Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010
Πολλές ανάσες για τον ΣΥΡΙΖΑ
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου στο Πολυτεχνείο (Αίθουσα Γκίνη), στις 11 π.μ.
Ο χώρος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται στην πιο κρίσιμη φάση του..
Προσκαλούμε όσες και όσους νοιάζονται για το ενωτικό μας εγχείρημα και τη δημοκρατική του λειτουργία, σε μια ανοιχτή συζήτηση προβληματισμού, διερεύνησης των όρων και δυνατοτήτων για την πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, που στο εσωτερικό ου θα είναι αλληλέγγυος και όχι ανταγωνιστικός, ενωτικός και όχι διχαστικός.
Θεωρούμε ότι οι στιγμές είναι κρίσιμες. Συνεπώς, η συζήτηση για την προοπτική δεν μπορεί να γίνει σε κλειστά γραφεία. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι υπόθεση αποκλειστικά των «ηγεσιών» των «επιτελείων» ή των επί μέρους συνιστωσών. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι υποχρέωσή μας μια νηφάλια και ουσιαστική συζήτηση, που θα ενισχύει το συλλογικό «εμείς» και θα αποδυναμώνει αντιλήψεις και πρακτικές που αποθεώνουν το «εγώ». Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να έχει ουσιαστική συμμετοχή και λόγο σ’ αυτή τη συζήτηση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνει από την πρόσφατη εκλογική διαδικασία πληγωμένος, παρότι ένας ολόκληρος κόσμος έδωσε τη μάχη με επιτυχία σε δήμους και σε ορισμένες περιφέρειες. Διχαστικές λογικές και επιλογές που δεν δικαιώθηκαν, έχουν ενισχύσει τα ερωτηματικά για τη συνέχεια του ενωτικού μας εγχειρήματος. Εμείς όμως επιμένουμε. Επιμένουμε ότι η πολιτική και κυρίως η δύσκολη κοινωνική πραγματικότητα, έχουν ανάγκη ένα ΣΥΡΙΖΑ μαχητικό και ριζοσπαστικό, δημοκρατικό και ανοιχτό στη λειτουργία του, κινηματικό αλλά και αποτελεσματικό στη δράση του. Ένα ΣΥΡΙΖΑ που ο κόσμος του θα έχει αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής του και στη λήψη των αποφάσεων.
Τα ερωτήματα σήμερα είναι πολλά και καλούμαστε όλες και όλοι, χωρίς εξ ορισμού βεβαιότητες, να δώσουμε απαντήσεις:
1. Ποιο μπορεί να είναι το πολιτικό πλαίσιο και η οργανωτική δομή που θα εξασφαλίζει τη μέγιστη δυνατή ενότητα αλλά και την αποτελεσματική δράση μέσα στην κοινωνία;
2. Μπορεί να υπάρξει Αριστερά του 21ου αιώνα χωρίς να δομηθεί δημοκρατικά; Μπορεί να ανασυγκροτηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τη συμμετοχή του κόσμου και των μελών του; Είναι δυνατή η ενότητα του συνόλου των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν ενισχυθεί η κουλτούρα της δημοκρατικής λειτουργίας, της αλληλοκατανόησης αλλά και της ανοχής στη διαφορετικότητα και την «άλλη» άποψη; Μπορεί να υπάρξει συμμαχικό σχήμα χωρίς την εξασφάλιση του πλουραλισμού και των δικαιωμάτων της μειοψηφίας;
3. Πως απαντάμε στο ερώτημα που έχει τεθεί για τη σχέση της ριζοσπαστικής Αριστεράς με τις δυνάμεις που απομακρύνονται από το ΠΑΣΟΚ και γενικότερα από το δικομματισμό; Μπορούμε να υποδεχτούμε αυτόν τον κόσμο χωρίς διακριτή ταυτότητα, χωρίς εμπιστοσύνη στις ιδέες και το αξιακό μας φορτίο;
4. Πρέπει να είναι ανοιχτός ο ΣΥΡΙΖΑ σε κοινή δράση ή συμπόρευση με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς; Και ποιες;
5. Πως απαντάμε στο ζήτημα της εξουσίας; Πως τίθεται το ζήτημα από τη στιγμή που οι κοινωνικές οργανώσεις εμφανίζουν σοβαρό έλλειμμα μαζικότητας και μορφών αγώνα ή εναλλακτικών πρωτοβουλιών που θα υποδεικνύουν έναν νέο ορίζοντα για τη διέξοδο από την κρίση; Ποια η σχέση με το στόχο για τη συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας; Διατυπώνουμε το αίτημα να φύγει η κυβέρνηση;
6. Με ποια υλικά (προγραμματικές θέσεις, εναλλακτικές προτάσεις, μορφή οργάνωσης) θα αντιπαρατεθούμε στη βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού και στην ολομέτωπη επίθεση της κυβέρνησης, του κεφαλαίου και του ΔΝΤ; Ποιος είναι ο δρόμος διεξόδου από την κρίση;
7. Υπάρχει η Ευρώπη της Αριστεράς και των κινημάτων; Υπάρχει ανάγκη πανευρωπαϊκής απάντησης από την πλευρά των εργαζομένων; Χρειάζεται να συνδέσουμε τον αγώνα του ελληνικού κινήματος με αυτόν των άλλων χωρών; Και φτάνει αυτό;
Για όλα αυτά τα ζητήματα υπάρχει ένας πλούσιος προβληματισμός και μια πολύτιμη εμπειρία στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν.
Εμείς που υπογράφουμε αυτή την πρόσκληση για δημόσιο διάλογο, έχουμε επεξεργαστεί σκέψεις και προτάσεις που θα περιληφθούν σε ένα αναλυτικότερο κείμενο που θα κυκλοφορήσει τις αμέσως επόμενες ημέρες και θα τις καταθέσουμε στις συσκέψεις που θα καλεστούν γι’ αυτό το σκοπό σε μια σειρά πόλεις καθώς και στην πανελλαδική μας συνάντηση το Σάββατο 11 Δεκεμβρίου στο Πολυτεχνείο (Αίθουσα Γκίνη), στις 11 π.μ.
ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ
Αθανασίου Κώστας Ρόζα Μέλος Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ
Γιαννόπουλος Τάκης Ξεκίνημα Μέλος Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ
Δρίτσας Θοδωρής Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
Κοσμάς Πάνος Κόκκινο Μέλος Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ
Μαστρογιαννόπουλος Τάκης Ανένταχτος Μέλος Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ
Μουλόπουλος Βασίλης Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
Μπανιάς Γιάννης ΑΚΟΑ Μέλος Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ
Πανταζίδης Τάσος Οικοσοσιαλιστές Μέλος Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ
Ρήγος Άλκης Ανένταχτος Μέλος Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ
Σπαθής Μάκης Ανένταχτος Μέλος Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ
Χριστοδουλοπούλου Τασία Ανένταχτη Μέλος Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ
Ετικέτες
ΣΥΡΙΖΑ
Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010
Εξέγερση, μετανάστες, δημοκρατία
Με την πολιτική εμπλοκή των μεταναστών στην εξέγερση, μια νέα πρακτική ιθαγένειας «ενεργοποιήθηκε» θολώνοντας την δικαστική διάκριση μεταξύ έλληνα και αλλοδαπού, έχοντας αποσυνδέσει την πολιτική συμμετοχή από την εθνότητα και εθνικότητα
Του Ανδρέα Καλύβα
«Καθώς ο Σόλων έβλεπε, συχνά, την πόλη να βρίσκεται σε μια κατάσταση πολιτικής αντιπαράθεσης, και κάποιους από τους πολίτες, εξαιτίας της τεμπελιάς τους, να είναι την ίδια στιγμή αρκετά ευχαριστημένοι και να αφήνουν τα πράγματα να περνούν, εξέδωσε νόμο για να τους αντιμετωπίσει, σύμφωνα με τον οποίο, καθένας που σε δημόσια διαμάχη δεν διάλεγε να συμπαραταχθεί με κάποια από τις αντιμαχόμενες πλευρές, αυτός θα έπρεπε να απομονώνεται και να μη θεωρείται πια πολίτης της πόλης
Αριστοτέλης
Όποιος θέλει να είναι ελεύθερος, πρέπει να κάνει τον εαυτό του ελεύθερο.
Η ελευθερία δεν είναι δώρο των ξωτικών για να παραπέσει στην αγκάλη των ανθρώπων.
Μαξ Στίρνερ
[...]
Είναι τα χαρακτηριστικά της αναταραχής, όπως η ταχύτητα, η διάρκεια, το μέγεθος, το εύρος, η ένταση, και η σύνθεσή της, ενδείξεις εξέγερσης εναντίον της θεσμοθετημένης αρχής;
Εξέγερση: συλλογική δράση ενάντια στο κράτος
Σύμφωνα με τις περισσότερες εκτιμήσεις, είναι. Πολλοί, τόσο από τα δεξιά του πολιτικού φάσματος, όσο και από τα αριστερά, συμφώνησαν σε αυτό. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τοπικά και διεθνή, διέδωσαν μια παρόμοια εικόνα, που ταυτίστηκε μ’ αυτή της κοινής γνώμης. Πλήθος διανοουμένων, δημοσιογράφων, ειδήμονες όλων των ειδών και θεσμικοί εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών συμμερίστηκαν ευρέως την άποψη αυτή, όπως και οι κρατικοί αξιωματούχοι και οι εκπρόσωποι των κομμάτων. Τα φίλα προσκείμενα στην εξέγερση κινήματα και οι ίδιοι οι συμμετέχοντες προσδιόρισαν την αναταραχή ως μια εξέγερση και μια ανταρσία. Οι περισσότεροι συμφώνησαν. Ήταν εξέγερση. Υπήρξε πολιτική ανυπακοή και δημόσια απειθαρχία, άμεση δράση εκτός θεσμικών τρόπων έκφρασης, αδιαμεσολάβητη από κόμματα και τυπικούς κανόνες, στα όρια της νομιμότητας και πέρα από αυτή, κατευθυνόμενη εναντίον του κράτους και της τάξης που αντιπροσωπεύει. Τα σύμβολα της κρατικής εξουσίας και της δημόσιας αρχής στοχοποιήθηκαν. Εκατοντάδες άνδρες των ΜΑΤ τραυματίστηκαν και, εκτός από τα δεκάδες καμένα αυτοκίνητα της αστυνομίας, διάφορα αστυνομικά τμήματα υπέστησαν εμπρησμούς. Οι διαδηλωτές επιτέθηκαν στην αστυνομία, η οποία φύλαγε τη Βουλή, και φυσικά στόχευαν το κτίριο με πέτρες και βόμβες μολότοφ. Αυτές τις επιθέσεις ακολούθησαν μια σειρά από μαθητικές πορείες έξω από πενήντα αστυνομικά τμήματα. Πολιόρκησαν και επιτέθηκαν στους ανώτατους αξιωματούχους της αστυνομίας στην Αθήνα. Καθώς υπουργεία, δικαστήρια, κυβερνητικά κτίρια και γραφεία κομμάτων δέχθηκαν επίθεση, δημόσιες επιχειρήσεις ηλεκτρισμού δέχτηκαν σαμποτάζ, πυροσβεστικά οχήματα και ασθενοφόρα δέχτηκαν επίθεση, ο δυσοίωνος όρος «Ελληνική Ιντιφάντα» μπήκε στην ελληνική πολιτική ορολογία. Η παρουσία των αναρχικών κινημάτων και των αριστερών εξωκοινοβουλευτικών ομάδων στις κινητοποιήσεις προσέφερε μια ικανοποιητική απατηλή πολιτική ταυτότητα για να εμφανιστεί και να οριστεί ένας εχθρός που έπρεπε να καταπολεμηθεί. Οι διαχωριστικές γραμμές χαράχτηκαν και τοποθετήθηκαν όλοι κατά ή υπέρ της συγκροτημένης κυρίαρχης πολιτικής εξουσίας.
