  μία φορά τον μήνα  με τη συμμετοχή της κοινοβουλευτικής ομάδας, στελεχών από τις θεματικές επιτροπές και τα κινήματα, θα έχει αποφασιστικό χαρακτήρα και θα έχει την ευθύνη του πολιτικού σχεδιασμού και συντονισμού της όλης προσπάθειας στο επόμενο διάστημα.
Η  δημιουργία μιας Γραμματείας 11μελούς σύνθεσης που θα έχει εκτελεστικές αρμοδιότητες  και την ευθύνη της καθημερινής παρέμβασης με βάση τις ειλημμένες αποφάσεις.
Η ενεργοποίηση  και η αναζωογόνηση των Νομαρχιακών, κλαδικών και τοπικών οργανωτικών κυττάρων και πολιτικών επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ, με τη μαζική συμμετοχή των μελών του,  ώστε με σχέδιο και με άνοιγμα στην κοινωνία να συμβάλουν στη δημιουργία ενός ευρύτερου κοινωνικού αλλά και πολιτικού μετώπου αντίστασης στις ακραία νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές επιλογές.
Η άμεση επαναλειτουργία του Γραφείου Τύπου, με εκπρόσωπο Τύπου, του ΣΥΡΙΖΑ.
Ρυθμίσεις για να υπάρξει πλουραλισμός στη δημόσια παρουσία και έκφραση του ΣΥΡΙΖΑ, με αξιοποίηση όλου του δυναμικού του.
Οι πιο πάνω αποφάσεις  μπορούν να αναθερμάνουν ένα κλίμα εμπιστοσύνης, ενότητας και κοινής δράσης σε όλη την κλίμακα του ΣΥΡΙΖΑ, να δημιουργήσουν βήμα-βήμα πιο στέρεες βάσεις για την επιτυχία της νέας προσπάθειας αναγέννησης του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε  μέσα από αυτή τη διαδικασία να  εξεταστεί η πραγματοποίηση της 4ης Πανελλαδικής συνδιάσκεψης το Μάιο του 2011.
•

Για τη Δημοκρατικη Ανασυγκροτηση του ΣΥΡΙΖΑ

Η Τοπική Οργάνωση Κέντρου Θεσσαλονίκης στη Γενική της Συνέλευση που έγινε την Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011 αποφάσισε τα παρακάτω:

Επειδή η ξέφρενη επίθεση της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν αφήνει περιθώρια στις τάσεις περιχαράκωσης και ομφαλοσκόπησης,

Επειδή, αντίθετα, η συγκυρία απαιτεί μαζική, ενωτική, ριζοσπαστική και ξεκάθαρη απάντηση από μια αριστερά που αντιτίθεται στο καπιταλιστικό σύστημα και οραματίζεται την ανατροπή του από ένα κίνημα δυναμικό, πολύχρωμο, που στηρίζεται στην κοινωνική αλληλεγγύη και  τις δημοκρατικές λειτουργίες, θεωρούμε απαραίτητη προϋπόθεση και μοναδική ελπίδα ανασύνθεσης τη δημοκρατική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Με βάση το παραπάνω σκεπτικό και μετά από συνθετική συζήτηση αποφασίσαμε μετά από ψηφοφορία ότι

1. ο μόνος δρόμος για την λειτουργική επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ και την αναζωογόνηση των διαδικασιών ανασύνθεσης  είναι η καθιέρωση της άμεσης δημοκρατικής διαδικασίας σε όλα τα επίπεδα (ένα μέλος = μια ψήφος). Με την έννοια αυτή η 4^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να αποτελέσει τον ιστορικό σταθμό μιας συντεταγμένης και ξεκάθαρα δημοκρατικής ανασυγκρότησης με αποφασιστικό, μετά ψηφοφορίες, χαρακτήρα.  Για το σκοπό αυτό αποφασίσαμε να οργανώσουμε ειδική συνέλευση στην οποία μετά τη σχετική ανταλλαγή απόψεων θα εκλεγούν με απλή αναλογική οι αντιπρόσωποι της οργάνωσης μας για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.
2. να οργανώσουμε άμεσα μια εκδήλωση για το μεταναστευτικό. Εκλέχτηκε σχετική επιτροπή
3. να κινητοποιήσουμε άμεσα τις δυνάμεις μας για την απεργία της 23 Φλεβάρη
4. να σχεδιαστεί και κυκλοφορήσει άμεσα το επόμενο «Μπλοκακι». Εκλέχτηκε σχετική επιτροπή
5. να ενημερωθούν και οι άλλες τοπικές της περιοχής μας για τη συγκρότηση και τις αποφάσεις μας
6. να συγκληθεί η επόμενη γενική συνέλευση σε ένα περίπου μήνα
7. με σκοπό την υλοποίηση των παραπάνω και το συντονισμό της οργάνωσης εκλέχτηκε μετά από ψηφοφορία 9μελές Συντονιστικό όργανο. Στη διαδικασία εκλογής προτάθηκαν και εκλέχτηκαν συντρόφισσες και σύντροφοι με βάση τη διαθεσιμότητά τους χωρίς καμία  ρήτρα ή αλγόριθμο που να λαμβάνει υπόψη συνιστώσα, ηλικία, επάγγελμα κλπ.

Το Συντονιστικό όργανο έχει συγκεκριμένο ρόλο ( να υλοποιήσει τις παραπάνω αποφάσεις) και πεπερασμένη θητεία μέχρι την επόμενη γενική συνέλευση.

Η μέχρι σήμερα εμπειρία επιβεβαιώνει ότι η πορεία ανασύνθεσης της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν είναι ούτε δεδομένη, ούτε εύκολη. Από την άλλη πλευρά η κινηματική μας δυναμική και τοποθέτηση δεν μας επιτρέπει να παρακολουθούμε ως αδρανείς και παθητικοί ακροατές την πορεία προς την αποδιάρθρωση. Αν λοιπόν, δεν καταφέρουμε να υπερβούμε τις «παραδοσιακές αδυναμίες μας», θεωρούμε υποχρέωσή μας προς το κίνημα και την ιστορία μας, τη δημοσιοποίηση και αυτοκριτική ανακοίνωση της διάλυσής μας.

Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης έγινε γνωστή η κεντρική απόφαση  δημιουργίας 11μελούς γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και η κοινή ανακοίνωση για μια νέα πορεία με σταθμό την 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Η ταύτιση στόχων και χρονικής στιγμής θεωρήθηκε ως ένα ιδιαίτερα ενθαρρυντικό δεδομένο για την παραπέρα πορεία του κοινού μας εγχειρήματος.

Δηλώνουμε την απόφασή μας να προσπαθήσουμε συλλογικά και κινηματικά να επανεκκινήσουμε το κοινό μας εγχείρημα και καλούμε όλες και όλους τις συντρόφισσες και τους συντρόφους μας να ενεργοποιηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Η συντροφικότητα και αλληλεγγύη, η φαντασία και η κινηματική αγωνιστικότητα και κυρίως η από τα κάτω επιβολή των δημοκρατικών διαδικασιών αποτελούν τη μόνη, σήμερα, αποτελεσματική απάντηση στην ανελέητη επίθεση της βαρβαρότητας και του συντηρητισμού..

ΣΥΡΙΖΑ ΠΑΝΤΟΥ... 

--
Γραμματεία Τοπικής Επιτροπής Κέντρου Θεσσαλονίκης ΣΥΡΙΖΑ

ΣΥΡΙΖΑ: Πώς πρέπει να προχωρήσουμε;

Γράφει ο/η Παναγιώτης Κολοβός   

14.02.11
Την ίδια στιγμή που η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα δέχονται την πιο άγρια επίθεση των τελευταίων πενήντα χρόνων το άλλοτε δυναμικό και ελπιδοφόρο συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει μια εικόνα διάλυσης και ανικανότητας ακόμα και για την πιο στοιχειώδη πολιτική παρέμβαση στις εξελίξεις. Η «ντε φάκτο» διάσπαση που προέκυψε στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, έχει παραλύσει το σχήμα εδώ και πολλούς μήνες. Η αιτία βέβαια όλης αυτής της κρίσης που σέρνεται εδώ και δύο σχεδόν χρόνια, δεν είναι άλλη από την αναντιστοιχία των απαντήσεων της Αριστεράς γενικά και ειδικότερα του ΣΥΡΙΖΑ με τα καυτά ερωτήματα που βγάζει στην επιφάνεια η καπιταλιστική κρίση. Η κρισιμότητα της κατάστασης ασκεί τεράστια πίεση πάνω στην Αριστερά, από την οποία ο κόσμος πια απαιτεί κρυστάλλινες και σαφείς απαντήσεις. Οι ηγεσίες όμως του ΣΥΡΙΖΑ όλο το προηγούμενο διάστημα προτιμούσαν να καταλήγουν σε στρογγυλεμένες ασαφείς θέσεις, προκειμένου να «χωράνε όλοι» και να αποφεύγονται οι εσωτερικές τριβές. Απόρροια της ίδιας καταστροφικής αντίληψης, ήταν και η συντηρητική στάση που κράτησε για μεγάλο διάστημα η ηγεσία, απέναντι στο αίτημα της βάσης -που περιλάμβανε κάποια στιγμή χιλιάδες ανένταχτους αγωνιστές- για το αυτονόητο δικαίωμα τους στη συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων, μέσα από την απόκτηση αρμοδιοτήτων για τις συνελεύσεις βάσεις. Όλα αυτά, οδήγησαν το ΣΥΡΙΖΑ σε μια βαθειά κρίση που τον έφερε στο χείλος της πολιτικής περιθωριοποίησης και της οριστικής διάλυσης. Είναι ξεκάθαρο, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτέλεσε ποτέ την αυθεντική μαζική ενότητα της Αριστεράς που είναι αναγκαία για το εργατικό κίνημα. Αποτέλεσε όμως, ένα θετικό βήμα που τράβηξε την προσοχή και κινητοποίησε πολλούς αγωνιστές. Με αυτή την έννοια πρέπει να το διαφυλάξουμε σαν ένα βήμα προς τον επιθυμητό στόχο. Για να γίνει αυτό εφικτό, πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για την ουσία, το πρόγραμμα και την στρατηγική. Άποψη μας είναι ότι μόνη στέρεη βάση για να βγει η Αριστερά από την κρίση και να μπορέσει να δώσει διέξοδο και στην κοινωνία, είναι η επιστροφή στις θεμελιώδεις ιδέες του κινήματος μας, τις ιδέες του μαρξισμού μέσα από την υιοθέτηση ενός γνήσιου σοσιαλιστικού μεταβατικού προγράμματος. Αυτό πρέπει να συνδυαστεί απαραίτητα με δομές που θα διευκολύνουν την επαναστατική πρωτοβουλία και αυτό-οργάνωση της βάσης, με δομές αυθεντικά δημοκρατικές με τη λήψη όλων των σημαντικών αποφάσεων που αφορούν τη δράση από τις ίδιες τις συνελεύσεις βάσης, αλλά και τη δυνατότητα τους να συνδιαμορφώσουν την πολιτική του σχήματος. Το στέρεο έδαφος για να υλοποιηθούν όλα αυτά είναι η ίδια η ενεργή παρέμβαση στο κίνημα. Αυτό, μπορεί να εξασφαλίσει τους όρους και για τη διεύρυνση της συμμαχίας και την ενότητα της Αριστεράς στη δράση. Πρέπει λοιπόν όλες οι συνελεύσεις βάσης και πρώτα απ όλα η κεντρική γραμματεία με ευθύνη όλων των συνιστωσών, να συνεδριάσουν το επόμενο διάστημα για να οργανώσουν την παρέμβαση στο κίνημα (με στόχους την αποτελεσματική διοργάνωση αλληλεγγύης στους απεργούς, την ανάληψη πρωτοβουλιών για την ενότητα των αριστερών δυνάμεων στα συνδικάτα, το κίνημα της νεολαίας και τις γειτονιές). Αυτό είναι το βασικότερο καθήκον της περιόδου και μόνο μέσα από την εκπλήρωσή του μπορεί να χτιστεί η αναγκαία εμπιστοσύνη για την όποια «επανεκκίνηση» του σχήματος.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΥΤΑΤΗ ΔΥΝΑΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟΦΑΣΗΣ  ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝ (12-13.2.2011)