Παρά το γεγονός ότι οι διαδηλωτές απέτυχαν να κρατήσουν τον πολιτικό χώρο και να τον οργανώσουν πολιτικά, μολονότι απείχαν από το να αρθρώσουν ένα ενιαίο-λαϊκό αίτημα ή να αναγγείλουν ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο, παρ’ ότι δεν δημιούργησαν διαρκείς αντι-εξουσίες και εναλλακτικούς θεσμούς, οι ενέργειές τους είχαν ένα κοινό προσδιορισμένο στόχο: Ήταν αντι -κρατικές. Υπήρξε άρνηση του κράτους στο σύνολό του, και όχι μόνο της κυβέρνησης.
[...]
Υπήρχαν φόβοι ότι υπήρχε προσπάθεια να ανατρέψουν την κυβέρνηση. Η αναταραχή θεωρήθηκε ως μια άμεση, απτή απειλή για την ασφάλεια και την ύπαρξή της συνταγματικής τάξης. Οι άρχουσες ελίτ έδειξαν έναν υπαρξιακό φόβο, ενώ η χώρα ήταν υπό ένα γενικό κλίμα πολιτικής ανασφάλειας. Στο θεσμικό οικοδόμημα, ρωγμές της αστάθειας εμφανίστηκε μετά από τις συνεχείς κινητοποιήσεις. Το φάντασμα της διαρκούς εξέγερσης, μιας επανάστασης στα σκαριά, προκάλεσε γενικευμένες και, κατά καιρούς, υστερικές εκφράσεις άγχος. Θα υπάρξουν περισσότεροι θάνατοι, περισσότερη αιματοχυσία; Είναι η ιδιοκτησία μας προστατευμένη; Είναι τα παιδιά μας ασφαλή; Υπάρχει τάξη; Μπορεί η συντηρητική κυβέρνηση να επιβάλλει την τάξη; Πολλοί έκαναν λόγο για μια γενική δυσπιστία, μια οικονομική κατάρρευση, μια εθνική παθολογία, μια κρίση νομιμοποίησης, κρίση των θεσμών και της εκπαίδευσης, που επηρεάζει όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά την ίδια την εξουσία του κράτους. Όπως ο πρωθυπουργός κατηγόρησε τους «εξτρεμιστές» για την αναταραχή και δεσμεύτηκε να λάβει «άμεσα» μέτρα, δηλώνοντας ότι «Το κράτος έχει καθήκον να προστατεύσει την κοινωνία και τους πολίτες», ο ηγέτης της σοσιαλιστικής αντιπολίτευσης ζήτησε πρόωρες εκλογές, με το αιτιολογικό ότι η συντηρητική κυβέρνηση έχει αποδειχθεί ανίκανη να προστατεύσει τον κόσμο από τους διαδηλωτές και την «αναρχία».
Μια απουσία τάξης, ένα κενό εξουσίας, στοίχειωνε την ελληνική πολιτική σκηνή. Η πιο σημαντική συντηρητική εφημερίδα συνέλαβε αυτό το ζοφερό κλίμα στα editorial της, θρηνώντας για την έλλειψη ενός ισχυρού ηγέτη για να σώσει τη χώρα από αυτή την διάχυτη κρίση του χάους και ακυβερνησίας και υπερασπίστηκε την ανάγκη κάποιος να αναλάβει την πρωτοβουλία να σχηματιστεί μία κυβέρνηση συνασπισμού έκτακτης ανάγκης και να θέσει ένα τέλος στην εξέγερση.. Εν τω μεταξύ, ανάμεσα σε όλα και αυτό, η Διεθνής Αμνηστία κατηγόρησε την ελληνική αστυνομία για βαρβαρότητα στο χειρισμό των ταραχών και το Ελληνικό Τμήμα της ακύρωσε τις προγραμματισμένη εορταστικές εκδηλώσεις στην Αθήνα για την 60η επέτειο της υιοθέτηση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ως απάντηση στην αστυνομική βία.
Φαίνεται σαν η «παγκόσμια κατάσταση έκτακτης ανάγκης» να έφτασε επιτέλους και στην Ελλάδα. Την ημέρα του ακυρωθέντος εορτασμού για την Οικουμενική Διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φήμες άρχισαν να κυκλοφορούν ότι η κυβέρνηση σκεφτόταν σοβαρά την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και ήταν πολύ πιθανό να την ανακοινώσει. Μια κρισιακή συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της νύχτας με τον Πρόεδρο, τον Πρωθυπουργό, τους στενότερους συνεργάτες του και κορυφαίους υπουργούς και υψηλόβαθμους αξιωματούχους της αστυνομίας. Πολλά από όσα ειπώθηκαν δεν έχουν δημοσιοποιηθεί και έτσι παραμένουν σε μια νεφελώδη μυστικότητα. Αλλά ο σκοπός της σύσκεψης ήταν σαφής: να αποφασίσει εάν θα αναστείλει τους κανονικούς νομικούς περιορισμούς και προστασίες, να αποκτήσει η κυβέρνηση και η εκτελεστική εξουσία περισσότερες εξουσίες και αρμοδιότητες, να επιτρέψει στην αστυνομία να εισέλθει στα πανεπιστήμια, και να απαγορεύσει τις δημόσιες διαδηλώσεις. Στις πρωινές ώρες της Πέμπτης, το ολονύχτιο υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε εναντίον της στρατηγικής της έκτακτης ανάγκης, πιθανώς ως πολύ ριψοκίνδυνο, μη δημοφιλές, και αντιπαραγωγικό. Αργότερα την ίδια μέρα, η κυβέρνηση απέρριψε εκθέσεις που εξέταζαν το ενδεχόμενο κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Μια συνταγματική εξαίρεση απετράπη, αλλά όχι η πολιτική κρίση.
Ο αντίκτυπος της εξέγερσης του Δεκέμβρη στο εξωτερικό
Μια εξέγερση συνέβη στην Ελλάδα τον περασμένο Δεκέμβριο. Μια εξέγερση ενάντια στην εξουσία του κράτους και στη συνταγματική της τάξη, από ένα μέρος του πληθυσμού. Αυτή η εξέγερση γίνεται ακόμη πιο αξιοσημείωτη εάν προχωρήσουμε πέρα από τα στενά και επιεική όρια της ελληνοκεντρικής προσέγγισης και συνδέσουμε το εθνικό με το διεθνές. Σε κάθε περίπτωση, η εξέγερση είχε απήχηση πέραν των εθνικών συνόρων και κινητοποίησε αντίστοιχες δράσεις: εκδηλώσεις αλληλεγγύης, από τη Σουηδία στην Ιταλία και τη Γαλλία, στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία και στην Ισπανία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Δανία, στη Ρωσία, στην Κύπρο, στη Γερμανία, στην Αργεντινή και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμη και στο κράτος της Μακεδονίας, με το οποίο υπάρχει διένεξη, διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν έξω από το Ελληνικό προξενείο για να στηρίξουν τους Έλληνες διαδηλωτές, όπως συνέβη και στην περίπτωση της Τουρκίας. Όλο αυτό το διάστημα, ο Υποδιοικητής Μάρκος του ELZN χαιρέτισε το παράδειγμά τους και υποσχέθηκε την αλληλεγγύη των Zapatistas.
Ομοίως, αλλά από την αντίθετη πλευρά, οι κυρίαρχες ελίτ στην Ευρώπη ανησυχούσαν ότι οι συνθήκες είναι ώριμες για την εξάπλωση της εξέγερσης σαν μόλυνση, καθώς η ήπειρος βυθιζόταν σε ύφεση. Στη Γαλλία ειδικότερα, λόγω της ζωντανής μνήμης του 2005 «Emeutes de banlieues», ο πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί δεν μπορούσε να κρύψει πλήρως τις ανησυχίες του. «Κοιτάξτε τι συμβαίνει στην Ελλάδα», τόνισε στο γαλλικό Κοινοβούλιο, καθώς αποφάσιζε να αναβάλει τις αμφιλεγόμενες μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση μετά από μια εβδομάδα φοιτητικών διαδηλώσεων που πολλοί φοβόντουσαν ότι θα μπορούσαν να καταλήξουν σε βία, όπως αυτή που παρατηρούνταν στην Ελλάδα. «Αυτό που είδαμε στην Ελλάδα δεν είναι πέραν αυτού που θα μπορούσε να συμβεί εδώ στη Γαλλία», προειδοποίησε ο πρώην σοσιαλιστής πρωθυπουργός Λοράν Fabius για τις μαθητικές διαδηλώσεις που έκλεισαν περίπου εκατό γαλλικά λύκεια. «Όταν υπάρχει η οικονομική ύφεση και η κοινωνική απελπισία, το μόνο που χρειάζεται είναι μια σπίθα. Παρατηρείστε εδώ την ειρωνεία του graffiti ζωγραφισμένου, πάνω σε τοίχο ενός κτιρίου της Αθήνας στα γαλλικά καλώντας για τη «Σπίθα στην Αθήνα. Πυρκαγιά στο Παρίσι. Εξέγερση έρχεται!». Οι επιθυμίες κάποιων είναι οι εφιάλτες των άλλων.
Αυτή η διεθνής διάσταση της εξέγερσης έχει μια βαθύτερη ρίζα. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο μία σχετικά σταθερή φιλελεύθερη συνταγματική δημοκρατία. Είναι, εκτός των άλλων, ένα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πράγμα που σημαίνει ότι η σύγκρουση συνέβη, τουλάχιστον από αυστηρή τυπική και νομική άποψη, σε ευρωπαϊκό έδαφος, εντός του πολιτικά συγκροτημένου χώρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόκειται για ένα ευρωπαϊκό γεγονός , με την ίδια έννοια που πρόκειται και για ελληνικό. Γι αυτό το λόγο πρέπει να κατανοηθεί στο ευρύτερο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής, ως μέρος των στεγανών των συνόρων της, των μεταναστευτικών πολιτικών, των βαλκανικών πολέμων, των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων και της οικονομικής κρίσης, της αποτυχίας του ενοποιητικού σχεδίου και του δημοκρατικού της ελλείμματος.