3α. Μέσα στη διαμορφούμενη πολιτική συγκυρία γίνεται φανερό  ότι η κρίση του πολιτικού συστήματος και η γενικευμένη απαξίωση των δύο εταίρων του συναινετικού δικομματισμού δεν έχει γίνει δυνατό να μετατραπεί σε μια νέα προοδευτική δυναμική που θα εγγυάται την αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων με την ανατροφοδότηση της ανάπτυξης μαζικών, ενωτικών και πολύμορφων κινημάτων αντίστασης και ανατροπής των πολιτικών  των μνημονίων και των ίδιων των εμπνευστών τους.
Οι δυνάμεις  που στηρίζουν την κυβερνητική πολιτική επιχειρούν  να χρεώσουν συνυπευθυνότητα προς τις δυνάμεις της αριστεράς και να καταστήσουν τις κατακτήσεις της μεταπολίτευσης και τους κοινωνικούς αγώνες «ενόχους» για τα σημερινά αδιέξοδα! Αλλά και στα πλαίσια της αριστεράς συνυπάρχουν αντιλήψεις που διαιωνίζουν τους διχασμούς, τις διαχωριστικές γραμμές, τις οξείες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις με αφορμή και την κρίση.
Θεωρούμε, ότι η ίδια η κρίση και ιδιαίτερα η σημερινή συγκυρία επιβάλλουν την πλήρη ανατροπή αυτών των ανθενωτικών αντιλήψεων, μπορούν να γονιμοποιήσουν τη διαμόρφωση ενός ευρύτατου μετώπου μέσα από ενωτικές διεργασίες, κοινές δράσεις και διεκδίκηση κοινών εναλλακτικών προς το μνημόνιο πολιτικών, σ΄ένα μεγάλο φάσμα δυνάμεων από το χώρο όσων αποδεσμεύονται αριστερά του ΠΑΣΟΚ μέχρι και την εξωκοινοβουλευτική  αριστερά και τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής και πολιτικής οικολογίας. Σ΄αυτή την κατεύθυνση, συμμετέχουμε ως ΣΥΝ και ως ΣΥΡΙΖΑ σε πρωτοβουλίες που θα ενταθούν στο επόμενο διάστημα με στόχο να δημιουργηθεί μια νέα δυναμική και μια νέα ελπίδα για τη συνεργασία και την κοινή δράση των αριστερών δυνάμεων, μια θετική διέξοδος στις αναζητήσεις του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας μας που στέκεται κριτικά σήμερα απέναντι στο πολιτικό σύστημα.
Η άρση του κατακερματισμού, η υποχώρηση των διχαστικών αντιλήψεων, η διαμόρφωση ενός ενωτικού κλίματος συμπαράταξης μέσα στα κοινωνικά κινήματα, αποτελούν για τον ΣΥΝ στρατηγικής σημασίας επιλογή που πρέπει να υπηρετείται με όλες τις πολιτικές πρωτοβουλίες και κινήσεις μας. Η δυναμική επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ενισχύσει αυτή τη θετική εξέλιξη για όλη την αριστερά.

3β. Η επανεκκίνηση και σε κεντρικό επίπεδο της λειτουργίας του συμμαχικού σχήματος, του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να είναι άμεση και προσδοκούμε να αποτυπώσει στο δημόσιο χώρο, με βάση ένα κοινό προωθητικό πολιτικό πλαίσιο, τόσο τη συνέχεια στις αξίες και το εύρος των πρωτοβουλιών που προσέδωσαν κύρος και δυναμική στο εγχείρημα, όσο και την διακριτή α-συνέχεια σε επιλογές, νοοτροπίες και τη στενότητα πολιτικών αντιλήψεων που κατά καιρούς λειτούργησαν αρνητικά και αποθάρρυναν το ευρύ ακροατήριο της αριστεράς. Εκτιμούμε ότι μπορεί να διαμορφωθεί στο επόμενο διάστημα ακόμα καλύτερο κλίμα και πολιτική συναντίληψη για τη λειτουργία και το μέλλον του συμμαχικού μας σχήματος.
Βρισκόμαστε εδώ και καιρό όλοι μας σε μια δοκιμασία και θεωρούμε, ότι σωστά από κοινού όλοι παίρνουμε τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για μια νέα φάση στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγοντας τις γόνιμες συνθέσεις αντί των άγονων αντιπαραθέσεων.
Εγκρίνουμε  και θα ενισχύσουμε τη συναίνεση που έχει επιτευχθεί με βάση και τις δικές μας προτάσεις, αλλά και προτάσεις και πρωτοβουλίες απ΄όλες τις πλευρές που ενδιαφέρονται για το εγχείρημα. Κοινή πεποίθηση, άλλωστε αποτελεί, ότι αυτό το μεταβατικό στάδιο, αυτή η νέα φάση για τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, θα σφραγιστεί όχι μόνο από τις πρωτοβουλίες στη Βουλή, την πολιτική συγκρότηση και εξόρμηση του ΣΥΡΙΖΑ σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο, αλλά κυρίως, από την συμμετοχή και την έμπνευση στους κοινωνικούς αγώνες, τις μεγάλες και τις επιμέρους απεργιακές κινητοποιήσεις, τα πολύμορφα μαζικά κινήματα που αναπτύσσονται για την αντίσταση και την ανατροπή των πολιτικών του μνημονίου.

 

Το θέμα είναι τώρα τι λες

Της
Ελένης Πορτάλιου

Η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη την επίθεση των μνημονίων που φτάνουν αισίως τον αριθμό 4, αποδεικνύοντας ότι οι ταξικές επιλογές, οι υπερεθνικές δεσμεύσεις και ο πολιτικός κυνισμός δεν γνωρίζουν κόκκινες γραμμές και δεν οπισθοχωρούν, παρά το ότι η εργασία και το κοινωνικό κράτος έχουν απορυθμιστεί πλήρως, η φτώχεια εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς, οι παραγωγικές δραστηριότητες συρρικνώνονται δραματικά, οι λειτουργίες του κράτους έχουν περιοριστεί στην καταστολή, το σύνταγμα έχει κακοποιηθεί και η χώρα θυμίζει λεηλατημένο τοπίο. 
   Οι αντιδράσεις στα μέτρα αφορούν ευρύτατα κοινωνικά στρώματα, από την εργατική τάξη μέχρι τους επιστήμονες, τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες και τις μικρές επιχειρήσεις, αλλά ο κοινωνικός αυτοματισμός εξακολουθεί να δρα αποσυντονιστικά και οι αγώνες να χαρακτηρίζονται από μερικότητα. Το κυριότερο, δεν έχει διατυπωθεί ένα συνεκτικό εναλλακτικό σχέδιο, βασισμένο στις ανάγκες των αποκάτω, που θα συνθέτει την κατακερματισμένη κοινωνία, θα αντιμετωπίζει την κρίση και θα οδηγεί τη χώρα σε μια άλλη προοπτική, εγγυημένη από τις δυνάμεις της εργασίας και τις μεγάλες πηγές πλούτου που διαθέτει.
   Ο δρόμος που ακολουθεί η κυβέρνηση οριοθετείται απολύτως από τις επιλογές της τρόικας και είναι, όπως η ίδια δηλώνει, μονόδρομος. Γι’ αυτό και η πολιτική της όχι μόνο αποκλείει τις ελάχιστες διορθωτικές κινήσεις αλλά εντείνει όλους τους δείκτες υπερεκμετάλλευσης ανθρώπων και δημόσιων αγαθών, με μοναδικό κριτήριο τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των αγορών. Δεν υπάρχει προοπτική αλλά ένα θλιβερό μέλλον που διαρκεί, καθώς καταστρέφονται όλες οι παραγωγικές και δημιουργικές δυνατότητες των νέων ανθρώπων, οι οποίοι, όταν μπορούν, εγκαταλείπουν τη χώρα.
   Το να διεκτραγωδούμε την κατάσταση δεν είναι δύσκολο, άλλωστε μια σύγχρονη ελληνική τραγωδία –για να θυμηθούμε την «Ελληνική Τραγωδία» που συνέγραψε επί δικτατορίας ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς – εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Το δύσκολο είναι να αντιληφθούμε και να ερμηνεύσουμε το γιατί η Συνασπισμένη Ριζοσπαστική Αριστερά παραμένει θεωρητικά ανεπαρκής, οργανωτικά κατακερματισμένη και ηθικά αφερέγγυα, ενώ τα μέλη της αγωνίζονται καθημερινά, πρωτοστατώντας στους αγώνες που δίδονται.
  Η απογοήτευση που δοκιμάζει ο κόσμος, όπως αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, είναι μεγαλύτερη για τον ΣΥΡΙΖΑ από την απογοήτευση για οποιοδήποτε άλλο κόμμα. Είμαστε θύματα του ίδιου του εαυτού μας, που βλέπουμε τις προσπάθειές μας καθημερινά να ακυρώνονται. Αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Υπάρχει θέμα και ατομικής ευθύνης. Δεν έχει δικαίωμα κανένα κόμμα, καμιά τάση, υποτάση η συνιστώσα να ακυρώσει τη δυνατότητα μιας αριστερής πρότασης διεξόδου από την κρίση. Δεν μπορεί η κυβέρνηση και ο δικομματισμός να κινούνται χωρίς αντίπαλο.
   Καλά τη φέραμε τη ζωή μας μέχρις εδώ, μικρές ζημίες και μικρά κέρδη συμψηφίζοντας, αλλά το θέμα είναι τι λέμε τώρα! Τώρα, όχι αύριο, απέναντι στην τέταρτη φάση μιας εθνικής και κοινωνικής τραγωδίας, ομόλογης με τις τραγωδίες άλλων χωρών και ευρωπαϊκών λαών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν παρόμοια διλήμματα και πρέπει να πάρουν, όπως και τα κόμματα της ευρωπαϊκής αριστεράς, ανάλογες ιστορικές αποφάσεις. Άλλωστε, ο αναγκαίος πανευρωπαϊκός συντονισμός των αγώνων προϋποθέτει αγώνες σε κάθε χώρα χωριστά.
  Πρέπει, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ ν’ ανοίξει τώρα, με βάση τις αρχές της δημοκρατίας και της συμμετοχής. Για όλα ανεξαιρέτως τα μέλη του, για όλα ανεξαιρέτως τα στελέχη του, για όλους τους νυν και πρώην ανθρώπους του, ώστε να υποδεχθεί τον κόσμο της εργασίας που δίνει και μπορεί να δώσει τη μάχη απεγκλωβισμού από την κυβέρνηση και την τρόικα. Αν δεν το κάνει δεν θα έχει καμία δικαιολογία. Άλλωστε, κανείς δεν ενδιαφέρεται για τις λεπτομέρειες των εσωτερικών τριβών και της αριστερής κακοδαιμονίας των διασπάσεων, των μικροηγεμονισμών και των μικροεξουσιών. Αυτό που υπάρχει μπροστά μας είναι οι μεγάλες υποθέσεις της αντίστασης, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας και της χειραφέτησης του κόσμου της εργασίας. Μ’ αυτές πρέπει τώρα να μετρηθούμε.

...να φτύσω μέσα με οργή, που οι νέες εποχές με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο

Δεν μ' αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό·

τα δάκρυά μου δε σας λένε κάτι.

Λοιπόν διηγηθείτε μου τι έγινε εδώ,

να βρω ξανά του νήματος την άκρη.

Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας

που κάνουν τα καλάμια να λυγίζουν

στα όρια των χωραφιών κι -εν μέσω άπνοιας-

τα μέτωπα των αγροτών δροσίζουν.

Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας.

Φωτογραφίες δείξ'τε μου αυτών που Κυριακή

γεννήθηκαν κι εκείνων που 'χουν πέσει

από τη βάρκα λίγο πριν φτάσει στην ακτή

γιατί η ζωή τους πια δεν τους αρέσει.

Τα τραγούδια πείτε μου που λέτε την αυγή

σα σβήνουνε τα φώτα στην πλατεία,

καθώς και τ' απογεύματα, μετά την προσευχή

και πριν να ξεκινήσει η αλητεία.

Τα τραγούδια πείτε μου που λέτε την αυγή.

Αν συνεχίζουν, πείτε μου, κοιτώντας τη φωτιά,

οι άνθρωποι να κάθονται στις φτέρνες

και αν οι ομορφότερες γυναίκες, στα κρυφά,

κάτω από τη γλώσσα εκτρέφουν σμέρνες.

Πείτε μου ακόμα αν έρχεται στην άκρη του χωριού

ο λύκος του θανάτου τους χειμώνες,

που, σαν κουνούσε την ουρά, το γάλα έπηζε

στα τρομαγμένα στήθη απ' τις χελώνες.

Πείτε μου ακόμα αν έρχεται στην άκρη του χωριού.

Πείτε μου μη βρέθηκε κι η σκάφη που, παλιά,

λουζόμουνα με ήλιο και με χιόνι

ή τα μαλιά που φύλαξε απ' την πρώτη μου κουρά

η μάνα, που ακόμα ρούχα απλώνει.

Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό

συντρόφια μήπως βρέθηκε και κείνο,

να φτύσω μέσα με οργή, που οι νέες εποχές

με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο.

Δεν μ' αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό.