Σε αυτό το σημείο ανακαλώ την εύλογη παρατήρηση του Ετιεν Μπαλιμπάρ: Αν η Ευρώπη είναι πάνω απ όλα το όνομα ενός άλυτο πολιτικού προβλήματος, η Ελλάδα είναι ένα από τα κέντρα του, όχι εξαιτίας των μυθικών καταβολών του πολιτισμού μας, σύμβολα του οποίου είναι η Ακρόπολη στην Αθήνα, αλλά εξαιτίας των επίκαιρων προβλημάτων που συγκεντρώνονται εκεί. Με αυτή την έννοια, η ελληνική εξέγερση είναι ένα σύμπτωμα της Ευρώπης, «μια τοπική προβολή» όλων των μορφών αντιπαράθεσης και σύγκρουσης, που είναι αντιπροσωπευτική όλης της Ευρώπης.
Ποια είναι τα επίκαιρα « άλυτα πολιτικά προβλήματα» της Ευρώπης συγκεντρωμένα στην Ελλάδα; Και είναι αυτά τα «προβλήματα» και « διαμάχες»; Είναι η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 ένα από αυτά τα προβλήματα και γιατί; Για να απαντήσω αυτές τις ερωτήσεις επιτρέψτε μου, να γυρίσω πίσω σε ένα από τα γεγονότα της εξέγερσης: την ίδια της τη σύνθεση. Εδώ, αγγίζουμε μια μοναδική πτυχή της εξέγερσης. Βεβαιότατα, οι δρώντες ήταν πολλαπλοί: φοιτητές οπωσδήποτε, με την αξιοσημείωτη προσθήκη των εφήβων μαθητών, άνεργοι ή ημι – απασχολούμενοι, χαμηλόμισθοι, αυτοαπασχολούμενοι, εργάτες, ένας σημαντικός αριθμός γυναικών, αναρχικοί, ακτιβιστές από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, μέλη σωματείων, ακτιβιστές από διάφορα κοινωνικά κινήματα, κοινωνικά κέντρα, αυτόνομα δίκτυα και οργανισμούς. Εύλογα, η εξέγερση αντιμετωπίστηκε κυρίως ως μια εφηβική εξέγερση, ένας νεανικός και εφηβικός ξεσηκωμός, ως η κοινωνική επανάσταση της γενιάς των 600/700 ευρώ κτλ.
Οι μετανάστες στην εξέγερση
Σε αυτό το σημείο θα επιχειρήσω να τραβήξω την προσοχή προς ένα άλλο παράγοντα της εξέγερσης, σημαντικό, αλλά υποτιμημένο και στρεβλωμένο: τον μετανάστη, τον «αλλοδαπό κάτοικο» όλων των δικαστικών κατηγοριών και ταξινομήσεων, - τον «λαθρομετανάστη», τον «αλλοδαπό»-. Οπωσδήποτε, τονίζω, ότι δεν υποτιμώ τη σημασία της συμμετοχής άλλων ομάδων και συμμετεχόντων και ιδιαίτερα των μαθητών. Αλλά όπως και οι φοιτητές, δεν είναι νεοαφιχθέντες στην πολιτική σκηνή. Οι μαθητικές κινητοποιήσεις και οι καταλήψεις σχολείων στην Ελλάδα έχουν μια μακριά παράδοση στο ελληνικό νεολαιίστικο κίνημα, με βασικό σημείο αναφοράς το κίνημα καταλήψεων σχολείων και μαζικών διαδηλώσεων, σε όλη τη χώρα, κατά τις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα. Επίσης, δε λέω ότι οι υπόλοιποι συμμετέχοντες δεν ήταν επιδραστικοί.
Όμως, αυτό που είναι λιγότερο σύνηθες στην ελληνική πολιτική, είναι η παρουσία μεταναστών, ενεργών και ενταγμένων, στο δημόσιο χώρο. Συγκρινόμενη με τον οριακά αφανή μεταναστευτικό ακτιβισμό στο πλαίσιο της θεσμοποιημένης πολιτικής και των επίσημων οργανισμών, πράγματι η εξέγερση του Δεκέμβρη σηματοδοτεί κάτι πρωτοφανές, μια τομή: ένα νέο υποκείμενο έκανε την εμφάνιση του στο δημόσιο πεδίο, ο επαναστατημένος μετανάστης, πολιτικοποιημένος και δημόσιος, να διεκδικεί πολιτική συμμετοχή.
Ερμηνεύοντας την εξέγερση από τη σκοπιά των μεταναστών, έρχονται στην επιφάνεια και ενοποιούνται μια σειρά πολιτικών στην ιδιωτική σφαίρα, διατοπικών μετασχηματισμών και παγκόσμιων οικονομικών δυνάμεων που διαμόρφωσαν συνθήκες για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, εντασσόμενοι όλοι σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Ο αλλοδαπός γίνεται αποφασιστικός παράγοντας, το κεντρικό σημαίνον για μια βαθύτερη κατανόηση του ξεσηκωμού.
Είναι αλήθεια ότι αφορμή για την εξέγερση δεν ήταν κάποια ξενοφοβική ή ρατσιστική πράξη, αλλά από το φόνο ενός σχετικά εύπορου έλληνα εφήβου. Ούτε πυροδοτήθηκε από τους μετανάστες. Ούτε εκφράστηκαν αιτήματα στο όνομα τους. Οι μετανάστες δεν συμμετείχαν στην εξέγερση με μια συγκροτημένη ταυτότητα, με ορισμένους σκοπούς, ως φορείς εθνοτικών, θρησκευτικών, εθνικών ταυτοτήτων, αλλα εμφανίστηκαν στη δημόσια σκηνή, παίρνοντας θέση μαζί με άλλους σε σχέση με ένα λάθος που έγινε, συμμεριζόμενοι το γενικευμένο ενδιαφέρον για ένα γεγονός που υπερέβαινε την ατομική τους υπόσταση και σκοποθεσία. Η συμμετοχή των μεταναστών στην εξέγερση διαμορφώθηκε κάτω από το ευρύτερο σημαίνον της αστυνομικής βιαιότητας, το οποίο μπορεί να συσπειρώσει αλλοδαπούς και γηγενείς.
Εξάλλου υπάρχει μια παγκόσμια ανησυχία, με αφορμή το φαινόμενο της παραβίασης νόμων, της καταπάτησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που επηρεάζει το σύνολο και απειλεί τα δικαιώματα όλων. Από μία συγκεκριμένη κοινωνική αφετηρία, συνδυασμένη με τον αυθορμητισμό της εξέγερσης, ο μετανάστης, με την παρουσία του, συνόψισε τη δημόσια ανησυχία και επιβεβαίωσε μια γενική πολιτική αρχή.
Το πρώτο ερώτημα ανακύπτει, λοιπόν, αναφορικά, με την παρουσία και την στόχευση των μεταναστών που συμμετείχαν στην εξέγερση. Ας αναγνωρίσουμε ορισμένα σημάδια. Αν και όλη η διαθέσιμη πληροφορία που βασίζεται σε εμπειρικά στοιχεία είναι ακόμη, οπωσδήποτε ενδείκνυνται κάποιες υποθέσεις.
Πρώτον, ο αριθμός των συλλήψεων. Από τις 273 συλλήψεις οι οποίες καταγράφηκαν από την αρχή του ξεσηκωμού μέχρι τα μέσα του Ιανουαρίου του 2009, σχεδόν οι 130 ήταν μετανάστες, δηλαδή, ξένοι που στερούνται της ελληνικής ιθαγένειας. Περίπου τριάντα εξ αυτών τέθηκαν υπό κράτηση, ένας σημαντικός αριθμός διώχθηκε και καταδικάστηκε σε 18 μήνες φυλάκιση και αρκετοί απελάθηκαν ή αναμένουν τον επαναπατρισμό τους.
Μια δεύτερη ένδειξη της συμμετοχής των οικονομικών μεταναστών στην εξέγερση είναι η δυναμική παρουσία οργανώσεων πολιτών, εναλλακτικών δικτύων, και κοινωνικών κινημάτων που έχουν στενή σύνδεση με τους οικονομικούς μετανάστες, την οποία έχουν αποκτήσει μέσα από τους αγώνες τους ενάντια στο ρατσισμό και στον κοινωνικό αποκλεισμό. Αυτά τα κινήματα κατά τη διάρκεια των χρόνων έχουν ενδυναμώσει πολιτικές σχέσεις, τοπικές συμμαχίες, έχουν μοιραστεί χώρους δράσης, κοινά ενδιαφέροντα και δεσμούς αλληλεγγύης με τους μετανάστες. Τελικά, είναι η φωνή των ίδιων των μεταναστών, ή για να είμαστε πιο ακριβείς, των τμημάτων του μεταναστευτικού πληθυσμού που ρητά διεκδίκησαν την πιστοποίηση της συμμετοχής στην εξέγερση, δίνοντας δημόσια σαφείς λόγους γι΄ αυτό.
Όλοι αυτοί οι παράγοντες καταδεικνύουν ότι η συμμετοχή των μεταναστών ήταν ουσιαστική. Οι «εξεγερμένοι» δρώντες – μετανάστες «σε ενεργή πολιτική συμμετοχή», συνδεδεμένοι με άλλους, πολιτικοποιημένοι και συγκρουσιακοί, πρόσθεσαν ένα ακόμη στοιχείο στην εξέγερση.
Οπωσδήποτε, αυτή η νέα παρουσία δεν πέρασε εντελώς απαρατήρητη. Αρκετά διεθνή πρακτορεία ανέφεραν τη συμμετοχή των μεταναστών στην εξέγερση. Ακόμη και τα ηγεμονικά μέσα ενημέρωσης αναγνώρισαν την εμπλοκή των μεταναστών στα γεγονότα. Σίγουρα, η παρουσία του μετανάστη στα γεγονότα αναγνωρίστηκε ως μια αρνητική φιγούρα, προς αποκήρυξη: [ο μετανάστης παρουσιάστηκε] ως κλέφτης, ως παραβατικός, ως απειλή στην ιδιωτική περιουσία και την δημόσια τάξη. Οι αλλοδαποί κατηγορήθηκαν για την εξάπλωση των επεισοδίων και τους καταλογίστηκε υπαιτιότητα για τα πιο βίαια περιστατικά. Αυτή η μη πολιτική κατηγορία χρησιμοποιήθηκε για να επισκιάσει και να υποβαθμίσει την πολιτική σημασία της ενεργής συμμετοχής των μεταναστών. Για άλλη μια φορά, η φιγούρα του μετανάστη είχε «παρεξήγηθει». Όχι μόνο είχε υποτιμηθεί η πολιτική του συμβολή, αλλά, είχε, επίσης, υποκατασταθεί από την κοινότοπη και διαδεδομένη εικόνα του κλέφτη και του παραβάτη του νόμου. Ένας σημαντικός δρών των γεγονότων του Δεκέμβρη ποινικοποιήθηκε, αποσιωπήθηκε η παρουσία του, κρατήθηκε εντός των ορίων της υποταγής και σε αρκετές περιπτώσεις «εξοστρακίστηκε». Αλλά οι αρνητικές στρεβλώσεις, συνήθως, τείνουν να κουβαλούν ένα στοιχειώδη πυρήνα αλήθειας και στην περίπτωση αυτή, είναι η αδιαπράγματευτη παρουσία των αλλοδαπών. Ως παραβατικοί, ληστές, εγκληματίες, παρεξηγημένοι και διαστρεβλωμένοι, οι μετανάστες κράτησαν ένα ρόλο στην εξέγερση. Ήταν εκεί, χωρίς ιδιότητα του πολίτη, νόμιμα μη – έλληνες, εκτός των αρχείων, πολιτικά αποκλεισμένοι, να ενεργούν, να μιλούν, να κρίνουν, να αποφασίζουν, να καταλαμβάνουν τη δημόσια σφαίρα, να συμμετέχουν στην διαμόρφωση της ελληνικής πολιτικής κατάστασης.