Μουσική, Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ερμηνεία: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ενορχήστρωση: Φώτης Σιώτας

Φώτης Σιώτας: βιολί, βιόλα

Δημήτρης Μυστακίδης: λαούτο

Δημήτρης Τσιολχάς: ακορντεόν

Νίκος Μαγνήσαλης: ταμπούρο

Στάθης Παρασκευόπουλος: κάσα

Γιάννης Αντωνιάδης: κλαρίνο

(από την Κοιλάδα των Τεμπών)

εμπνευσμένο από την ταινία των Πάολο & ΒιττόριοΤαβιάνι San Michele aveva un gallo  (στηριγμένη κι αυτή στο Divine and Human του Τολστόι)


κι άλλα για την ταινία στα Παράλληλα Βλέμματα

Νομιμότητα και Ανυπακοή

Η Ρόζα Παρκς που με μια πράξη πολιτικής ανυπακοής γέννησε ένα κίνημα κατά του φυλετικού διαχωρισμού. via wikipedia

από την Ιστοσελίδα της ΔΕΑ

Χάος χωρίζει πλέον τη γραμμή των αγορών και των κυβερνήσεων από τις ανάγκες του κόσμου 

Τ ο κύριο άρθρο της «Καθημερινής» –με τον εύγλωττα απειλητικό τίτλο «Να τελειώνουμε»– δήλωνε ότι «ο νόμος και η τάξη δεν αποτελούν χουντική εμμονή, αλλά θεμελιώδες συστατικό κάθε σοβαρής κοινωνίας…».

«Νόμος και τάξη»

Στη γραμμή αυτή –στο αίτημα για επιβολή του «νόμου και της τάξης», πέρα από «εμμονές» σε δημοκρατίες και δικαιώματα– συνωθείται ήδη ένα μεγάλο τμήμα των ΜΜΕ, όλο το κοινοβουλευτικό «τόξο» υποστήριξης του μνημονίου και ένα τμήμα της διανόησης που βάζει τη «σοβαρότητα» πάνω απ’ όλα. Στη συζήτηση για το άσυλο είχαμε την προσχώρηση σε αυτή την άποψη και ενός τμήματος της Αριστεράς, της Δη.Αρι. του Φ. Κουβέλη.

Δεν πρόκειται για συζήτηση ακαδημαϊκή. Οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης και άλλων θεσμών του κράτους δείχνουν ότι αυτή τη φορά βρισκόμαστε μπροστά σε απειλές συγκεκριμένης-εφαρμόσιμης πολιτικής.
  
Μετά τη νύχτα της Νομικής, η Δικαιοσύνη έχει ασκήσει δίωξη κατά της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης στους μετανάστες, αξιοποιώντας το νομικό οπλοστάσιο που αφορά στην παράνομη διακίνηση «λαθρομεταναστών». Στη Βουλή, η ΝΔ και το ΛΑΟΣ διαγκωνίζονται για το ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά το αίτημα της οριστικής κατάργησης του ασύλου. Τα δικαστήρια εκδίδουν ομοβροντίες κατά των απεργών –χαρακτηρίζοντάς τες όλες παράνομες– ενώ στην περίπτωση των απεργών στις συγκοινωνίες η κυβέρνηση έπαιξε με την ιδέα «αξιοποίησης» των δικαστικών αποφάσεων (που επιφέρουν, μεταξύ άλλων, απολύσεις χωρίς αποζημίωση…).

Μάχη

Το ΣτΕ έφτασε στο σημείο να ακυρώσει τη δυνατότητα συμμετοχής των μεταναστών στις δημοτικές εκλογές, κάνοντας λόγο, στον 21ο αιώνα, για το «δίκαιο του αίματος». Ο Ρέππας προαναγγέλλει νομοθετικές ρυθμίσεις που θα υπερασπίζουν τους μεγαλοεργολάβους από τους ακτιβιστές του κινήματος «Δεν πληρώνω». Είναι σαφές ότι ο κόσμος των «από πάνω» ακονίζει τα όπλα του. Γνωρίζει ότι έχει μπροστά του μια μεγάλη οικονομική και κοινωνική μάχη, την οποία θα δώσει για να την κερδίσει. Και στην κατεύθυνση αυτή θα ευθυγραμμιστεί όλο το υπηρετικό προσωπικό: εφημερίδες θα θέσουν τη σοβαρότητα πάνω από τη δημοκρατικότητα, δικαστές θα γυρίσουν ξανά στις ιδέες του απολυταρχισμού, «θεσμοί» θα πάψουν να τηρούν ακόμα και τα προσχήματα αντικειμενικότητας.

Δεν πρόκειται για «στιγμιαίο» κίνδυνο. Στην πραγματικότητα η αντικειμενική απόσταση ανάμεσα στα συμφέροντα των «από πάνω» και του κόσμου από τα κάτω έχει αυξηθεί τόσο πολύ, που είναι πλέον αδύνατο να λειτουργεί το σύστημα (ή τμήματά του όπως η Δικαιοσύνη) με τρόπο, τάχα, καθολικά αντικειμενικό.

Ανυπακοή

Αυτή η εξέλιξη γίνεται κατανοητή και από τον κόσμο, που κάνει βήματα με τις πράξεις του. Οι συμβασιούχοι επιτέθηκαν στο κτίριο του Αρείου Πάγου (μετά την απόρριψη της προσφυγής για μετατροπή των ποικιλώνυμων συμβάσεων έργου ή ορισμένου χρόνου σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου), καίγοντας σημαίες της ΕΕ και κραυγάζοντας κατά των δικαστών: «Πουλημένοι-Πουλημένοι!».

Οι απεργοί γιατροί έχουν καταλάβει το υπουργείο Υγείας και ο –κατά τα άλλα ακραία υπερφίαλος– Λοβέρδος κάνει το «παγώνι», ελπίζοντας να εκτονωθεί δια του διαλόγου η κατάσταση. Στα μεγάλα απεργιακά συλλαλητήρια όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι εμφανίζονται πρόθυμοι για τακτικές «εφόδου» ενάντια στη Βουλή.

Και όλα αυτά είναι απλώς οι προειδοποιήσεις. Στα τελευταία 30 χρόνια οι καπιταλιστές πέτυχαν να περιορίσουν τις εξεγέρσεις του κόσμου και –κατά συνέπεια– να περιορίσουν την επιρροή των εξεγερσιακών ιδεών. Μεγάλο τμήμα του συστήματος κατέληξε στην εκτίμηση ότι αυτή η κατάσταση θα είναι παντοτινή. Αυτή η αλαζονική ιδέα γίνεται θρύψαλα κάτω από τις εξελίξεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο. Οι εξεγέρσεις των πεινασμένων και των καταπιεσμένων επιστρέφουν. Και στον 21ο αιώνα η απόσταση ανάμεσα στη Β. Αφρική και τους δρόμους της Ευρώπης είναι μικρότερη από ότι ήταν το 1968. Οι αθλιότητες των κυβερνητικών πολιτικών, οι αγριότητες του μνημονίου, η έλλειψη κάθε θετικής «αφήγησης» πέρα από τη διαρκή λιτότητα, θα στρέφουν χιλιάδες και χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους και στις ιδέες των εξεγέρσεων.

Η Αριστερά οφείλει να πάρει ιδιαίτερα σοβαρά την πρόβλεψη αυτή. Η μάχη για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες είναι σοβαρή και πρέπει να δοθεί με συνέπεια. Αυτό όμως δεν σημαίνει έναν δημοκρατικό «καθωσπρεπισμό», μια θεσμική προσήλωση σε μια δημοκρατική εκδοχή του συστήματος. Η Αριστερά πρέπει να ταυτιστεί με τον κόσμο, να καλύψει τους αγώνες του, να στηρίξει πολιτικά τις προοπτικές του, συμπεριλαμβανόμενου του δικαιώματος στην ανατροπή. Στα χρόνια που πέρασαν, η άκρα δεξιά κατόρθωσε να βγει από το περιθώριο, χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό κοινοβουλευτικής τακτικής και «ριζοσπαστισμού», δηλαδή ανατρεπτικής των πλαισίων δράσης.

Ανατροπή

Στους μήνες και τα χρόνια που έρχονται, εικόνες όπως στους δρόμους του Καΐρου, όπως στον περίβολο του Αρείου Πάγου, όπως μπροστά στις μπάρες των διοδίων, θα απαιτούν μια Αριστερά μαζική και ριζοσπαστική. Μια Αριστερά ικανή να υπερασπιστεί το «εδώ και τώρα» χιλιάδων ανθρώπων, αλλά επίσης ικανή να ανοίγει δρόμους για το αύριο, για την ανατροπή, για τη «νομιμότητα» της λογοδοσίας στις ανάγκες των πολλών απλών ανθρώπων.   

Ψωμί και τριαντάφυλλα

Ο στρατός περικυκλώνει ειρηνική διαδήλωση των απεργών του εργοστασίου Λόρενς στην Μασσαχουσέτη το 1912, via Wikipedia

Πότε θα γίνει κατανοητό ότι δεν υπάρχουν αγώνες που εκθέτουν, αλλά αγώνες που δεν δίνονται;

Της Μαρίας Μπαλάφα Από το Γενάρη ως το Μάρτη του 1912 έγινε απεργία στο εργοστάσιο υφαντουργίας Λόρενς. Συμμετείχαν 23000 απεργοί. Όλο το διάστημα της απεργίας η διοίκηση διέδιδε μέσω του τύπου της εποχής, πως όλα λειτουργούν κανονικά, πως οι παραγγελίες θα παραδοθούν στην ώρα τους, πως οι προμηθευτές θα πληρωθούν στην ώρα τους. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπανδρέου και οι τροϊκανοί κολλητοί μετέτρεψαν τη χώρα σ’ ένα μεγάλο εργοστάσιο Λόρενς. Κάθε μέρα ανοίγει κι άλλο απεργιακό μέτωπο. Στον κύκλο των αντιδρώντων δεν μετέχουν μόνο οι «κοπτοραπτούδες» και οι «χαμάληδες», αντίθετα, μπαίνουν και τμήματα μιας μεσαίας τάξης που δεν είχαν φανταστεί για τον εαυτό τους πώς είναι να σε φλιτάρουν τα ΜΑΤ ή πως η καταστολή δεν αφορά μόνο το πολιτικό περιθώριο, αλλά ...έχει για όλους. Όλο αυτό το κύμα προσπαθούν να το ανατρέψουν με τα εύκολα μέσα, τις δημοσκοπήσεις και την απειλή των πρόωρων εκλογών (που πλέον οριοθετούνται αρχές του Απρίλη). Δημοσκοπήσεις, που δείχνουν, πως η αόριστη κοινή γνώμη διαφωνεί με τις κινητοποιήσεις γενικώς. Συμπέρασμα: ή στις απεργίες μετέχουν ισχνές – πλην όμως φασαριόζικες – μειοψηφίες ή η κοινωνία εκτός από κατάθλιψη πάσχει και από παράκρουση, με τον λεωφορειατζή να διαφωνεί με την απεργία του γιατρού και τούμπαλιν. Στην πολιτική εκτίμηση προηγείται ο «κανένας», ο ΓΑΠ βγαίνει από την κάλπη – τούρτα μεταμφιεσμένος σε Οδυσσέα, η Ν.Δ. παίρνει λίγο τα πάνω της, ο λαός βρίσκει αποκούμπι στον ακροδεξιό ΛΑΟΣ (που ψήφισε με τα δυο χέρια το Μνημόνιο) και η Ριζοσπαστική Αριστερά ...καταβαραθρώνεται, μολονότι και την αλήθεια δεν κρύβει και από τους κοινωνικούς αγώνες δεν λείπει. Βγαίνοντας το πρωϊ όμως στον φούρνο, στην στάση, στη δουλειά, η μαγική εικόνα των «δελτίων στις 8» έχει διαλυθεί . Από το Γενάρη ως το Μάρτη του 1912 έγινε απεργία στο εργοστάσιο υφαντουργίας Λόρενς. Συμμετείχαν 23000 απεργοί. Όλο το διάστημα της απεργίας η διοίκηση διέδιδε μέσω του τύπου της εποχής, πως όλα λειτουργούν κανονικά, πως οι παραγγελίες θα παραδοθούν στην ώρα τους, πως οι προμηθευτές θα πληρωθούν στην ώρα τους.Οι απεργοί για να σπάσουν τον απεργοσπαστικό μηχανισμό δημιούργησαν την μετακινούμενη απεργιακή ασπίδα. Κάθε μέρα 3000 – 10000 άνθρωποι απέκλειαν ολόκληρα τετράγωνα, ολόκληρες γειτονιές κι έμεναν εκεί με μουσικές και τραγούδια. Σ’ αυτή τη χώρα, κάθε μέρα η φτώχεια χτυπά κι άλλους πολλούς, κάθε μέρα ένα καινούριο κομμάτι εξωθείται στην εξαθλίωση (και από αυτή έχει για όλους). Και τι κάνουν τα τμήματα αυτά της κοινωνίας; Μετατοπίζουν την ευθύνη; Ρίχνουν τα βάρη το ένα στο άλλο; Κυριαρχεί ο κοινωνικός αυτοματισμός; Παίρνει κεφάλι ένας ιδιότυπος δωσιλογισμός; Και η κατανόηση, η συμπαράσταση, η αλληλεγγύη - σε ποιο χαντάκι έπεσαν και πνίγηκαν; Πόσο πιο κάτω πρέπει να βυθιστεί η κοινωνία για να γίνει κατανοητό ότι τώρα η κοινή αντίληψη, η κοινή στάση, η κοινή πάλη, η ενιαία και καθολική αντίδραση θα αντιστρέψουν, θα ανατρέψουν, θα κάνουν τη ζωή όλων καλύτερη; Πότε θα γίνει κατανοητό ότι δεν υπάρχουν αγώνες που εκθέτουν, αλλά αγώνες που δεν δίνονται; Από το Γενάρη ως το Μάρτη του 1912 έγινε απεργία στο εργοστάσιο υφαντουργίας Λόρενς. Συμμετείχαν 23000 απεργοί. Όλο το διάστημα της απεργίας η διοίκηση διέδιδε μέσω του τύπου της εποχής, πως όλα λειτουργούν κανονικά, πως οι παραγγελίες θα παραδοθούν στην ώρα τους, πως οι προμηθευτές θα πληρωθούν στην ώρα τους.Οι απεργοί για να σπάσουν τον απεργοσπαστικό μηχανισμό δημιούργησαν την μετακινούμενη απεργιακή ασπίδα. Κάθε μέρα 3000 – 10000 άνθρωποι απέκλειαν ολόκληρα τετράγωνα, ολόκληρες γειτονιές κι έμεναν εκεί με μουσικές και τραγούδια. Οι απεργοί προέρχονταν από 25 διαφορετικές εθνικότητες και μιλούσαν 45 διαφορετικές γλώσσες. Πρόκειται για μια ιστορική απεργία, αφού για πρώτη φορά ξεπεράστηκε κάθε διαφορά – φύλου, χρώματος, γλώσσας, εθνικότητας – και διεκδικήθηκαν συνειδητά κοινά αιτήματα. Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών δεν αποτελεί μια ανταγωνιστική, μια αποπροσανατολιστική κινητοποίηση. Αντίθετα, η απεργία πείνας των 300 μεταναστών βρίσκεται στην καρδιά των εργατικών αγώνων στη χώρα. Ο κάθε εργαζόμενος, που χάνει κεκτημένα, που βλέπει τη ζωή του να αλλάζει άρδην, έχει τη δική του ασπίδα προστασίας: τα συνδικάτα.  Κυβερνητικα; Προδοτικά; Ξεπουλημένα; Ναι, αλλά υπάρχουν και είναι στο χέρι των εργαζόμενων σήμερα μέσα στην κρίση να τα αλλάξει όλα - και τους συσχετισμούς και το χαρακτήρα και τη δυναμική τους (γιατί δεν παίρνει άφεση αμαρτιών η εργατική τάξη για την κατάντια του συνδικαλισμού). Οι μετανάστες έχουν μόνο το κορμί τους και την αλληλεγγύη. Κι όταν κάποιος αποφασίζει να διαθέσει το κορμί του, η αλληλεγγύη γίνεται καθήκον. Δεν είναι ούτε μονομέρεια, ούτε αυτισμός. Οι πολιτικές δυνάμεις, οι πολιτικές συλλογικότητες, οι κοινωνικές οντότητες, οι άνθρωποι, που βρίσκονται δίπλα στον αγώνα των μεταναστών δεν έχουν ούτε μία απουσία από τις μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές διεκδικήσεις. Δεν τσιγκουνεύτηκαν ποτέ την αλληλεγγύη. Στις αρχές του 20ου αιώνα οι ΙWW (Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου, γνωστοί και ως Γουόμπλις), άνοιξαν τις πόρτες τους στα πλέον καταπιεσμένα κομμάτια της εργατικής τάξης, τους μαύρους, τους μετανάστες, τις γυναίκες. 16 μέρες τώρα αναζητείται μια ανακοίνωση (έστω) αλληλεγγύης από τις μεγάλες Ομοσπονδίες εργαζόμενων και τη ΓΣΕΕ (που της αρέσει το κρυφτό). Δικό τους το πρόβλημα… Κάποιοι θα επιμένουν να τραγουδούν: «Καθώς βαδίζουμε διαδηλώνοντας μέσα στην ομορφιά της μέρας Ένα εκατομμύριο σκοτεινές κουζίνες, χίλια γκρίζα εργοστάσια Αγγίζει όλη η λαμπεράδα, που απελευθέρωσε ένας ξαφνικός ήλιος. Γιατί ο λαός μας ακούει να τραγουδάμε: Ψωμί και τριαντάφυλλα – Ψωμί και τριαντάφυλλα. Καθώς βαδίζουμε διαδηλώνοντας μαχόμαστε και για τους άντρες. Γιατί κι αυτοί είναι στον αγώνα και θα νικήσουμε μαζί. Η ζωή μας απ’ την ώρα της γέννησης μέχρι το τέρμα της δεν θα ναι ένας ατέλειωτος μόχθος. Οι καρδιές πεινούν όσο και τα κορμιά μας. Δώστε μας ψωμί, Δώστε μας και τριαντάφυλλα». (Για την ιστορία, η απεργία στο εργοστάσιο υφαντουργίας Λόρενς νίκησε) REDNotebook

Η κοινωνική ανυπακοή ως δημοκρατική υποχρέωση

Ημερομηνία δημοσίευσης: 10/02/2011

Υλικές, αλλά και ιδεολογικές μορφές προσλαμβάνει ο αυταρχισμός με τον οποίο η κυβέρνηση επιχειρεί να καταστείλει τις κοινωνικές αντιδράσεις και να επιβάλει τον νόμο και την τάξη του Μνημονίου. Στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις συμμετέχουν υπουργοί, ΜΑΤ, διανοούμενοι του συστήματος, κανάλια και προπαγανδιστές δημοσιογράφοι...

Είναι χαρακτηριστικός ο καταιγισμός αρθρογραφίας προκειμένου να απονομιμοποιηθεί πολιτικά το κίνημα της κοινωνικής ανυπακοής, που εξαπλώνεται με διάφορες μορφές, κατά κανόνα ειρηνικές και μη βίαιες. Η κυβέρνηση φοβάται ότι οι κινήσεις πολιτών με σύνθημα "Δεν πληρώνω", που επί του παρόντος αναφέρονται σε ορισμένες πτυχές, μπορεί να διασυνδεθούν στο κεντρικό πολιτικό αίτημα για την ανατροπή της κυβέρνησης του Μνημονίου. Γι' αυτό επιχειρείται η κατασυκοφάντηση των κινήσεων, με το επιχείρημα μάλιστα ότι "είναι η ίδια λογική που συνδέει τα διόδια με τις επιθέσεις στα θέατρα και με τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς". Ντροπή και αίσχος!

Ορισμένοι χαρακτηρίζουν την κοινωνική ανυπακοή ως αυτοδικία. Προφανώς υποκρίνονται ότι αγνοούν πως η σημασία της αυτοδικίας εμπεριέχει την άσκηση βίας.

Χθες ο κ. Ρέππας, πιο προσεκτικός, είπε ότι είναι αδιανόητη η μη πληρωμή για προσφερόμενες υπηρεσίες. Αλήθεια, η προκαταβολή στα διόδια για δρόμους που δεν έχουν κατασκευαστεί εμπίμπτει σ' αυτόν τον κανόνα; Η αραίωση των δρομολογίων και η υποβάθμιση των δημόσιων συγκοινωνιών δικαιολογεί την εκτόξευση των εισιτηρίων; Όταν το κράτος προχωρεί στην υποβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών, εν ονόματι ποιας "αντιπαροχής" αξιώνει την υποταγή των πολιτών;

Γενικότερα η εφαρμογή των νόμων προσδιορίζεται από τις εκάστοτε κοινωνικές συνθήκες. Το παραδέχτηκε και ο υπουργός Δικαιοσύνης κι έπεσαν να τον φάνε! Ας γνωρίζουν οι θεματοφύλακες της τάξης ότι ο νόμος αντανακλά και διαπλάθει τη διαλεκτική των κοινωνικοπολιτικών συσχετισμών. Η τήρησή του προϋποθέτει, με δημοκρατικό τρόπο, την πίεση για τη διεύρυνση ή και την αναίρεσή του.

Και οι μη βίαιες εκδηλώσεις κοινωνικής ανυπακοής συνιστούν μορφές δημοκρατικής διεκδίκησης, που κρίνονται, πολιτικά και με βάση την κοινωνική απήχηση.
Άλλωστε το ίδιο το Σύνταγμα έχει καθιερώσει την "ανυπακοή" ως υποχρέωση για την υπεράσπισή του. Όταν ακούμε ότι πρέπει να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα, ακόμη και κατά παρέκκλιση των κειμένων διατάξεων για την αναθεώρησή του, όταν συνειδητοποιούμε ότι η συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού στην ουσία σημαίνει κατάλυση δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, το ιστορικό 114, αποκτά νέα διάσταση.

Κείμενο Δικτύου για Νομική και Μετανάστες

«Να σπιρουνιάσουμε το ψωράλογο της ιστορίας…»

Μαγιακόφσκι

Πολλά ειπώθηκαν αυτές τις μέρες για την οργάνωση της απεργίας πείνας των μεταναστών εργατών, και την αλληλεγγύη σε αυτήν. Πολλές φορές η συζήτηση έχασε το κέντρο της, δηλ. την υπεράσπιση της απεργίας πείνας, και του ασύλου όπως προέκυψε, με αποτέλεσμα και κομμάτια της αριστεράς, αντί να απαντήσουν στην τρομοκρατία των ΜΜΕ και της κυβέρνησης, να εκδηλώνουν μια γενική συμπάθεια για τους μετανάστες και να πασχίζουν να εξασφαλίσουν τη μη κατάχρηση του ασύλου (!!). Δεν θα σταθούμε στα φαιδρά επιχειρήματα περί άγνοιας. Το θέμα ήταν γνωστό από καιρό και το ήξεραν όλοι. Και η υποστήριξη του αγώνα των μεταναστών, ειδικά όταν οι ίδιοι τοποθετούνται με τόσο αποφασιστικό τρόπο, δεν μπορούσε να γίνει με εξαγγελίες αλλά επέβαλε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Το άσυλο, δε, είναι κοινωνική κατάκτηση και όχι θερμοκήπιο για ιδέες, κινδυνεύει από αυτούς που αποφασίζουν την άρση του και το καταλύουν, δεν κινδυνεύει ούτε από μετανάστες, ούτε από αγωνιστές, ούτε από φοιτητές, ειδικά ένα άδειο κτίριο.

Το κίνημα αλληλεγγύης άκουσε επίσης πολύ συκοφάντηση τις τελευταίες μέρες για πολιτικά σχέδια διάσπασης του αγωνιστικού μετώπου, για αποπροσανατολισμό του κινήματος, για το ότι οι αλληλέγγυοι λειτούργησαν «αντικειμενικά» ως προβοκάτορες. Το δε ΚΚΕ επιδόθηκε σε ξεκάθαρο χαφιεδισμό μέσα από τις σελίδες του Ριζοσπάστη. Επειδή όμως η συζήτηση πρέπει να γίνεται με άλλο ήθος και να θέτει άλλα περιεχόμενα, θέλουμε να αντιπαραβάλλουμε τα εξής:

1. Η κριτική ότι οι αλληλέγγυοι δεν επέδειξαν υπεύθυνη στάση απέναντι στους μετανάστες έχει ως υποκείμενη αντίληψη τη θεωρία της υποκίνησης, την οποία το κράτος και η ακροδεξιά αξιοποίησαν στο έπακρο. Όταν όμως και η ίδια η Αριστερά την αποδέχεται βαφτίζοντας τους αλληλέγγυους «αυτόκλητη πρωτοπορία» και υπονοώντας ότι οι μετανάστες είναι απλά υποκινούμενα, ανησυχούμε και εξοργιζόμαστε. Διότι η Αριστερά θα έπρεπε να γνωρίζει ότι το κίνημα για τα δικαιώματα των μεταναστών έχει πραγματικά υποκείμενα. Κι αυτά δεν περιορίζονται μόνο στους Έλληνες αντιρατσιστές, αλλά περιλαμβάνουν πλήθος μεταναστευτικών συλλογικοτήτων που δρουν χρόνια και ο αγώνας τους ωριμάζει μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της ταξικής πάλης και της συγκυρίας. Γιατί ξενίζει τόσο πολύ η επιλογή της έσχατης μορφής πολιτικής διαμαρτυρίας, όταν η νομιμοποίηση, συναρτημένη με τη νόμιμη εργασία και τα ένσημα, που μέχρι τώρα αποτελούσε μια μερική έστω κατάκτηση, δείχνει πλέον άφταστο όνειρο για όλους στο περιβάλλον της κρίσης;

Την ακραία εκδοχή του επιχειρήματος διαβάζουμε στο Ριζοσπάστη της 30ης Ιανουαρίου «Τότε (τον Δεκέμβρη του 2008) έστελναν 13χρονα παιδιά να κάνουν έφοδο στα αστυνομικά τμήματα, τώρα με τη στάση τους αντικειμενικά εγκλώβισαν τους μετανάστες και τους έφεραν αντιμέτωπους με τις διμοιρίες των ΜΑΤ». Πρόκειται για κραυγαλέα συκοφάντηση του κινήματος και των υποκειμένων των αγώνων, για φοβική αντιμετώπιση κάθε αγωνιστικής διεργασίας που δεν ελέγχεται από το (αυτόκλητο) κόμμα της πρωτοπορίας. Προφανώς, δεν μοιραζόμαστε ούτε την ίδια αντίληψη πολιτικής υπευθυνότητας ούτε και την ίδια πρόθεση να ασκήσουμε ρόλο «προστασίας» απέναντι στο κίνημα.