Κάτω από όλα αυτά, μια ευρείας κλίμακας δημογραφική αλλαγή να διαμορφώνει το σκηνικό στο οποίο η εξέγερση λάμβανε χώρα. Οι αριθμοί είναι συνταρακτικοί. Ο ελληνικός μεταψυχροπολεμικός πληθυσμός αλλάζει δραματικά. Η σύνθεση του έχει αυξηθεί κι έχει διαφοροποιηθεί τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Μια αποφασιστική ένδειξη είναι ο ρυθμός της αύξησης του της μετανάστευσης, ο οποίος από το 1988 είναι πρωτόγνωρος, πολλαπλασιασμένος με τον αριθμό των παράνομα εισερχόμενων μεταναστών. Η έλλειψη λεπτομερών και επεξεργασμένων στοιχείων είναι οπωσδήποτε ένα θεμελιώδες εμπόδιο στην μελέτη της μετανάστευσης. Μετά από δύο δεκαετίες από την έναρξη του μεταναστευτικού κύματος προς την Ελλάδα, κανείς δε μπορεί με βεβαιότητα να προσδιορίσει τον ακριβή αριθμό των μεταναστών. Εν τούτοις, πρόσφατες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον συνολικό αριθμό στα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα μεταξύ του 9,7 με 10,2% του συνόλου του πληθυσμού. Αν λάβουμε υπόψη το σύνολο των 11.200.000 κατοίκων, τότε οι αλλοδαποί κάτοικοι υπολογίζεται ότι φτάνουν το ένα εκατομμύριο. Από αυτούς, 700-800.000 θεωρούνται «καταχωρημένοι», «εγγεγραμμένοι» ή «νόμιμοι», ενώ περίπου 200-300.000 παραμένουν «ακαταχώρητοι», «μη εγγεγραμμένοι» και «παράνομοι».
Η συμμετοχή των μεταναστών στην εξέγερση ως ενεργοποίηση μιας νέας πρακτικής της ιθαγένειας
Τα αποτελέσματα αυτού του μετασχηματισμού είναι πολύ βαθιά και δεν μπορούν να συνοψιστούν εδώ. Αντιλαμβάνομαι την εξέγερση του Δεκέμβρη ως ένα κομμάτι αυτού του αποτελέσματος. Κοινωνικές ομάδες και τμήματα της ελληνικής κοινωνίας που όλα συνεισφέρουν εξίσου στη συλλογική εργασιακή δύναμη και υπάγονται στην ίδια πολιτική τάξη, ενώ είναι αποκλεισμένοι από αυτή με εκατοντάδες επίσημους και ανεπίσημους τρόπους, συμβολικά και υλικά, στο ευρύτερο πλαίσιο μιας γενικευμένης οικονομικής ύφεσης και πολιτικής κρίσης, έγιναν φυσικά ορατοί και μαζί με άλλους δημόσια διακήρυξαν την πολιτική τους παρουσία.
Συγκριτικά προς έναν αδύναμο ακτιβισμό μεταναστών προς οργανισμούς και θεσμικούς εκπροσώπους της πολιτικής, η εξέγερση άνοιξε νέα πεδία για την πολιτικοποίηση από τα κάτω, επιδρώντας σε μία θεσμοποιημένη κανονικότητα, διευρύνοντας την εφαρμογή της, κάνοντας την πιο περιεκτική, και στην πραγματικότητα μεταβάλλοντας την ριζοσπαστικά. Όπου στην πολιτική κανονικότητα της θεσμοποιημένης κοινωνίας οι μετανάστες είναι, κυρίως, ιδιωτικά υποκείμενα, εργάτες, που απολαμβάνουν (όταν το κάνουν αυτό) ιδιωτικά δικαιώματα, περιορισμένοι στις ιδιωτικές σφαίρες της κοινωνικής ζωής και της παραγωγικής διαδικασίας, η εξέγερση οριοθέτησε τη δημόσια παρουσία τους ως ενεργών και άμεσα εμπλεκόμενων δρώντων. Εισήλθαν στην πολιτική σφαίρα της «πόλεως» ώστε να γίνουν πολιτικοί δρώντες. Καθώς τα υποκείμενα με μια ορισμένη, αλλά ασαφή πολιτική ιδιότητα, αποστερημένα των πολιτικών ελευθεριών που απολαμβάνουν οι έλληνες πολίτες, επαναστατημένοι μετανάστες, εκφράζουν την περιφρόνηση τους στο υπάρχον νομικό καθεστώς και στις δομές ιεραρχίες και αποκλεισμού, ενεργοποιήθηκαν πολιτικά, ασκώντας την υπεραξία της ελευθερίας για να πραγματώσουν ότι δεν τους επιτρέπεται να κάνουν. Έγιναν «ανεπίσημα» πολίτες, πολίτες de facto και όχι de jure, δηλαδή πολίτες ενάντια στο νόμο. Παράνομα, ή σύμφωνα με το νομικό όρο του Στάθη Γουργούρη, σε μια «καταφατική/θετική ανομία», στην «παρανομία». Χωρίς αντίστοιχο δικαίωμα, ανεπιθύμητοι και απρόσκλητοι, εισήλθαν στον πολιτικό χώρο. Η πολιτική τους άφιξη θεωρήθηκε έκνομη, μία παραβίαση της θεσμοποιημένης τάξης. Στην πραγματικότητα αποτελεί μια θεσμική παραβίαση του πυρήνα μιας κανονιστικής αρχής, της νόμιμης ιθαγένειας.
Την περίοδο της εξέγερσης, αν λάβουμε υπόψη το πλαίσιο της θεσμοποιημένης πολιτικής συμμετοχής στη χώρα, δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις εκλογές (τοπικό, διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο) ήταν απολύτως περιορισμένα στους έλληνες πολίτες. Αυτό το καθεστώς αποκλεισμού απορρέει από τη θεσμική ταύτιση των ανθρώπων (λαού) με το έθνος. Ακόμη πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με το δεύτερο μέρος του ελληνικού συντάγματος, οι μετανάστες που είναι νόμιμοι κάτοικοι δεν έχουν το δικαίωμα να συμμετάσχουν σε συνελεύσεις, συλλαλητήρια και πολιτικά κόμματα (άρθρο 11), ούτε να συμμετάσχουν σε ενώσεις/συνδέσμους (άρθρο 12). Μαζί με άλλα έξι δικαιώματα, τα οποία αφορούν αποκλειστικά τους έλληνες πολίτες. Αν και οι νόμιμοι μετανάστες απολαμβάνουν τα εναπομείναντα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα τα οποία θεσπίζονται από το σύνταγμα, δεν μπορούν να γίνουν «επίσημα» μέλη κόμματος ή να ενταχθούν σε επαγγελματικά σωματεία. Κατά συνέπεια, οι μετανάστες που συμμετείχαν στην εξέγερση παραβίασαν τη θεσμική νομιμότητα της «ειδικής» κατάστασης του νομικού τους αποκλεισμού». Έγιναν προσωρινά πολίτες δια μέσου της καταστρατήγησης της συνταγματικής νομιμότητας. Ήρθαν σε ρήξη με τη θεμελιακή εκδοχή της ιθαγένειας και την ένταξη στην νομική τάξη, με σκοπό να ασκήσουν και να κατακτήσουν στην ουσία του αυτό το προνόμιο (της ιθαγένειας). Αντιλήφθηκαν την ιθαγένεια εκτός του εθνικού νομικού πλαισίου.
Με τη ανυπακοή στο νόμο, ενός νόμου ο οποίος θεμελιώνει τον πολιτικό τους αποκλεισμό, επαναστατημένοι μετανάστες αναβίωσαν και προέκτειναν μια «σολώνεια έννοια της ιθαγένειας», δηλώνοντας κατηγορηματικά την αγωνιστική τους δέσμευση, παίρνοντας θέση σε σχέση με ένα δημόσιο ζήτημα, κι επιλέγοντας μια ορισμένη στάση στην πολιτική σφαίρα κατά τη διάρκεια μιας «κρίσης»/στάσης. Σύμφωνα με την οξυδερκή ερμηνεία του Πλουτάρχου, ο Σόλων με αυτόν το νόμο εννοούσε ότι «ένας άνδρας δε μπορεί να είναι αδιάφορος στην κοινή θέληση, ρυθμίζοντας τις ιδιωτικές του υποθέσεις με ασφάλεια, απολαμβάνοντας το γεγονός της μη συμμετοχής του στις υποθέσεις και στις «αγωνίες» της χώρας του. Αλλά θα έπρεπε καλύτερα να συμμεριστεί τον καλύτερο και πιο δίκαιο σκοπό, να επωμισθεί μέρος του βάρους του, να δώσει τη βοήθεια του, αντί να περιμένει στην ασφάλεια για να δει ποιος σκοπός θα επικρατήσει».