2. Γράφτηκε ότι οι αλληλέγγυοι λειτούργησαν αρνητικά για το μαζικό κίνημα διότι αγνόησαν τις προτεραιότητές του και το πλαίσιο προσανατολισμού του. Ας αφήσουμε στην άκρη την κακόβουλη κριτική ότι κυρίαρχο κίνητρο της δράσης των αλληλέγγυων ήταν να «πρωτοστατήσουν» μέσω της αλλαγής της ατζέντας. Δεν αντιλαμβανόμαστε όμως καθόλου γιατί κάποιες ατζέντες είναι ανταγωνιστικές. Τουναντίον, πιστεύουμε ότι η νομική ανυπαρξία του μετανάστη είναι άλλη μία όψη της κατάργησης των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων. Δυστυχώς, για κάποια τμήματα της Αριστεράς όμως το μεταναστευτικό δεν μπορεί να ενταχθεί στις προτεραιότητες του κινήματος και στα «αυθεντικά περιεχόμενα» της ταξικής πάλης.

Ακούσαμε, επιπλέον, ότι ορισμένες εκδοχές της αντιρατσιστικής δράσης και του μεταναστευτικού κινήματος μπορεί να οδηγήσουν τα λαϊκά στρώματα στην αγκαλιά της ακροδεξιάς, ότι εντείνουν τους διαχωρισμούς των εργαζόμενων που πλήττονται από την κρίση και ότι η επιλογή τους μπορεί να ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία για την Αριστερά. Πολιτική αυτοκτονία για την Αριστερά είναι για μας ο στρουθοκαμηλισμός και η πολιτική αδράνεια. Είναι να κάνει πως δεν βλέπει ότι το ρατσιστικό φαινόμενο στη χώρα μας αποκτά ανησυχητική πολιτική διάσταση γιατί το γεννούν κοινωνικοί όροι κι όχι η δράση των αντιρατσιστών. Είναι να μην αναγνωρίζει ότι ο διαχωρισμός γηγενών και μεταναστών εργαζόμενων αποτελεί επιλογή στα πλαίσια της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης (και πριν την κρίση και μέσα στην κρίση) και, επομένως, δυσεπίλυτο για την Αριστερά ζήτημα αλλά και κρίσιμο επίδικο πάνω στο οποίο είναι επείγον να πάρει θέση και να δράσει.

3. Η κριτική για την αποσπασματικότητα του κινήματος για τα δικαιώματα των μεταναστών και η αντιμετώπιση της ενασχόλησης με αυτό ως μιας «θεματικής» δραστηριότητας είναι παλιότερη αλλά επανήλθε δριμύτερη και σε νέες εκδοχές μέσα στον ορυμαγδό των τελευταίων ημερών. Οι αλληλέγγυοι κατηγορήθηκαν για πολιτική ρηχότητα γιατί δεν κατανόησαν τα θέματα που θέτει η συγκυρία (!), δεν συνέδεσαν τον αγώνα με το Μνημόνιο και την κατεδάφιση των εργασιακών δικαιωμάτων και δεν επεδίωξαν τις κατάλληλες κοινωνικές συμμαχίες.

Αποτελεί βαθιά πεποίθησή μας ότι οι κοινωνικές συμμαχίες και οι αγώνες δεν χτίζονται στη βάση ανακοινώσεων και διακηρύξεων, ούτε στη βάση μόνο της άρτιας διαμόρφωσης του πολιτικού πλαισίου. Ο ριζοσπαστισμός και το πολιτικό βάθος αναδεικνύονται από τα περιεχόμενα της ίδιας της δράσης. Με αυτή την έννοια, το εγχώριο κίνημα για τα δικαιώματα των μεταναστών τις τελευταίες δύο δεκαετίες είναι υπαρκτό και αποτελεσματικό επειδή δεν αποτέλεσε απλώς μια προπαγανδιστική εκστρατεία για την ταξική ενότητα ούτε όμως και ένα φιλελεύθερο κίνημα δικαιωμάτων και προνοιακού ακτιβισμού.

Είναι υπαρκτό και αποτελεσματικό γιατί δοκίμασε όντως πολλές πρακτικές για να χτίσει κοινωνικές συμμαχίες, γιατί προσπάθησε να κατανοήσει όλο το πλέγμα των ανταγωνιστικών και συγκρουσιακών σχέσεων μέσα στο οποίο εντάσσεται η πάλη για τα δικαιώματα των μεταναστών, γιατί δεν περιορίστηκε απλώς σε αιτήματα αποδοχής των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία. Το αν θα καταφέρει να γίνει ένα ταξικά προσανατολισμένο κίνημα εξαρτάται ασφαλώς και από το πόσο ολόκληρη η Αριστερά θα τολμήσει να αναμετρηθεί με τις δικές της κοντόθωρες οριοθετήσεις και τον εθνοκεντρισμό της και από το αν θα αποφασίσει να συμβάλλει με όλες τις δυνάμεις της σε αυτόν τον αγώνα.

Τέλος, όσον αφορά το συγκεκριμένο αγώνα, αναρωτιόμαστε, σύντροφοι/ισσες, αυτή η δική μας Αριστερά της ανυπακοής και της ανταρσίας πότε θα αισθανθεί έτοιμη να αντεπιτεθεί και να δράσει (κι όχι να απολογείται) αν όχι την ώρα που οι εξεγερμένοι σπάνε τις βιτρίνες της αστικής νομιμότητας, την ώρα που τα δεκατριάχρονα παιδιά επιτίθενται στα αστυνομικά τμήματα, την ώρα που 300 μετανάστες απεργοί πείνας διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα για νόμιμη διαμονή κι εργασία; Αν όχι την ώρα που το πανεπιστημιακό άσυλο αξιοποιείται από το πιο στυγνά εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης και δέχεται την πιο λυσσαλέα επίθεση από όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων; Πότε θα επιδείξει τα αντανακλαστικά που διατείνεται ότι διαθέτει αν όχι την ώρα που επιχειρούν να τη στήσουν στη γωνία, να την κάνουν υπόλογο στην πιο καλοστημένη μαφιόζικη επιχείρηση καταστολής του κινήματος και των εργατικών αντιστάσεων, αν όχι την ώρα που ένας αγώνας αποκτά χαρακτηριστικά κεντρικής σύγκρουσης;

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Σκέψεις για το “μεταναστευτικό”

Κλειω Μακρη

του Αντώνη Μπαλασόπουλου

1. Το “μεταναστευτικό”, εννοείται, “πρόβλημα”: αυτό είναι το πρώτο πράγμα που οφείλει να παρατηρήσει κανείς σήμερα. Υπάρχει μια διπλή διαδικασία σύμφωνα με την οποία το καθοριστικό για την πλαισίωση της συζήτησης ουσιαστικό εκτοπίζεται και συνάμα υπονοείται. Είναι απαραίτητο να επερωτήσουμε την ιδεολογική εργασία που επιτελεί αυτό το ουσιαστικό. Το “μεταναστευτικό πρόβλημα” σημαίνει, για την άκρα δεξιά, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 90, “το πρόβλημα με τους μετανάστες”, “το πρόβλημα το οποίο είναι οι μετανάστες.” Για την λεγόμενη κεντροαριστερά της σημερινής εποχής της κρίσης σημαίνει, κάπως πιο διακριτικά, “το πρόβλημα με την μετανάστευση”. Αλλά η ίδια η διάκριση μεταξύ των δύο αυτών αποκωδικοποιήσεων του τι εμπεριέχει το ουσιαστικοποιημένο επίθετο “μεταναστευτικό” είναι ουσιωδώς επισφαλής, και είναι ακριβώς αυτή η επισφάλεια που σηματοδοτεί το πραγματικό της εποχής: τη σύγκλιση δηλαδή της κεντροαριστεράς, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με το σταθερό αντιμεταναστευτικό μένος της ακροδεξιάς.

2. Το “μεταναστευτικό”, λοιπόν, είναι αυτό που ανακύπτει όταν η ιδεολογία της φιλελεύθερης “πολυπολιτισμικής” ανεκτικότητας που πλαισίωσε τα “χρυσά χρόνια” του φιλελευθερισμού μετά το 1989-90 προσκρούει στο πραγματικό της κρίσης του 2007-08. Είναι γνωστό ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός βασίζεται σε ροές κεφαλαίων, προϊόντων και εργατικού δυναμικού, με τις τελευταίες να ελέγχονται, όπως δεν ελέγχονται οι δύο πρώτες, από το κράτος και τους κρατικούς μηχανισμούς. Σε εποχή κρίσης και αυξανόμενης ανεργίας, ο έλεγχος των ροών εργασίας μεταμορφώνεται στην ίδια κατεύθυνση με τον “δημοσιονομικό έλεγχο”· περνάει σε φάση “αυστηρότητας”. Θύματα και στις δύο περιπτώσεις: οι εργαζόμενοι, οι φορείς μιας εργασίας που γίνεται τόσο πιο επισφαλής και τόσο πιο εκμεταλλεύσιμη όσο περισσότερο γίνεται επίσης διαιρέσιμη, πολιτικά κατακερματισμένη, αδύναμη να αντιδράσει σε πολιτικό επίπεδο. Το “μεταναστευτικό” είναι εξ αρχής κάτι άλλο από “μερικό” ζήτημα που αφορά απλώς κάποιους “άλλους”: η δίωξη του μετανάστη προαπαιτεί μετασχηματισμούς στο κράτος δικαίου που είναι βέβαιο ότι συντείνουν στην σταθερή του ολίσθηση προς τον δυνάμει ολοκληρωτικό αυταρχισμό. Δεν είναι λοιπόν απλώς ότι το “μεταναστευτικό” είναι η άλλη όψη του “εργασιακού” ή του “ασφαλιστικού” στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, αλλά και ότι η σημερινή μοίρα των μεταναστών προετοιμάζει το νομικό έδαφος για το άμεσο μέλλον των “γηγενών”.

3. Αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως “μεταναστευτικό” παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με αυτό που στην αμερικάνικη δεκαετία του 50 αποκαλέστηκε το “πρόβλημα των έγχρωμων” (“colored problem”):  δεν είναι πρόβλημα που δημιουργούν έξαφνα οι μετανάστες, αλλά πρόβλημα που δημιουργείται στους μετανάστες εξαιτίας της δραστικής αλλαγής πορείας πλεύσης της ευρωπαϊκής πολιτικής απέναντι στην εισαγωγή φτηνής εργασίας, που με τη σειρά της υπαγορεύεται από την χρηματοπιστωτική κρίση και την κρίση συσσώρευσης. Σήμερα, που ο τίτλος του “πολίτη” μοιάζει πιο κενός ουσιαστικού νοήματος από ποτέ, σήμερα που ο “πολίτης” είναι ο ίδιος φτηνή, ανασφάλιστη, ευκαιριακά απασχολούμενη, ουσιαστικά “μαύρη” εργασία, η χρησιμότητα του μετανάστη στο διεθνές κεφάλαιο εξαντλείται όλο και περισσότερο στην διαθεσιμότητά του ως μέσου φαντασιακού εκτοπισμού της φύσης του “προβλήματος”, αποπροσανατολισμού, ρατσιστικών φαντασιώσεων τιμωρίας και δίωξης.

4. Πρέπει να επιμείνουμε ότι το “μεταναστευτικό” δεν είναι “ανθρωπιστικό” πρόβλημα. Δεν είναι πρόβλημα διαχείρισης ουσιαστικά αποκτηνωμένων πληθυσμών (τι ειρωνεία, ότι η λέξη “ανθρωπιστικό” προϋποθέτει σιωπηρά την έκπτωση κάποιου από την ανθρώπινη κατάσταση!). Οι μετανάστες είναι, όπως όλοι, δυνάμει πολιτικά υποκείμενα, και όχι απλώς μια πληθυσμιακή μάζα απέναντι στην οποία η μεγαλύτερη πρόκληση είναι το να μπορέσουμε να αντιληφθούμε την ύπαρξη ανθρώπινων χαρακτηριστικών. Το μεταναστευτικό λοιπόν είναι πολιτικό ζήτημα. Είναι τέτοιο τόσο από την πλευρά του μετανάστη, για τον οποίο η πολιτικοποίηση γίνεται ζήτημα επιβίωσης,  όσο και από αυτή του κράτους, το οποίο μας ζητά να αποδεχτούμε τη θυματοποίηση του άλλου ως αντάλλαγμα για την απροθυμία του να αποδώσει δικαιοσύνη σε μας.

5. Η πρόσκληση σε “νηφάλια συζήτηση για την μετανάστευση” δεν είναι αθώα. Η “συζήτηση για τη μετανάστευση” είναι στην πράξη το ακριβές ανάλογο της “συζήτησης για τα βασανιστήρια” που διεμήφθη στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η ίδια η ύπαρξή της βάζει στο τραπέζι την προοπτική ακροτήτων, και βάζοντάς την στο τραπέζι νομιμοποιεί νομοθετικές λύσεις που γίνονται στην πραγματικότητα όλο και πιο φασίζουσες, όλο και πιο διωκτικές. Οφείλουμε να είμαστε άκρως προσεκτικοί όταν δημοσκοπήσεις για το “μεταναστευτικό” μετατρέπονται εν ριπή οφθαλμού σε κομματικές στάσεις σε όλο το πολιτικό φάσμα και καταλήγουν σε εισαγγελικές παρεμβάσεις. “Δημοκρατία” δεν σημαίνει δικτατορία της μηντιακά διαμεσολαβημένης γνώμης.

6. Δεν υπάρχουν “μετανάστες”, και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που η φράση “μεταναστευτικό” είναι καλό να διατηρείται σε εισαγωγικά. Υπάρχουν εργάτες από άλλες χώρες. “Οι μετανάστες” είναι η εργατική τάξη με άλλο δέρμα, άλλες συνήθειες και άλλη γλώσσα. Για αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ό,τι στην ξενοφοβική ρητορική παρουσιάζεται όλο και ανοιχτότερα ως το “αναφομοίωτο” του μετανάστη --η ρυπαρότητά του, η έλλειψη παιδείας του, η προβληματική του διαγωγή, η ασέβειά του σε θεσμούς, παραδόσεις, σύμβολα, κλπ-- επιστρέφει στον δημόσιο λόγο την πρόσληψη της εγχώριας εργατικής τάξης στο παρελθόν. Η ξενοφοβία είναι αναγώγιμη σε τελική ανάλυση σε φόβο απέναντι στην προοπτική της επιστροφής της εργατικής τάξης αφότου αυτή έχει, υποτίθεται, αστικοποιηθεί. Ο “ξένος” είναι ήδη πάντα οικείος, και το πρόσωπό του είναι αυτό ενός ταξικού παρελθόντος που επέχει τη θέση του φοβικού απωθημένου στην “εθνική” συνείδηση.

Α.Μπ

*Ευχαριστουμε τον Αντωνη Μπαλασοπουλο. την Κλειω Μακρη και την Λ.Κ

Για την εξαφάνιση της... ηττημένης αριστεράς

Χρήστου Δημήτρης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/02/2011

Το τελευταίο χρονικό διάστημα και ειδικότερα μετά την εξέγερση των νέων, τον Δεκέμβρη του 2008, όλες οι δυνάμεις αιχμής του συστήματος που υπάρχουν στα μεγάλα ΜΜΕ ασκούν την κριτική τους στο όνομα του νόμου και της τάξης. Η “Καθημερινή”, μάλιστα, στο πρωτοσέλιδο άρθρο της στο φύλλο της Κυριακής, το τράβηξε μακριά, φτάνοντας στο σημείο να ζητήσει μάχες απελευθέρωσης (ανακατάληψης) των γειτονιών της Αθήνας. Είναι καιρός να τελειώνουμε με τα ταμπού και τα φετίχ της μεταπολίτευσης, σημείωσε, προσθέτοντας, πως τώρα είναι η στιγμή, γιατί ο νόμος και η τάξη δεν αποτελούν μια χουντική εμμονή, αλλά θεμελιώδες συστατικό κάθε σοβαρής κοινωνίας.

ΣΤΗΝ εφημερίδα και στον χώρο που εκφράζει υπάρχει μια έμμονη ιδέα. Παρ' ότι πολιτικά η αριστερά δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι, αισθάνονται, το λένε και το γράφουν, πως ιδεολογικά δεν έχει ακόμα ηττηθεί. Πλην όμως, επειδή η δική τους κυρίαρχη προπαγάνδα δεν αρκεί, παρά τις προσπάθειες για να υποτάξουν και ιδεολογικά την αριστερά, αποτυγχάνουν και τώρα φλερτάρουν με τον... ένοπλο αγώνα! Επί του θέματος αυτού σοβαρή συζήτηση δεν μπορεί να γίνει. Και δεν μπορεί να γίνει διότι σοβαρό κράτος και σοβαρή κοινωνία δεν υπάρχει και είναι θέμα από πότε έχουμε να τη δούμε εδώ στην Ελλάδα.

ΠΟΙΟΙ θεσμοί λειτουργούν στοιχειωδώς εδώ; Το κοινοβούλιο, με νόμους κομμένους και ραμμένους να προστατεύουν την ασυδοσία των πολιτικών ακόμα και για κακουργηματικές πράξεις; Πού είναι η ανεξάρτητη δικαιοσύνη; Πού έχει κρυφτεί όλο αυτό το διάστημα, όταν ο λαός παρακολουθεί άφωνος της ανομίες των πολιτικών προσώπων; Μήπως πάταξαν την παρανομία και το έγκλημα και τους βαρόνους της νύχτας; Ούτε τον υποτιθέμενο καλύτερα φυλασσόμενο χώρο που υπάρχει στη χώρα, τις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Κορυδαλλού, δεν μπορούν να ελέγξουν και οι Παλαιοκώστας και Ριτζάι απέδρασαν δύο φορές με τον ίδιο τρόπο, νοικιάζοντας ελικόπτερο!

ΚΑΝΕΙΣ δεν εμποδίζει τις κυβερνητικές δυνάμεις να κάνουν τη δουλειά τους. Απλά δεν την κάνουν γιατί είναι ανίκανες και, κατά τη δική τους ομολογία, διεφθαρμένες. Όταν ο εκδότης της εφημερίδας θεωρεί, και ίσως να έχει δίκιο γιατί αυτός ξέρει περισσότερα, το 80% των διαπρεπέστερων και πιο επιτυχημένων επιχειρηματιών στην Ελλάδα απατεώνες, από ποιον περιμένει δημοκρατικό αναπτυξιακό δείγμα γραφής για την ανάκαμψη και σωτηρία του τόπου; Φίλος και συνεργάτης της εφημερίδας είναι ο κ. Μάνος, ο οποίος χαρακτηρίζει τους περισσότερους πολιτικούς των δύο κομμάτων εξουσίας ανίκανους και τεμπέληδες.

ΑΠΟ ποιον περιμένουν να δώσει το παράδειγμα για να εμπνευστεί ο ελληνικός λαός; Για να κινητοποιηθεί και να συστρατευθεί σε οραματικές πολιτικές προόδου που θα φέρουν τη δημοκρατική τάξη και την ευημερία; Μπορούν διεφθαρμένοι και κλέφτες που παραβιάζουν κάθε έννοια δικαίου και αντλούν τη δύναμή τους από “κοπρίτες” ψηφοφόρους, να αναγεννήσουν έτσι, ως δια μαγείας τη χώρα; Και επειδή δεν μπορούν, αρκεί και περισσεύει μια νέου τύπου κοινοβουλευτική δικτατορία για να αλλάξει τα πράγματα;

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σύγχρονες και δυναμικές κοινωνίες, χωρίς ελευθερία και δημοκρατικά δικαιώματα, δεν υπάρχουν. Η πρόοδος, οικονομική, επιστημονική και κοινωνική, από τα βάθη της Ιστορίας έως σήμερα, σημειώθηκε όταν οι άνθρωποι απαίτησαν, επαναστάτησαν και κατάφεραν να κατακτήσουν τα ύψιστα κοινωνικά αγαθά. Η ελευθερία στη σκέψη και η δημοκρατία στη διοίκηση είναι οι δύο βασικοί πυλώνες της προόδου των λαών. Μόνο που όλα αυτά χρειάζονται απαιτητικούς πολίτες και πατριώτες, δημοκράτες, έντιμους και ικανούς πολιτικούς. Χρειάζονται και ένα πολιτικό σύστημα δίκαιο, διαρκώς ελεγχόμενο και απέραντα δημοκρατικό.

ΤΙ ΗΞΕΡΕ ο Κώστας Καραμανλής όταν τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησής του αναφώνησε πως δεν μπορούν να κυβερνούν τον τόπο πέντε νταβατζήδες; Για ποιους το είπε; Για την αριστερά και τους απείθαρχους νέους; Για να νικήσει ιδεολογικά την αριστερά, παρ' ότι η αφιλότιμη επιμένει να πατάει τις πολιτικές μπανονόφλουδες που της ρίχνουν, πρέπει να έχεις ιδεολογία που να συναρπάζει και να κινητοποιεί, ειδικά τους νέους. Ποιος την έχει και ποιος μπορεί να εκπροσωπήσει πολιτικά αυτό το δείγμα γραφής; Αν την είχαν και αν μπορούσαν, θα το είχαν κάνει, χωρίς να ζητούν αναστολή των δημοκρατικών ελευθεριών.

Η ΧΩΡΑ καταρρέει και χρεωκοπεί. Η χώρα θα εκποιηθεί στους δανειστές της. Αυτή η παρακμιακή πορεία δεν είναι έργο της αριστεράς και της ιδεολογίας της, όσες ευθύνες κι αν μπορούμε να βρούμε. Δεν κυβέρνησε όμως η αριστερά τον τόπο. Τεμπέληδες, ανίκανοι και κλέφτες τον κυβέρνησαν. Αν τώρα η απέραντη καζινοποίηση της χώρας συνιστά δείγμα γραφής αυτών που εξαπατούν τον ελληνικό λαό υποσχόμενοι την σωτηρία του, τότε χίλιες φορές καλύτερα με την αριστερά, όσες μπανανόφλουδες κι αν πατάει.

d.xristou@avgi.gr

Οι... τζαμπατζήδες

 

του antistachef

 

 

Καρτερός Θανάσης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/02/2011

Η αγανάκτηση του Δημήτρη Ρέππα είναι σχεδόν ιερή: Όσοι δεν πληρώνουν εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς και διόδια στις εθνικές οδούς είναι δολιοφθορείς! Άποψη που αναπαράγει με θαυμαστή ομοφωνία ο λόχος διοικήσεως της δημοσιογραφίας - ένα στο δεξί, μπραφ!
Το επιχείρημα; Αν δεν πληρώνεις εσύ, θα πληρώσουν οι άλλοι και τα δικά σου. Όσο αυθαίρετες κι αν θεωρείς τις αυξήσεις, δεν μπορείς να απαντάς με τη δική σου αυθαιρεσία. Το κίνημα των τζαμπατζήδων, όπως χαρακτηρίζεται ειρωνικά, δεν είναι συνεπώς κίνημα κατά των κυβερνητικών μέτρων, αλλά κίνημα κατά των νομιμοφρόνων.
Με τη λογική αυτή καμιά μορφή διαμαρτυρίας, εκτός από τα υπομνήματα με τα οποία είναι γεμάτοι οι κάλαθοι αχρήστων των αρμοδίων, δεν στέκει. Διαδηλώνεις, κλείνει το κέντρο, την πληρώνουν οι καταστηματάρχες και οι διερχόμενοι. Σταματάς τα λεωφορεία, την πληρώνει ο «κοσμάκης». Απεργεί ο γιατρός, την πληρώνουν οι ασθενείς. Για να μην υπολογίσουμε το κόστος κάθε απεργίας σε ευρώ, που το πληρώνουμε όλοι.
Τα σχετικά σχολιανά τα έχουν ακούσει όλοι οι κατά καιρούς εμπράκτως διαμαρτυρόμενοι. Ειδικά όμως για τους τζαμπατζήδες, οι συντεταγμένες αντιδράσεις έχουν παραγίνει. Ο Ρέππας ετοιμάζει ειδικό νόμο, για να τους μπαγλαρώνει, μηνύσεις και απειλές για μηνύσεις επιστρατεύονται, ενώ η συντεταγμένη οργή έχει ξεχειλίσει. Τόσο, που να υποψιάζεσαι ότι δεν τους απασχολεί τόσο η χασούρα σε χρήμα όσο κάτι άλλο, πολύ πιο σοβαρό.
Ποιο μπορεί να είναι αυτό; Αν κρίνουμε από όσα λένε, η ηθική διαπαιδαγώγηση όσων -ακόμα...- πληρώνουν. Η ενίσχυση του ανοσοποιητικού τους συστήματος, ώστε να μην υποκύψουν κι αυτοί στο γενικό σιχτίρισμα και πουν μια ωραία ημέρα: Άι σιχτίρ, δεν πληρώνω, ας πληρώσει ο Ρέππας, οι εργολάβοι των δρόμων και των διοδίων, ο Εφραίμ, ο Μαντέλης, ο Χατζηπετρής. Και τότε μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά.
Διότι τι γίνεται αλήθεια αν το κίνημα των τζαμπατζήδων απλωθεί παντού; Κάποιος φοβισμένος αρθρογράφος αναλογίζεται τι θα συμβεί αν αποφασίσουμε όλοι να μην πληρώνουμε τίποτε. Ούτε τους φόρους! Δεν είναι ωραία σκέψη; Αν τραβούσαμε όλοι μια στάση πληρωμών, απαιτώντας αναδιάρθρωση της πολιτικής που μας έχουν φορέσει; Και, στο κάτω-κάτω, όσοι καταγγέλλουν τους τζαμπατζήδες, δεν έχουν στρογγυλοκαθίσει στην εξουσία με πλαστό εισιτήριο; Λεφτά υπάρχουν, και μην ανησυχείτε δεν έγραφε; Ε, αφού υπάρχουν ας πληρώσουν...