Ο σαφής ορισμός της έννοιας της ιθαγένειας έχει διεκδικητικό περιεχόμενο. Η πολιτική συμμετοχή είναι μια πράξη επιλογής, διάκρισης μεταξύ εχθρών και φίλων, σαφούς πολιτικής τοποθέτησης στο δημόσιο πεδίο, επιλογής στάσης σε ένα δημόσιο θέμα κοινού ενδιαφέροντος. Ο σολώνειος νόμος προάγει μια σύλληψη της ιθαγένειας με συγκρουσιακό και ανταγωνιστικό χαρακτήρα, ειδικά όταν το ρίσκο της πολιτικής ένταξης είναι σαφώς υψηλότερο και οι θεσμοί της πόλης γίνονται αντικείμενο διαφωνίας. Η ιδιότητα του πολιτικού μέλους δεν είναι μόνο ζήτημα προδιαγεγραμμένων νομικών ορισμών και επίσημων προνομίων, γνήσιας νομιμότητας και απόλυτων διαδικασιών, αλλά επίσης ανεπίσημων συγκεκριμένων πράξεων που αμφισβητούν τον επίσημο συσχετισμό δυνάμεων και τις θεσμοποιημένες δομές εξουσίας και αντιπροσώπευσης στο όνομα του κοινού συμφέροντος. Δεν γίνεσαι πολίτης μόνο όταν ο νόμος σε εξουσιοδοτεί για αυτό. Κάποιος μπορεί να γίνει πολίτης κι εκτός δικανικών κατηγοριών και νομικών κατασκευών, χωρίς να «πληροί», τα επίσημα πολιτικά δικαιώματα: ένας πολίτης χωρίς πολιτικά δικαιώματα. Η συμμετοχή μεταναστών στις διαμαρτυρίες επαναφέρει την πολιτική θεωρία από το νομικό και επίσημο ορισμό της ιθαγένειας στην πραγματική του υλοποίηση και άσκηση – η οποία μπορεί να είναι παράπλευρη του νόμου ή και απέναντι του. Ανέδειξε τη μη θεσμοποιημένη διάσταση της ουσιαστικής, αδιαμεσολάβητης εκδοχής της ιθαγένειας. Η εξέγερση του Δεκέμβρη διεύρυνε τα όρια του πολιτικού, μεγέθυνε τις πρακτικές της δημοκρατικής δράσης, συμπεριλαμβάνοντας εκείνους που σε κάθε άλλη περίπτωση αποκλείονται από τα κοινά. Ενσωμάτωσε τρόπους άμεσης πολιτικής συμμετοχής, που αποσταθεροποιούν τις υπάρχουσες νομικές και συμβολικές συλλήψεις της ιθαγένειας και προκάλεσε το θεσμικό πλαίσιο του αποκλεισμού. Κάνοντας αυτό, η συμμετοχή των μεταναστών στον ξεσηκωμό επέφερε κάποιες μακρόπροθεσμης κλίμακας συνέπειες στη θεσμική οργάνωση της πολιτικής, αλλά και στο συμβολικό επίπεδο, στην αυτοαναγνώριση μιας δημοκρατικής κοινωνίας.
[...]
[Με τη συμμετοχή των μεταναστών στην εξέγερση, η Ελλάδα] γίνεται ένα πολιτικό κέντρο της Ευρώπης, καθώς είναι μέτωπο «πρώτης γραμμής» για την ευρωπαϊκή πολιτική. Τα «επισφαλή» της σύνορα δεν είναι μόνο χώροι κινητοποίησης και κινητικότητας, έχουν μετατραπεί σε ζώνες διεκδίκησης και διαμάχης, καταπίεσης και αντίστασης. Έχουν πολιτικοποιηθεί. Η παραβίαση των συνόρων και οι διέλευση πληθυσμών κάνουν την Ελλάδα ένα «προνομιούχο» πεδίο για την ανάδειξη νέων μορφών διαμάχης και αγώνων γύρω από το ζήτημα της πολιτικής ταυτότητας της Ευρώπης, της από – εθνικοποίησης της δημοκρατίας, του «εκδημοκρατισμού των συνόρων» και της ριζοσπαστικής εξάπλωσης και συμβολικού μετασχηματισμού της ιθαγένειας.
Με την πολιτική εμπλοκή των μεταναστών στην εξέγερση, μια νέα πρακτική ιθαγένειας «ενεργοποιήθηκε» θολώνοντας την δικαστική διάκριση μεταξύ έλληνα και αλλοδαπού, έχοντας αποσυνδέσει την πολιτική συμμετοχή από την εθνότητα και εθνικότητα. Οι διαμαρτυρίες ήταν λιγότερο ομοιογενείς, λιγότερο εθνοκεντρικές, περισσότερο υβριδικές και μεικτές, σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη κινητοποίηση στο παρελθόν, ακόμη και κοσμοπολιτική σε κάποιες περιπτώσεις, θέτοντας μια πρόκληση στην ηγεμονική, εθνοκεντρική σύλληψη της ιθαγένειας και του μοναδικού προνομίου του εθνικού υποκειμένου ως αποκλειστικού φορέα πολιτικών δικαιωμάτων. Η εξέγερση έθεσε στην ελληνική πολιτική νομιμότητα το πρόβλημα των αποκλεισμών που θέτει. Έθεσε το ερώτημα, χρησιμοποιώντας τους όρους του Riva Kastroyano, αναφορικά με « τον δεσμό μεταξύ συμμετοχής και ιθαγένειας, εθνικότητας και ταυτότητας, πολιτικής και κουλτούρας στο πλαίσιο τόσο του εθνικού – κράτους, όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έτσι, καθαυτή η παρουσία του μετανάστη στη εξέγερση προσανατολίζει στην κατεύθυνση της από – εθνικοποίησης της ιδιωτικής πολιτικής, μέσα από την εκ νέου ανακάλυψη μιας άλλης εκδοχής της δημοκρατικής ιθαγένειας, η οποία να υπερβαίνει τις νομικές κατηγορίες και τα επίσημα δικαιώματα, για να συμπεριλάβει πρακτικές και στρατηγικές αγωνιστικής συμμετοχής, οι οποίες προέρχονται από τα κάτω, από τους ενεργούς συμμετέχοντες, οι οποίοι με ευθύ και άμεσο τρόπο καταλαμβάνουν το δημόσιο χώρο, γίνονται πολίτες νόμιμα και ανεπίσημα, πολίτες χωρίς κράτος, ορθώνοντας ανάστημα απέναντι στην κρατική εξουσία και στις προδιαγραφές του εθνικού νόμου. Η πολιτικοποίηση των μεταναστών ανέδειξε την πιθανότητα μιας δημοκρατικής κοινωνίας αποδεσμευμένης από την πρωτοκαθεδρία της εθνικής ταυτότητας και ανοιχτής στην ενεργή, επαναστατική και αγωνιστική άσκηση της ιθαγένειας, η οποία διαρκώς θέτει σε επερώτηση και επαναορίζει τα ίδια της τα όρια: η δημοκρατία ως ένα «κίνημα αναπροσδιορισμού των ορίων».
Στην πραγματικότητα, και αυτό το λαμβάνω υπόψη ως την πιο σημαντική πτυχή της εξέγερσης: η παρουσία των «επαναστατημένων» μεταναστών σηματοδοτεί ένα ριζοσπαστικό εκ νέου ορισμού της έννοιας της πολιτικής κοινότητας, μια βαθύτατη εκ νέου θέσμιση των ιδιοτήτων αυτού που είναι «καταχωρημένος», μια ανασημασιοδότηση της έννοιας και της άσκησης της λαϊκής κυριαρχίας. Η εξέγερση του Δεκέμβρη ήταν μια μάχη, σύμφωνα με την ορολογία του Ζακ Ρανσιέρ, μεταξύ εκείνων που δεν έχουν καμία συμμετοχή στη διαχείριση των κοινών κι εκείνων που την ελέγχουν. Αυτούς που δεν έχουν κανένα δικαίωμα ώστε να τους πάρουν στα σοβαρά, τελικά τους έλαβαν υπόψη. Όπως σημειώνει ο Κώστας Δουζίνας «ο ανταγωνισμός προέκυψε από την ένταση ανάμεσα στο δομημένο κοινωνικό σώμα με τους πολιτικούς εκπροσώπους, ομάδες, σκοπούς και ενδιαφέροντα τα οποία είναι ριζικά αποκλεισμένα από την πολιτική τάξη». Με την πολιτικοποίηση του αποκλεισμού τους και κατά συνέπεια βάζοντας τους «εκτός» να κουβαλήσουν το βάρος των «εντός» οι διαδηλωτές εισήγαγαν την επανεγγραφή των ορίων, αποβλέποντας σε μια επανίδρυση της πολιτικής κοινότητας. Έτσι, η εξέγερση ήταν μέρος και τμήμα μιας εκδοχής θεσμοποιημένης πολιτικής όπου η κοινωνία επερωτά τον «εαυτό» της επιδιώκοντας να τον επαναπροσδιορίσει.
***
Είναι αλήθεια, όπως αρκετοί σχολιαστές κατέδειξαν, ότι ο ξεσηκωμός και η βία έθεσαν ένα στοιχείο μιας γνήσιας «αρνητικότητας», οργισμένης αντίστασης, απόρριψης της καθεστωτικής πραγματικότητας χωρίς κανένα αντίστοιχο θετικό όραμα. Η εξέγερση σχεδόν αντενεργή, ενάντια στην κρατική εξουσία, απέτυχε να δημιουργήσει κάτι νέο, περιορισμένη σε μια αρνητική χειρονομία της άρνησης και σε μια κατάφαση στην αταξία ως αυτοσκοπού. Αυτό που έλειπε ήταν ένα οργανωτικό σχέδιο που θα διαμόρφωνε την πολιτική εναλλακτική. Έτσι, κάποιοι μίλησαν για ένα ισοπεδωτικό γεγονός, μια περιστασιακή έκρηξη οργής και απόγνωσης. Έχουν δίκιο, αλλά μόνο μερικώς. Αναγνωρίζοντας τα όρια, τις αντιφάσεις και τις αποτυχίες της, ιδωμένη από τη σκοπιά του εξεγερμένου μετανάστη, η ελληνική εξέγερση του 2008 εγκολπώνει μια θετική θεμελιακή στιγμή: την παράνομη και εξω – θεσμική οριοθέτηση και διεύρυνση της ιθαγένειας και της πολιτικής ιδιότητας του μέλους της κοινότητας. Πρόκειται για μια ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατίας. Και θα μπορούσε να είναι η αρχή για μια δραστική αναδιαμόρφωση της ελληνικής και κατ επέκταση της ευρωπαϊκής πολιτικής, η διαμόρφωση νέων πολιτικών υποκειμένων, οι υπερεθνικοί πολιτικοί αγώνες με υλικά αποτελέσματα πάνω σε μια εκ νέου δημοκρατική θέσμιση του πολιτικού με διευρυμένη απεύθυνση.
Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στην ιστοσελίδα Constitutionalism.gr, υπό τον τίτλο «Μια ανωμαλία; Ορισμένες σκέψεις για τον Δεκέμβρη 2008» και μπορείτε να το βρείτε στην πλήρη μορφή του εδώ, μαζί με άλλα άρθρα του Ανδρέα Καλύβα.
Μετάφραση από τα αγγλικά: Νικόλας Βαγδούτης, Αλίκη Κοσυφολόγου, Πόπη Σταυροπούλου
Ετικέτες
Αναδημοσιεύσεις,
Red NoteBook
Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2010
Bienne venue Monsieur… ΔΝΤ
Καρτερός Θανάσης
Ημερομηνία δημοσίευσης: 07/12/2010 ΑΥΓΗ
Υποδεχόμαστε σήμερα στην Ελλάδα τον Ντομινίκ Στρος Καν. Ο οποίος θα μιλήσει μάλιστα στην επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της Βουλής (γιατί όχι αλήθεια στην ολομέλεια;), για να εξηγήσει την πολιτική του Ταμείου -που έγινε δική μας πολιτική. Τα μέτρα του Ταμείου- που έγιναν δικά μας μέτρα. Και τη συμβολή του Ταμείου στη δημιουργία της ελληνικής άνοιξης που μας υπόσχεται εν μέσω του πρωτοφανούς ελληνικού χειμώνα ο Γιώργος Παπανδρέου.