Τα γεγονότα της Νομικής και ο καθαγιασμός του κράτους – οίκου ανοχής

Και όμως, το κράτος ανέκτησε τη χαμένη τιμή και στιβαρότητά του. Μπορεί να μην έβαλε κανέναν κλέφτη δημόσιου χρήματος φυλακή, μπορεί να είναι άδικο όταν φορτώνει την κρίση στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, μπορεί να βρίσκεται ένα βήμα πριν και την τυπική χρεωκοπία, αλλά όλα κι όλα, στην ανομία της Νομικής έδωσε τέλος

Του Άρη Βασιλόπουλου Στο συλλογικό ασυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας υπάρχει μια κοινή και βαθιά ριζωμένη αντίληψη για τη φύση και το ρόλο του κράτους. Ο κοινός αυτός μύθος συνηθίζει να αποδίδει όλες τις συμφορές, τις αδικίες και την καταπίεση που υφίσταται η πλειοψηφία των πολιτών στο κράτος, που είτε είναι ανύπαρκτο, είτε είναι «οίκος ανοχής». Αντίθετα, οι αριστεροί, σχεδόν όλων των αποχρώσεων, πάντα υποστηρίζαμε ότι το πρόβλημα δεν έγκειται στο ότι δεν έχουμε κράτος ή ότι αυτό είναι ανεπαρκές, αλλά στο ότι έχουμε πολύ κράτος, και μάλιστα επαρκέστατο για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Είναι το κράτος που τα τελευταία τρία χρόνια έχει δώσει πάνω από 40 δις ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό για τη «στήριξη» των τραπεζών, για να «στηριχτεί η ελληνική οικονομία. Την ίδια στιγμή, πάνω από το 20% της κοινωνίας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Είναι το κράτος που, ενώ μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις, αυξάνει τον ΦΠΑ, καθιστώντας την αξιοπρεπή διαβίωση δύσκολη για την πλειοψηφία του κόσμου. Είναι το κράτος που μειώνει τις αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης, αλλά από την άλλη αυξάνει τα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση. Είναι το κράτος που δεν μπορεί να έχει καμία εταιρεία, γιατί αυτό «επιβαρύνει τον πολίτη» αλλά σπρώχει άφθονο χρήμα στους καπιταλιστές ώστε να προσλαμβάνουν ανέργους. Είναι το κράτος, που είναι «πολυπολιτισμικό» όταν πρόκειται να ξεπουλήσει λιμάνια στην Κινέζικη Cosco ή να προσελκύσει «επενδυτές» από το Κατάρ για το Ελληνικό, ανακαλύπτει όμως ξαφνικά τις αξίες του «ελληνισμού» όταν πρόκειται για τη νομιμοποίηση Κινέζων ή Αράβων εργατών-ριών. Είναι το κράτος που το 2010, και όταν το 11% των κατοίκων στην Αττική ψάχνει σε συσσίτια να βρει φαγητό, είχε τις μεγαλύτερες πωλήσεις νέων και μεταχειρισμένων Porsche Cayene. Είναι το κράτος της Siemens και της ατελείωτης μίζας για τα δημόσια έργα, όπου όλοι, και ακριβώς, επειδή όλοι οι μαυρο-γαλαζο-πράσινοι είναι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στις ακαθαρσίες, βγάζουν από κοινού αθωωτικά πορίσματα σε στημένες εξεταστικές επιτροπές. Είναι το κράτος που δολοφόνησε το Δεκέμβρη του 2008 τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, αφού πρώτα αναγόρευσε σε δόγμα την αστυνομική αυθαιρεσία τύπου ζαρντινιέρας, τη συνεχή ατιμωρησία, και ανέθρεψε στους κόλπους του κάθε λογής ένοπλους Ράμπο. Είναι το κράτος της μεγάλης Ολυμπιακής ιδέας, δηλαδή των μεγαλοεργολάβων, που αφού δολοφόνησε εκατοντάδες εργάτες, στην πλειοψηφία τους μετανάστες, άφησε στον κρατικό προϋπολογισμό γύρω στα 12 δις ευρώ έλλειμμα και ένα σωρό άχρηστα έργα, τα οποία αναζητούν αγοραστή για ξεπούλημα. Είναι το κράτος που νομοθετεί τη φυλάκιση όσων χρωστούν ψίχουλα στο Δημόσιο, στήνει όμως αδριάντες και αναγορεύει σε εθνικούς ευεργέτες όσους ληστέψουν εκατομμύρια από αυτό. Είναι το κράτος που κλείνει σχολεία και νοσοκομεία για να ανοίξει φυλακές και νέα αστυνομικά τμήματα. Είναι το κράτος που δεν έχει κανένα πρόβλημα να ξεζουμίζει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας όταν πρόκειται για χρυσές business του ελληνικού κεφαλαίου, ανακαλύπτει όμως ξαφνικά ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι Σκοπιανοί εθνικιστές, όταν διεκδικούν μερτικό από την κληρονομιά του, αποκλειστικά δικού μας, μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι το κράτος των Πρετεντέρηδων, που μπορούν ατιμώρητα να πετάνε μπουκάλια στο γήπεδο όταν νιώθουν ότι αδικείται η ομάδα τους, παίρνουν όμως το ρόλο του εισαγγελέα όταν οι κάθε λογής αδικημένοι εξεγείρονται και αμύνονται ενάντια στη βία των καταπιεστών τους. Είναι το κράτος των Καραμανλήδων, με τον «εθνάρχη» να πηγαίνει στην Ελβετία και τη Γαλλία το ‘63 για 11 χρόνια, προκειμένου να ξεχαστεί η ψήφος των δέντρων και τα σκάνδαλα, και το νεότερο Κώστα να πίνει καφέδες στο Κολωνάκι, μέχρι οι υπόλοιποι να ξεχάσουμε τα Βατοπέδια, τους κουμπάρους, τα δομημένα ομόλογα και το υπόλοιπο «θεάρεστο» έργο της κυβέρνησης της ΝΔ από το 2004 μέχρι το 2009. Είναι το κράτος των Σαμαράδων, που ψηφίζουν «ενάντια στο μνημόνιο», ζητώντας στην ουσία ένα χειρότερο μνημόνιο γιατί αυτό είναι «αντι-αναπτυξιακό», επειδή οι εργαζόμενοι, ακόμα τουλάχιστον, δεν είναι δεμένοι με αλυσίδες από τα αφεντικά τους. Είναι το κράτος των Παπανδρέου, με το «δημοκράτη γέρο» να στήνει μαζί με τον Τσώρτσιλ και τα Τάγματα Ασφαλείας τη σφαγή των Δεκεμβριανών του ‘44, το σοσιαλιστή μπαμπά να υμνεί την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, που κάποτε ήταν το ίδιο συνδικάτο, και τέλος τον ΓΑΠ να σηκώνει προεκλογικά τα μανίκια α λα Ομπάμα, για να μας βάλει στο γύψο στη συνέχεια... Είναι το κράτος των τηλε-μαϊντανών μπουμπούκων, που μας ταϊζουν καθημερινά με εθνική υπερηφάνεια και μίσος για τους «λαθρομετανάστες», φροντίζουν όμως να υπερασπίζονται το νόμο και την τάξη όταν πρόκειται να μας καταδικάσουν στη φτώχεια και την ανέχεια. Και όμως, αυτό το κράτος ανέκτησε τη χαμένη τιμή και στιβαρότητά του. Μπορεί πια να εγγυηθεί την έννομη τάξη για τους πολίτες και να τους δώσει αυτοπεποίθηση και σιγουριά για το μέλλον. Μπορεί να μην έβαλε κανέναν κλέφτη δημόσιου χρήματος φυλακή, μπορεί να είναι άδικο όταν φορτώνει την κρίση στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, μπορεί να βρίσκεται ένα βήμα πριν και την τυπική χρεωκοπία, αλλά όλα κι όλα, στην ανομία της Νομικής έδωσε τέλος. Όλοι-ες μπορούμε να πέσουμε ήσυχοι, και προπαντός χορτάτοι, για ύπνο, αφού η «εισβολή των 250 λαθρομεταναστών» δεν κατάφερε να ανατρέψει τη Δημοκρατία μας. Η ανταρσία αυτών που δεν τους αρέσει να δουλεύουν ανασφάλιστοι, που βαρέθηκαν να παίρνουν 15 ευρώ μεροκάματο, που δεν θέλουν να κυνηγιούνται από την αστυνομία, που κουράστηκαν να βρίσκονται στο έλεος των επιθέσεων ακροδεξιών, που δεν αντέχουν να βρίσκονται υπό το διαρκή φόβο της απέλασης, αυτών που αρνούνται εν τέλει να ζουν στο σκοτάδι της κοινωνίας, κατεπνίγη. Το κράτος μας επιτέλους βρέθηκε δίπλα στον πολίτη και ικανοποίησε τα πιο «ευγενή» του ένστικτα: Αφού εγώ πεινάω, αλλά είμαι αδύναμος να αντιδράσω, τότε αυτός που πεινάει πιο πολύ πρέπει να συντριβεί, ώστε να νιώσω την ικανοποίηση ότι τουλάχιστον υπάρχουν και χειρότερα από εμένα. Γιατί; Δεν υπάρχει γιατί, «ο άλλος» είναι ξένος, και εμείς οι Έλληνες, ακόμα κι όταν υπήρξαμε μετανάστες (πάντα νόμιμοι), όπου κι αν πήγαμε, σεβαστήκαμε τα ιερά και τα όσια του πολιτισμού που μας φιλοξενούσε. Όχι σαν κι αυτούς, που όχι μόνο τολμάνε να φύγουν από την πείνα και τον πόλεμο, αλλά έρχονται εδώ χωρίς χαρτιά για να προσβάλουν τα ιερά και τα όσια του πολιτισμού μας. Η ανοχή τέλος, εκτός κι αν οι σύγχρονοι παρίες είναι διατεθειμένοι να τους μάθουμε τι σημαίνει Ξένιος Δίας στις Μανωλάδες και τα εργοτάξια. Μπορεί βέβαια μια ισχνή μειοψηφία, κάποιων λίγων χιλιάδων, που βρέθηκε στο χώρο της Νομικής, να ματαίωσε τη φιέστα του αίματος, που με μαεστρία ετοίμαζαν μέρες τα Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης. Δεν πειράζει όμως, οι 250 «λαθρομετανάστες», θα παραμείνουν ζωντανοί για κανα μήνα, και αυτή τη φορά δε βρίσκονται στο «καταραμένο» άσυλο, αλλά σε ιδιωτικό χώρο. Αφού το κράτος φοβήθηκε μια χούφτα αριστερούς και αντιεξουσιαστές, μπορούν να την κάνουν και άλλοι τη δουλειά. Και τότε θα τελειώσει ο εφιάλτης για την Ελλάδα και θα μπορούμε με βεβαιότητα να περάσουμε σε μια νέα και ελπιδοφόρα εποχή, χωρίς βαρβάρους. Όμως, μετά θα αναρωτηθεί ο ποιητής «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις». Και τότε, παρίες δεν θα είναι πια οι «εισβολείς λαθρομετανάστες», αλλά τα εκατομμύρια των  εργαζομένων και ανέργων, Ελλήνων και μεταναστών, που θα είναι πια αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα της βάρβαρης επίθεσης κυβέρνησης και τρόικα. REDNotebook

Τα γεγονότα της Νομικής και η χαμένη τιμή της Αριστεράς

Του Παντελή Αυθίνου ΑΡΙΣΤΕΡΟ  ΒΗΜΑ
Τα γεγονότα που εξελίχθηκαν το τριήμερο 25-27 Ιανουαρίου στην Νομική αποτελούν χωρίς αμφιβολία μια από τις πιο σημαντικές στιγμές του αντιρατσιστικού και μεταναστευτικού κινήματος στην Ελλάδα. Ήταν η αποφασιστική μαχητική εμφάνιση των ίδιων των μεταναστών μέσα στην συγκυρία. Ήταν η διεκδίκηση τους να αποτελέσουν και αυτοί οργανικό κομμάτι των αγώνων που εξελίσσονται, ενάντια στις κεντρικές επιλογές της ελληνικής άρχουσας τάξης, ενάντια στο μνημόνιο, την κυβέρνηση, την Ε.Ε., το ΔΝΤ.