Το Ταμείον όμως που εκπροσωπεί και του οποίου προΐσταται ο κύριος Στρος Καν, είναι μείον. Όχι φυσικά από λεφτά -αυτά υπάρχουν εφόσον υπάρχει πελατεία πρόθυμη να πληρώσει τους ανάλογους τόκους και κυρίως να καταβάλει τα ανάλογα κεφάλαια υποταγής. Το Ταμείον είναι μείον από κύρος. Και είναι μείον από κύρος, γιατί όπου ενέσκηψε με τα κεφάλαια, τη βοήθεια και τα μέτρα του δημιούργησε αφανισμό. Καμένη γη μεταφορικώς και μερικές φορές και κυριολεκτικώς. Με αποτέλεσμα να το θυμούνται όλοι ως ακραία συμφορά.
Τώρα ο σοσιαλιστής Στρος Καν φιλοδοξεί να περάσει από τη διεύθυνση του ΔΝΤ στη διεύθυνση του γαλλικού κράτους. Άρα έχει ανάγκη να δημιουργήσει στον κόσμο και κυρίως φυσικά στους Γάλλους την εικόνα ενός αποτελεσματικού τεχνοκράτη, ο οποίος όμως διαθέτει και την αναγκαία κοινωνική ευαισθησία. Ως εκ τούτου έχει βαλθεί τελευταία να μας τρελάνει, εμφανίζοντας το ΔΝΤ περίπου ως μη κυβερνητική οργάνωση. Βοηθάμε με τρεις τρόπους τις χώρες που μας το ζητούν, λέει: Με συμβούλους, με σχέδιο μεταρρυθμίσεων και με λεφτά. Τα μνημόνια ξεχνάει…
Θα μπορούσε να απαντήσει κανείς στις γαλατικές αυτές μπαρούφες, ανατρέχοντας στην Αργεντινή, στην Ουγγαρία, στη Λετονία και στους άλλους δυστυχείς πελάτες του Ταμείου. Έχουμε όμως αποκτήσει και στην Ελλάδα τόσο μεγάλη μόρφωση επί του προκειμένου, σε τόσο λίγο χρόνο, ώστε να μη χρειαζόμαστε πια φώτιση από το εξωτερικό. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ό,τι κι αν λέει, κι όσο κι αν χαμογελάει ο Στρος Καν είναι οργανισμός βοήθειας αναξιοπαθούντων όσο ο Παπανδρέου είναι στοχαστής και μάλιστα παγκόσμιος. Ένας μηχανισμός υποδούλωσης είναι, ταγμένος να περνάει με τις συνταγές-μπουλντόζες του πάνω από τις χώρες που πέφτουν στην ανάγκη του. Και στη θέση τους να δημιουργεί Φρανκενστάιν του νεοφιλελευθερισμού. Franchise στην αθλιότητα του πιο άγριου καπιταλισμού -αυτό κάνει.
Και αναλόγως πρέπει να υποδεχτούν οι Έλληνες τον επικεφαλής του...
Το Ταμείον όμως που εκπροσωπεί και του οποίου προΐσταται ο κύριος Στρος Καν, είναι μείον. Όχι φυσικά από λεφτά -αυτά υπάρχουν εφόσον υπάρχει πελατεία πρόθυμη να πληρώσει τους ανάλογους τόκους και κυρίως να καταβάλει τα ανάλογα κεφάλαια υποταγής. Το Ταμείον είναι μείον από κύρος. Και είναι μείον από κύρος, γιατί όπου ενέσκηψε με τα κεφάλαια, τη βοήθεια και τα μέτρα του δημιούργησε αφανισμό. Καμένη γη μεταφορικώς και μερικές φορές και κυριολεκτικώς. Με αποτέλεσμα να το θυμούνται όλοι ως ακραία συμφορά.
Τώρα ο σοσιαλιστής Στρος Καν φιλοδοξεί να περάσει από τη διεύθυνση του ΔΝΤ στη διεύθυνση του γαλλικού κράτους. Άρα έχει ανάγκη να δημιουργήσει στον κόσμο και κυρίως φυσικά στους Γάλλους την εικόνα ενός αποτελεσματικού τεχνοκράτη, ο οποίος όμως διαθέτει και την αναγκαία κοινωνική ευαισθησία. Ως εκ τούτου έχει βαλθεί τελευταία να μας τρελάνει, εμφανίζοντας το ΔΝΤ περίπου ως μη κυβερνητική οργάνωση. Βοηθάμε με τρεις τρόπους τις χώρες που μας το ζητούν, λέει: Με συμβούλους, με σχέδιο μεταρρυθμίσεων και με λεφτά. Τα μνημόνια ξεχνάει…
Θα μπορούσε να απαντήσει κανείς στις γαλατικές αυτές μπαρούφες, ανατρέχοντας στην Αργεντινή, στην Ουγγαρία, στη Λετονία και στους άλλους δυστυχείς πελάτες του Ταμείου. Έχουμε όμως αποκτήσει και στην Ελλάδα τόσο μεγάλη μόρφωση επί του προκειμένου, σε τόσο λίγο χρόνο, ώστε να μη χρειαζόμαστε πια φώτιση από το εξωτερικό. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ό,τι κι αν λέει, κι όσο κι αν χαμογελάει ο Στρος Καν είναι οργανισμός βοήθειας αναξιοπαθούντων όσο ο Παπανδρέου είναι στοχαστής και μάλιστα παγκόσμιος. Ένας μηχανισμός υποδούλωσης είναι, ταγμένος να περνάει με τις συνταγές-μπουλντόζες του πάνω από τις χώρες που πέφτουν στην ανάγκη του. Και στη θέση τους να δημιουργεί Φρανκενστάιν του νεοφιλελευθερισμού. Franchise στην αθλιότητα του πιο άγριου καπιταλισμού -αυτό κάνει.
Και αναλόγως πρέπει να υποδεχτούν οι Έλληνες τον επικεφαλής του...
Ετικέτες
Αναδημοσιεύσεις,
Αυγή,
Θ.Καρτερός
Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010
Ο σύντροφος Τ. και η αλήθεια του
![]() |
| Ο Οδυσσέας μεθά τον Πολύφημο, John Flaxman [Public domain], via Wikimedia Commons |
του Αλέκου Αλαβάνου, ΑΥΓΗ, 5.12.10
Ο Πολύφημος, στο τέλος της δέκατης ραψωδίας της Οδύσσειας, γεμάτος αίματα στο πρόσωπο, στα βράχια της Σικελίας, ακούει από το ελληνικό πλοίο που έφευγε να του φωνάζει ο βασιλιάς της Ιθάκης: Δεν είμαι κανένας. Είμαι κάποιος. Και το όνομά μου είναι Οδυσσέας. Ο Πολύφημος του απαντάει πως το γνωρίζει το όνομα αυτού που θα τον τύφλωνε, του το είχε προφητεύσει εδώ και δεκαετίες ο Τήλεμος -το μόνο κύριο όνομα που ανέφερε ο κύκλωπας σε όλη τη ραψωδία.
«Μάντις ανήρ ηύς τε μέγας τε», αγαθός και μεγάλος, λέει ο Όμηρος για τον Τήλεμο. Δεν είναι γνωστό αν και ο Τήλεμος είναι και αυτός γίγαντας ή κανονικός άνθρωπος, οπότε ανάμεσα στους κύκλωπες είναι νάνος. Το σοβαρό ερώτημα όμως αφορά στο αν ο Τήλεμος είναι γίγαντας ή νάνος στο μυαλό. Παρότι ο Πολύφημος και οι άλλοι κύκλωπες τον θεωρούν γίγαντα στη σκέψη, στις χιλιετίες που πέρασαν οι περισσότεροι τον χλευάζουν ως νάνο της διανόησης.
Αναφέρονται οι «χιλιετίες», γιατί μετά τον Όμηρο έγραψαν για τον κύκλωπα ο Ησίοδος, ο Ευριπίδης, ο Βιργίλιος, ο Απολλόδωρος, μέχρι και ο Γουόλτ Ντίσνεϊ. Δίπλα σε κάθε Πολύφημο υπάρχει και ένας Τήλεμος. Οι περισσότεροι συγγραφείς βέβαια τον παραλείπουν, όχι μόνο για να εμφανισθεί ο κύκλωπάς τους πιο πνευματώδης, αλλά για να εμφανισθούν οι ίδιοι πιο ευρηματικοί. Αυτή ακριβώς η παράλειψη υπάρχει και στο βιβλίο του Καρτερού. Παρότι δεν το αναφέρει, δίπλα στον σ. Πολύφημό του υπάρχει κάθε στιγμή και ο σ. Τ., όπως ο Τήλεμος απαιτούσε να τον αποκαλούν μετά την ίδρυση της Τρίτης Διεθνούς. Για να κατανοήσουμε λοιπόν «τι εστί» ο σ. Τ. ακολουθούν έξι σύντομοι διάλογοί του με τον σ. Πολύφημο.
Διάλογος πρώτος: Η λίστα
Ο σ. Τ. και ο σ. Πολύφημος μόλις τύπωσαν στον υπολογιστή τα αποτελέσματα με τους σταυρούς στο ψηφοδέλτιο της αριστεράς στο εκλογικό τμήμα των κυκλώπων.Γιατί, ρωτάει ο σ. Πολύφημος, ενώ κι εγώ και όλοι διαβάζουμε τη σταυροδοσία από πάνω προς τα κάτω, από τους περισσότερους στους λιγότερους σταυρούς, εσύ ξεκινάς από τα κάτω και μάλιστα σταματάς όταν φτάσεις στη μέση;
Γιατί ο τρόπος που διαβάζετε τη λίστα ανταποκρίνεται σε μια αξιακή ιεραρχία στη βάση της αστικής αρχής της επιτυχίας, απαντά ο σ. Τ. Στις πρώτες θέσεις, δίπλα σε έναν εμπνευσμένο ηγέτη, έναν αγωνιστή -σύμβολο, έναν αυθεντικό αριστερό διανοούμενο θα βρεις έναν γλείφτη των καναλιών, ένα ηλικιωμένο στέλεχος που θέλει τη δόξα ως υποκατάστατο της νεότητας για καμάκι, έναν γιάπη, έναν ιησουίτη. Η ήρα, δηλαδή, μαζί με το στάρι.
Στις τελευταίες θέσεις θα βρεις τον μοναχικό ιδεολόγο, τον αγωνιστή χωρίς αντάλλαγμα, την πολιτικά ανώνυμη νεαρή εργάτρια και -τούτο με ευαισθητοποιεί περισσότερο- τον σύντροφο που τα βάζει όχι μόνο με τον εχθρό, αλλά και με τις εχθρικές αντιλήψεις που έχουν περάσει ακόμα και στον απλό κόσμο της αριστεράς. Στάρι, δηλαδή, χωρίς καθόλου ήρα, απάντησε ο σ. Τ. και από μέσα του θυμήθηκε νοσταλγικά τις ιστορίες των παππούδων του για το αλώνισμα στο νησί του, τη Σικελία.
Διάλογος δεύτερος: Η απειλή
Ο σ. Τ. είχε μια εμπειρία αιώνων στις ηγετικές θέσεις της αριστεράς. Ποιοι κομματικοί σου αντίπαλοι ήταν για σένα η μεγαλύτερη απειλή, τον ρωτάει ένα μεσημέρι ο σ. Πολύφημος σε μια μεγάλη εργατική συγκέντρωση που βαριόντουσαν και οι δύο να ακούν τον τότε πρόεδρο ενός τότε κόμματος της αριστεράς. Για σένα, ένα ελεύθερο μαρξιστικό πνεύμα, ποιοι ήταν πιο επικίνδυνοι; Οι λικβινταριστές;
Οι δεξιοί οπορτουνιστές; Οι αριστεροί οπορτουνιστές; Οι μαοϊκοί; Οι τροτσκιστές; Οι ευρωκομμουνιστές;
Κανέναν δεν έχω φοβηθεί, απάντησε λίγο αλαζονικά ο σ. Τ. Θα μπορούσα να σου πω ότι πιο επικίνδυνοι από όλους τους αντιπάλους στην ηγεσία της αριστεράς θα ήταν αυτοί που δεν πιστεύουν σε τίποτα, αλλά απλά αντιγράφουν άλλους για να δικαιολογήσουν τη μικρή εξουσία τους. Κι από αυτούς, αυτοί που αντιγράφουν τις δικές μας απόψεις.
Ούτε αυτούς όμως τους έχω φοβηθεί, απάντησε ακόμα πιο αλαζονικά ο σ. Τ. Άλλους φοβάμαι, κατέληξε, με ένα ελαφρό τρέμουλο στο πάνω χείλος που δεν μπόρεσε να το κρύψει από τον σ. Πολύφημο. Όλους αυτούς τους χιλιάδες αριστερούς που μπορούν να πιστεύουν αυτούς που δεν πιστεύουν τίποτα.
Διάλογος τρίτος: Η σιωπή και η βλακεία
Γιατί σιωπάς, ρώτησε με αγάπη ο σ. Πολύφημος σε μια εποχή που ο σ. Τ., μακριά πια από τις ηγετικές θέσεις στο κόμμα, κατηγορούνταν επισήμως για φρενοβλάβεια και βοναπαρτισμό. Γιατί σιωπάς, ένα χρόνο τώρα λένε τη δική τους άποψη για τη σύγκρουση. Κανείς δεν ξέρει τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα. Ο λαός του κόμματος είναι οργισμένος και αναστατωμένος μαζί σου. Γιατί δεν τους κατακεραυνώνεις;
Τι αναστατώνει, σ. Πολύφημε, πιο πολύ; Η γαλήνη ή ο κεραυνός; Ο κεραυνός, απαντά ο σ. Πολύφημος. Μια άσπρη πεταλούδα, ξαναρωτάει ο σ. Τ., ή ένα λιοντάρι που βρυχάται; Το λιοντάρι. Ένα ζευγάρι που φιλιέται ή δύο στρατιώτες με οπλοπολυβόλο; Το δεύτερο.
Γι’ αυτό δεν μιλάω. Ό, τι κι να πω κάτι θα ανακαλύψουν να αναστατωθούν - ακόμη και μια γλωσσική παραδρομή. Η σιωπή είναι η άμυνά μου.
Ναι, ενίσταται ο σ. Πολύφημος, αλλά αυτοί έχουν μια αφήγηση, με επινοήσεις βέβαια, που δίνει όμως νόημα στα γεγονότα. Εσύ δεν έχεις καν αφήγηση. Έχεις χάσμα, ασυνέχεια, κενό. Αυτό σημαίνει ότι δεν δίνεις νόημα στον κόσμο της αριστεράς.
Εγώ, λέει ο σ. Τ., θέλω το νόημα για τα γεγονότα να το βρει ο ίδιος ο κόσμος της αριστεράς. Εξάλλου, αν σε μια αφήγηση με ψεύδη απαντήσει κάποιος με μια αφήγηση με αλήθειες, θα είναι κι εκείνη ψευδής. Θα σου πω τι μου διηγήθηκε μετά τον πόλεμο ένας Γερμανός φίλος μου, ο κ. Κ. Κάποτε τον πρόσβαλε βάναυσα ένας Γάλλος κι ο κ. Κ. από μέσα του ευχήθηκε να καταστραφεί όλη η Γαλλία από σεισμό. «Ένιωσα εθνικιστής, μου λέει, γιατί συνάντησα έναν εθνικιστή. Μα γι’ αυτό πρέπει να εξολοθρεύσουμε τη βλακεία. Γιατί μας κάνει βλάκες όσους τη συναντούμε».
Διάλογος τέταρτος: Η ορχήστρα
Όταν η αριστερά ήταν ενωμένη και δυναμική, μου έλεγες ότι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί αριστεροί. Σήμερα που είναι πάλι διασπασμένη, οι νέοι σου φίλοι είναι καλοί και οι παλιοί σου φίλοι κακοί. Μήπως παρουσιάζεις τα πράγματα, ρωτάει ο σ. Πολύφημος τον σ. Τ., όπως σε βολεύουν κάθε στιγμή; Μήπως χειρίζεσαι και υπερτιμάς τον παράγοντα «άνθρωπος» απέναντι στην πολιτική αναγκαιότητα, που οδηγεί στις διασπάσεις;
Επιμένω ότι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι, απάντησε ο σ.Τ. Σημερινοί μου φίλοι, όπως κι εγώ, έχουν και κακές χορδές μέσα στην ψυχή τους και παλιοί μου φίλοι, και σημερινοί αντίπαλοι, έχουν και καλές. Εξαρτάται από το ποιες θα πάλλονται και θα ηχούν κάθε στιγμή. Εξαρτάται δηλαδή από την ορχήστρα, από το πλαίσιο που διαμορφώνουν οι ίδιοι άνθρωποι. Και το λέω αυτό ακριβώς για να απελευθερώσω τον ανθρώπινο παράγοντα από την πολιτική αναγκαιότητα.
Διάλογος πέμπτος: Η ιδιοκτησία
Μα πρέπει να ανήκουμε κάπου. Χρειαζόμαστε στέγη. Το κόμμα είναι το σπίτι μας. Συνέβαλες κι εσύ πρωταγωνιστικά αυτό το ερείπιο που υπήρχε να ξαναγίνει σπίτι, λέει για πρώτη φορά έξαλλος ο σ. Πολύφημος στον σ. Τ. , που κατά τη συνήθειά του κάθε είκοσι χρόνια αποχωρούσε από την οργάνωση που στη συγκρότησή της είχε πάντα έναν κεντρικό ρόλο. Πώς να μη είναι όλοι εξαγριωμένοι μαζί σου;
Το να υπερασπίζεσαι το ακίνητο με όλα τα μέσα είναι καθαρά αστικό χαρακτηριστικό που συνδέεται με την ατομική ιδιοκτησία, απαντά ο σ. Τ. Τώρα αυτοί που έχουν τα κλειδιά το προστατεύουν από εμάς. Αύριο θα το προστατεύσουν από τους παλιούς ιδεολογικούς μας αντιπάλους στο κόμμα. Μεθαύριο από παλιούς μας ομοϊδεάτες που πάντα όμως μας αντιπαθούν. Και την επόμενη θα το προστατεύσουν από τους δικούς τους που αρχίζουν να διαφωνούν.
Εγώ δεν συνέβαλα στο να αποκτήσουν ιδιόκτητη κατοικία. Συνέβαλα στο να μάθουν την τέχνη να κτίζουν σπίτι. Άλλο λοιπόν θα έπρεπε να προστατεύσουν ως κόρη οφθαλμού όλοι αυτοί στη βάση που θυμώνουν. Την τέχνη να ενσωματώνουμε όλους, και τους αντιθετικούς, από τον χορτοφάγο μέχρι τον αλκοολικό, από τον σουβλατζή μέχρι την μπαλαρίνα σε ένα εργοτάξιο συλλογικότητας και θαυμάτων, είπε ο σ. Τ. Κι από μέσα του ένιωσε μια μικρή ανακούφιση γιατί έδωσε μια, ίσως όχι πειστική, αλλά ειλικρινή απάντηση σε ένα πολύ δύσκολο ερώτημα.
Διάλογος έκτος: Η διαφορά
Ήταν ή η δεκαετία του '70, ή η δεκαετία του '90 ή η σημερινή δεκαετία του '10.
Οι δυνάμεις της αριστεράς αλληλοσπαράσσονται. Όλοι οι ηγέτες τα ίδια χάλια είναι. Δεν θα ψηφίσω κανένα ή θα ψηφίσω άλλους, ανακοινώνει ο σ. Πολύφημος στον σ. Τ., όχι μόνο γιατί ένιωθε έτσι, αλλά και γιατί ακολουθούσε μια εφήμερη μόδα της εποχής.
Πολύ λάθος απόφαση, απαντά ήρεμα ο σ. Τ. Αν δεις δύο στο βαγόνι να πλακώνονται, θα στραφείς ενάντια και στους δύο ή θα σκεφθείς ότι μπορεί ο ένας να είναι ο εργάτης με το μεροκάματο κι άλλος ο πορτοφολάς; Ενάντια στον πορτοφολά, απαντά ο πάντα αγνός σ. Πολύφημος. Αν στη διαδήλωση έχουν έρθει στα χέρια ένας μπάτσος με πολιτικά κι ένα αντιεξουσιαστής; Με τον διαδηλωτή κι ας έχει και μολότοφ, απαντά ο σ. Πολύφημος. Αν σε ένα ψυχιατρείο δεις δύο άντρες να χτυπιούνται, δεν μπορεί ο ένας να είναι ασθενής σε ψυχωτική κρίση κι άλλος νοσηλευτής; Με τον σχιζοφρενή που δεν θέλει να τον δέσουν, λέει ο σ. Πολύφημος.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι να βρίσκουμε πάντα τη διαφορά. Στην αναγνώριση της διαφοράς, ακόμα κι αν με μια πρώτη ματιά δεν διακρίνεται, στηρίζεται όλη η φιλοσοφία και όλη η επιστήμη. Ιατρική είναι η διαφορική διάγνωση: ο ίδιος ακριβώς πόνος στο στομάχι μπορεί να προέρχεται και από φασολάδα και από έμφραγμα. Το ίδιο ισχύει και για την αριστερά.
Κι αν δεν υπάρχει καμιά διαφορά, επιμένει με πείσμα ο σ. Πολύφημος. Στο ταμείο του κινηματογράφου πλακώνονται δύο σαραντάρηδες, 1,75 και οι δύο, με γκρίζα κουστούμια και ροζ γραβάτες, τραπεζοϋπάλληλοι, παντρεμένοι και οι δύο με ξανθιές.