Ήταν όμως ακόμα κάτι εξίσου σημαντικό. Ήταν μια ευκαιρία να αναζωογονηθεί το ίδιο το πανεπιστημιακό άσυλο. Να σπάσει η πραγματικότητα που προσπαθούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα να επιβάλλει η κυβέρνηση. Δηλαδή, να ανατραπεί η εικόνα ενός πανεπιστημιακού ασύλου που υπάρχει αρκεί να μην χρησιμοποιείται.

Η απεργία πείνας των μεταναστών μέσα στην Νομική, ήταν η πρώτη πραγματική χρήση του πανεπιστημιακού ασύλου με την ευρύτητα της εννοίας του, που έγινε μετά από πάρα πολλά χρόνια και έδινε στο άσυλο την πραγματική του σημασία. Άσυλο των αγωνιζόμενων, άσυλο των προλεταριακών αγώνων, των αγώνων των εργαζομένων και της νεολαίας. Την έννοια που είχε αποκτήσει μέσα από τους μαζικούς λαϊκούς αγώνες.

Γι’ αυτό και ο αγώνας αυτός έπρεπε να υποστηριχτεί, χωρίς ταλαντεύσεις, από την αρχή και από όλη την αριστερά.

Συνέβη όμως το αντίθετο. Το ΚΚΕ -αφού πρώτα για λόγους πολιτικού καθωσπρεπισμού, δήλωσε την υποστήριξη του στα δίκαια αιτήματα των μεταναστών- προχώρησε στην γνωστή αρχέτυπη καταγγελία κάθε ριζοσπαστικής μορφής διεκδίκησης και δράσης. Διακήρυξε δηλαδή ότι ο αγώνας αυτός δεν προάγει τις διεκδικήσεις των μεταναστών. Ότι γίνεται αντικειμενικά εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης και των καπιταλιστών. Από την αρχή δηλαδή το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς, άφησε τους μετανάστες ακάλυπτους στις πιέσεις της Διαμαντοπούλου του Παπουτσή και του Πρετεντέρη.

Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έδειξε καλύτερα αντανακλαστικά απέναντι στην όντως σοβαρή μάχη που ξεκινούσε. Κρατώντας αποστάσεις από την παρουσία των μεταναστών στην Νομική, εξέφρασε την αλληλεγγύη του στα αιτήματα τους. Όταν όμως ήλθε η ώρα της άρσης του ασύλου από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου, επέπληξε τους μετανάστες που δεν δέχτηκαν να μετακινηθούν αμέσως στο απαράδεκτο κτήριο της οδού Πατησίων όπου βρίσκονται αυτήν την στιγμή. Και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να βρεθούν στην πρώτη γραμμή της αντίστασης και της υπεράσπισης του δικαιώματος των μεταναστών στην χρήση του ασύλου, βρέθηκαν επικεφαλής στην διοργάνωση της έξωσης τους από την Νομική.

Ευτυχώς η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κινήθηκε από την αρχή με γνώμονα την στήριξη του αγώνα των μεταναστών, την στήριξη της παρουσία τους στην Νομική και όχι μόνο την στήριξη των αιτημάτων τους. Οι αγωνιστές και αγωνίστριες της, βρέθηκαν στον χώρο υλοποιώντας με συνέπεια αυτήν την γραμμή μέχρι τέλους.

Οι ΕΑΑΚ από την πλευρά τους στήριξαν την παρουσία των μεταναστών στον χώρο της Νομικής, απέτρεψαν σε συνεργασία με την ΑΡ.ΕΝ. τις προσπάθειες της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ να δημιουργήσουν κλίμα κρίσης. Και το κάλεσμα των ΕΑΑΚ για συγκέντρωση στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου το βράδυ της Πέμπτης 27 Ιανουαρίου, έδωσε την δυνατότητα να συγκροτηθεί η πορεία συμπαράστασης, που πολιόρκησε εξωτερικά της αστυνομικές δυνάμεις, που είχαν αποκλείσει την Νομική.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η παρουσία των μεταναστών στην Νομική ήταν λάθος, υπονόμευσε το άσυλο, αποπροσανατόλισε από τα πραγματικά μέτωπα. Πρόκειται για την λογική του ρεφορμιστή και του γραφειοκράτη, ο οποίος –όπως έλεγε και η Λούξεμπουργκου- αναζητά τις προϋποθέσεις της ωριμότητας των αγώνων στα συρτάρια του γραφείου του. Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να στεφθεί με επιτυχία ένας αγώνας που κανείς δεν θέλει να στηρίξει και όλοι τον οδηγούν σε απομόνωση. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες η θεωρία του «λάθους» αποτελεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Μια προφητεία που φροντίζουν για την εκπλήρωση της οι ίδιοι που την παράγουν. Φυσικά αν η Αριστερά σύσσωμη υπεράσπιζε ενεργητικά το δικαίωμα των μεταναστών να βρίσκονται στην Νομική, πολύ αμφιβάλλω αν η κυβέρνηση Παπανδρέου θα τολμούσε να παραβιάσει το άσυλο.

Εννοείται βέβαια ότι χρειάζεται να υπάρχει μια Αριστερά, που τολμά να δώσει την μάχη με τον ρατσισμό, και να την κερδίσει απέναντι στα ΜΜΕ τον ΛΑΟΣ και το σύνολο των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους.

Και τέτοια Αριστερά δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Αντίθετα υπάρχει μια Αριστερά (η αριστερά του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ) που τρέμει στην ιδέα ότι θα χρειαστεί να δώσει μάχες που βγαίνουν έξω από τα πλαίσια που θέτει κάθε φορά η ίδια η άρχουσα τάξη. Μια Αριστερά που εξ’ αιτίας αυτής της προγραμματικής – στρατηγικής και τακτικής αδυναμίας της, απέτυχε να οργανώσει τον αγώνα για την ανατροπή του μνημονίου παρά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις της 5ης του Μάη και της 15 του Δεκέμβρη του 2010.

Ακόμα χειρότερα στο θέμα των μεταναστών, η Αριστερά στην Ελλάδα αρνείται συστηματικά να εκπονήσει μια στρατηγική, που θα εντάσσει τον αγώνα τους για νομιμοποίηση – πολιτικό άσυλο – ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, στην συνολική πάλη του εργατικού κινήματος.

Στην περίπτωση της Νομικής οι αδυναμίες της Αριστεράς φάνηκαν σε όλο τους το μεγαλείο. Το πρώτο στοιχείο που χαρακτήρισε την στάση της, ήταν η άποψη ότι το γήπεδο του μεταναστευτικού είναι γήπεδο της κυβέρνησης και όχι «δικό μας». Λες και η επιλογή «γηπέδου» είναι στην ευχέρεια των κινημάτων και της Αριστεράς. Λες και έχουμε την πολυτέλεια να πούμε, ότι αυτόν τον αγώνα δεν θα τον δώσουμε, άσχετα αν η κυβέρνηση ετοιμάζει στρατόπεδα συγκέντρωσης και φράχτες στον Έβρο.

Το δεύτερο στοιχείο που καθόρισε την στάση της Αριστεράς είναι η επιμονή ότι το μεταναστευτικό δεν βρίσκεται στην ατζέντα του αντιμνημονιακού αγώνα. Λες και η χρήση του ρατσισμού, η διαίρεση των εργαζομένων στην Ελλάδα με φυλετικές και εθνικές προκαταλήψεις, δεν είναι τμήμα της συνολικής προσπάθειας τροποποίησης του πολιτικού σκηνικού προς τα δεξιά. Λες και δεν αποτελεί το ζήτημα του ρατσισμού μοχλό για την θωράκιση του αυταρχισμού και αυτής της ιδιότυπης «κοινοβουλευτικής δικτατορίας» που βιώνουν οι προλεταριακές τάξεις της χώρας. Και όμως, σε όλα τα άρθρα που διάβασα σχετικά με το θέμα της Νομικής, αν και υπάρχει όντως το σύνολο των κρίσιμων μετώπων, απουσιάζει από παντού το μέτωπο της πάλης των μεταναστών. Αν όμως στην μάχη που δίνουμε, αφήσουμε απ’ έξω αυτόν το μέτωπο, τότε δεν θα έχουμε κλείσει την κερκόπορτα, μέσα από την οποία θα περάσει ο εφιάλτης της υπονόμευσης της συνολικής σύγκρουσης με το μνημόνιο.

Το τρίτο στοιχείο είναι η υποτίμηση των ίδιων των μεταναστών. Για το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ οι μετανάστες δεν αποτελούν αυτόνομο τμήμα του προλεταριάτου ικανό να οργανώσει δικούς του αγώνες. Οι μετανάστες παρουσιάζονται σαν κατώτερης πολιτικοποίησης προσωπικότητες που «πατρονάρονται». Θα αποφύγω να χαρακτηρίσω αυτήν την στάση με τον χαρακτηρισμό που της αξίζει. Θα υπογραμμίσω όμως ότι η άποψη αυτή παραγράφει τους αγώνες που έδωσαν οι ίδιοι οι μετανάστες τα τελευταία χρόνια. Τους αγώνες των αγρεργατών, τους αγώνες της Μανολάδας, της Μηχανιώνας, της Σκάλας Λακωνίας, των Ιωαννίνων πρόσφατα. Παραγράφει την μαζική συμμετοχή της μεταναστευτικής νεολαίας στην εξέγερση του Δεκέμβρη. Παραγράφει τους αγώνες για πολιτιστική και θρησκευτική ελευθερία, όπως η διαδήλωση για το κοράνι.
Οι μετανάστες δεν πατρονάρονται. Είναι ένα τμήμα του προλεταριάτου που αναπτύσσει τους δικούς του αγώνες. Και η θεωρία του «πατροναρίσματος» στοχεύει στο να απαξιώσει την αναγκαία δουλειά της συμπαράστασης που χρειάζεται να αναπτύξει από την πλευρά της Αριστερά.

Επιστέφω εκεί που ξεκίνησα. Η απεργία πείνας των μεταναστών στην Νομική ήταν η δική τους αποφασιστική είσοδος στο σκηνικό των αγώνων της περιόδου που διανύουμε. Μετά από την Νομική καμία αγωνιστική πρόταση, καμία προγραμματική διακήρυξη, δεν θα είναι επίκαιρη και επαρκής, αν δεν συγκρουστεί με τις ρατσιστικές και αντιμεταναστευτικές πολιτικές της κυβέρνησης και της Ε.Ε.

Τελειώνω με ένα εξίσου κρίσιμο στοιχείο. Η υπόθεση της Νομικής ανέδειξε και μια βασική αδυναμία του αντιρατσιστικού και μεταναστευτικού κινήματος. Την έλλειψη ενότητας. Πρώτο δείγμα της, η άρνηση των οργανώσεων και κινήσεων που οργάνωσαν την συμπαράσταση στους μετανάστες της Νομικής, να συντονιστούν με τις απεργίες πείνας των αφγανών των ιρανών και των παλαιστίνιων πολιτικών προσφύγων. Δεύτερο δείγμα της, η άρνηση αυτών των ίδιων πολιτικών κινήσεων και ομάδων, να δεχτούν την συμμετοχή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην οργάνωση της συμπαράστασης. Και όμως, αν είχε επιτευχθεί η ενότητα, θα υπήρχε και το απαραίτητο αντίβαρο στην απομόνωση, στην οποία οδηγούσε η άρνηση του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξουν αυτόν τον αγώνα.

Η απεργία πείνας των μεταναστών συνεχίζεται. Υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να γίνουν όλα όσα πρέπει, προκειμένου να οδηγηθεί σε νικηφόρο αποτέλεσμα.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος!

Την Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου, στις 6.00 το απόγευμα, στην Νομική (Πνευματικό Κέντρο), 10η μέρα απεργίας πείνας οι 300 μετανάστες και η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης καλούν όλους τους εργαζόμενους και εργαζόμενες, τους φοιτητικούς συλλόγους, κάθε συλλογικότητα αγώνα και κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο σε μαζική διαδήλωση αντίστασης και αλληλεγγύης.
-Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών!
- Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος!
-Αγώνας μέχρι τη νίκη!
Διαδήλωση, Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου, 6 μ.μ., Νομική Σχολή (Αθήνα,)

Αθήνα, 30 Ιανουαρίου 2011
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 απεργούς πείνας