Δεν θα σου πω, απαντά ο σ. Τ. , ότι η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα, γιατί στην αριστερά ο κανόνας δεν έχει εξαιρέσεις. Πώς όμως εσύ, σ. Πολύφημε, τολμάς να τους αντιμετωπίσεις με τον ίδιο τρόπο, όταν ο ένας μπορεί να έχει ξύλινο πόδι; Η αριστερά οφείλει να βλέπει μέσα από το παντελόνι.
Πριν απομακρυνθεί πολύ, ο σ. Τ. γυρίζει το κεφάλι και λέει στον σ. Πολύφημο: Η αριστερά είναι γυναίκα.
Μέσα λοιπόν σε δύο μέρες ένιωσα πόσο χρήσιμο είναι το βιβλίο του Θ. Καρτερού. «Λιτό και απέριττο, με κύριο στόχο τη δηκτικότητα και τη στάση του ατόμου απέναντι στα γεγονότα» γράφει το 1971 ο Πέτρος Μάρκαρης για τις «Ιστορίες του κ. Κ - του κ. Κόυνερ - Η διαλεχτική έως τρόπος ζωής» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, που εκδόθηκαν μέσα στη χούντα. Με αυτή την μπρεχτική μέθοδο μπορείς να πεις τα ανείπωτα. Δηλαδή όχι μόνο όσα δεν έχουν ειπωθεί. Αλλά και πράγματα που μόλις τώρα είπες και μπορείς να ορκισθείς ότι δεν τα έχεις πει ποτέ.
Ο Καρτερός λοιπόν μας προκαλεί σε ένα τολμηρό παιχνίδι απελευθέρωσης, διαβάζοντας τα υψηλής ποιότητας σταυρόλεξά του, να φτιάξουμε τα δικά μας ερασιτεχνικά. Μας καλεί σε μια πορνογραφία των αυτολογοκριμένων σκέψεών μας. Για να γίνει αυτό όμως με επιτυχία πρέπει δίπλα σε κάθε σ. Πολύφημο να υπάρχει ένας σ. Τ. που τον εμπνέει. Όπως δίπλα σε κάθε κ. Θανάση να υπάρχει μια κ. Ε.
* Αυτό είναι το κείμενο της παρέμβασης του Αλέκου Αλαβάνου στην παρουσίαση του βιβλίου του Θανάση Καρτερού την περασμένη Πέμπτη
Ετικέτες
Α.Αλαβάνος,
Αναδημοσιεύσεις,
Αυγή,
Θ.Καρτερός,
πεζογραφία
6 Δεκέμβρη 2008 - 6 Δεκέμβρη 2010: Συνεχίζουμε στο δρόμο της εξέγερσης
Δύο χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και την κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη, η εξέγερση μοιάζει πιο δίκαιη και αναγκαία από ποτέ. Πιο δίκαιη, γιατί είναι πρωτοφανείς τόσο η όξυνση της κρατικής τρομοκρατίας, όσο και η αντεργατική επίθεση κυβέρνησης κι εργοδοσίας. Πιο αναγκαία γιατί, από τη μια μεριά, ο αγριανθρωπισμός των κάθε λογής πραιτόρων τείνει να γίνει αφόρητος, και από την άλλη, τα μέτρα της τρόικας καθιστούν την καθημερινότητα αβίωτη.
Δύο χρόνια μετά το Δεκέμβρη, ο πολιτικός ορίζοντας που άνοιξε η εξέγερση παραμένει εμπρός μας, δείχνοντας ότι η ανατροπή δεν είναι απλά σύνθημα, καθώς και ότι η ριζοσπαστική πράξη αποτελεί πρόταγμα ανάτασης και όχι μέθοδος για τη διαχείριση της μιζέριας.
Δύο χρόνια μετά τις μεγάλες μέρες του Αλέξη, έχουμε κάθε λόγο να εξεγειρόμαστε ενάντια στο σύστημα που γεννάει και αναπαράγει Κορκονέες, για να διασφαλίζεται η εξουσία των Δασκαλόπουλων και των Πάγκαλων.
Δύο χρόνια μετά, να είμαστε πολλές και πολλοί τη Δευτέρα 6 Δεκέμβρη στις 4:00 στα Προπύλαια, όχι για να τιμήσουμε το ένδοξο παρελθόν, αλλά για να χαιρετίσουμε το ατίθασο μέλλον, αυτό το μέλλον που προεικόνισε ο Δεκέμβρης του 2008.
Αθήνα 30/11/2010
Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα
Ετικέτες
Δεκεμβρης ΄08
Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010
Οι Γερμανοί σύντροφοι το ξέρουν;
του Παναγιώτη Μπότση*
Έχω βαρεθεί τις τελευταίες εβδομάδες να διαβάζω κείμενα της ηγετικής ομάδας του Κόμματος και υποστηρικτών της, με τα οποία επικαλούνται το παράδειγμα της γερμανικής Αριστεράς, ώστε να το χρησιμοποιήσουν ως επιχείρημα υπέρ ενός νεφελώδους σχεδίου “συμπόρευσης της ανανεωτικής/ριζοσπαστικής Αριστεράς με δυνάμεις που απεμπλέκονται απ’ το ΠΑΣΟΚ”.
Σκοπός αυτού του (γραμμένου εν θερμώ) κειμένου δεν είναι να μιλήσω για την ορθότητα ή όχι του σχεδίου, αλλά για τον τρόπο που τα τεκταινόμενα στη Γερμανία αξιοποιούνται από τους συντρόφους μας, οδηγώντας σε συμπεράσματα που δεν είναι απλά έωλα, αλλά σε μεγάλο βαθμό παραπλανητικά.
Πρώτα απ’ όλα, αποκρύπτεται το γεγονός ότι οι Δυτικογερμανοί (Λαφοντέν-Τροστ) δεν έστειλαν απλά επιστολές στο Σρέντερ, ούτε μπήκαν στη λογική να του δώσουν μια σφαλιάρα για να βάλει μυαλό επειδή κατά βάθος είναι παραπλανημένος. Ξέκοψαν όχι μόνο πολιτικά αλλά και οργανωτικά από τους Σοσιαλδημοκράτες, ιδρύοντας αρχές 2005 νέο κόμμα: την Εργασία – Κοινωνική Δικαιοσύνη, συντομευμένα ASG που μετά έγινε WASG για λόγους κοπυράιτ. Και όλο αυτό δεν έγινε μόνο από τα πάνω, με 5-10 παράγοντες του σοσιαλδημοκρατικού χώρου, αλλά και από τα κάτω (πιο σωστά: ξεκίνησε από εκεί). Οι WASGίτες είχαν φροντίσει από πριν να αποχωρήσουν από τη γερμανική ΠΑΣΚΕ, η οποία λειτουργούσε περισσότερο ως μηχανισμός συγκράτησης των αντιδράσεων στη σρεντερική Ατζέντα 2010, παρά ως πυροκροτητής τους. Οι αντιστοιχίες κι οι αναντιστοιχίες στην κρίση σας…
Δεύτερον, το γερμανικό παράδειγμα αξιοποιείται α-λα-καρτ. Γιατί οι σύντροφοι δεν μας λένε, τι έγινε σε οργανωτικό επίπεδο; Όταν λοιπόν το WASG (Δύση) και το PDS (Ανατολή) είδαν πως μπορούν να μονιμοποιήσουν τη συνεργασία των εκλογών του 2005, έκαναν το αυτονόητο: το 2007 αυτοκαταργήθηκαν και συγκρότησαν νέο κόμμα, τη Linke (Αριστερά).
Ούτε οργανωτική αυτοτέλεια των συνιστωσών, ούτε είμαστε χωριστά κόμματα κι αυτός είναι ο πλούτος μας, ούτε σιγά μην κάνουμε κόμμα με τους σταλινικούς, ούτε ομοσπονδιακές δομές και άλλες μπαρούφες, οι οποίες το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να αφήνουν άθικτες μικρές ή μεγάλες γραφειοκρατίες και να δημιουργούν επάλληλα κέντρα εξουσίας, αποθαρρύνοντας παράλληλα τη συμμετοχή απλών ανθρώπων. Έβαλαν δηλαδή στο επίκεντρο της λειτουργίας τους τη δημοκρατία: όλα τα μέλη με ίδια δικαιώματα, ίδιες υποχρεώσεις και δυνατότητα συμμετοχής στα πόστα ευθύνης και εκπροσώπησης. Παρεμπιπτόντως, το ίδιο έπραξαν κι οι Πορτογάλοι σύντροφοι του Αριστερού Μπλοκ, που επίσης αγαπούσε μέχρι πρότινος η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ – εκεί μάλιστα μπήκαν ακόμα και τα πολιτικά εγγόνια του Εμβέρ Χότζα. Όχι κάρτα Γερμανοσύριζα που δεν θα χρησιμεύει σε τίποτα κι αν θέλει κάποιος να ψηφίζει ή να μπει σε όργανα, ας προσχωρήσει σε συνιστώσα. Οι αντιστοιχίες κι οι αναντιστοιχίες ξανά στην κρίση σας…
Τρίτον, η προσπάθεια αναγωγής του γερμανικού παραδείγματος σε υπόδειγμα για τα καθ’ ημάς, υπονοεί ότι υπήρχε ένα αριστερό κόμμα (το ανατολικογερμανικό PDS) και μια ριζοσπαστικοποιούμενη φράξια κεντροαριστερής προέλευσης (το δυτικογερμανικό WASG). Η καλλιέργεια αυτής της εντύπωσης, ώστε μετά να διαμορφωθούν οι αντιστοιχίες ΣΥΝ – Μητρόπουλος, είναι πέρα για πέρα λανθασμένη. Υποστηρίζω ότι το WASG ήταν πολύ πιο ριζοσπαστικό κόμμα από το PDS και αυτό είναι ορατό σε όποιον μπορεί να καταλάβει γερμανικά, ή έστω να διαβάσει δέκα γραμμές στην αγγλική wikipedia. Το PDS μπορεί να θεωρηθεί “αριστερότερο” μόνο εάν χρησιμοποιηθεί το κριτήριο που θέτει το ΚΚΕ, δηλ. η αποτίμηση του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Για να μην αναλώνομαι σε αναλύσεις, δείτε τι συμβαίνει τώρα στο εσωτερικό της Αριστεράς, καθώς συζητά το πρόγραμμά της. Οι τάσεις που κατάγονται κυρίως απ’ το WASG, είναι υπέρ μιας ριζοσπαστικής ατζέντας, βάζοντας σε πρώτο πλάνο την ένταση των κοινωνικών αγώνων απέναντι στις μεταρρυθμίσεις Μέρκελ (ιδιωτικοποιήσεις, αλλαγή νομοθεσίας για τα επιδόματα και την κατοικία, αποστολή στρατευμάτων στο εξωτερικό). Από την άλλη, οι τάσεις που συσπειρώνουν την παλιά ηγετική ομάδα του PDS, θεωρούν τα παραπάνω σχεδόν αριστερίστικες εμμονές και μπαίνουν σε μια λογική προτεραιότητας του πολιτικού έναντι του κοινωνικού, υποστηρίζοντας ένα πιο μετριοπαθές πρόγραμμα που θα κάνει ευκολότερη τη συνεργασία με τους Σοσιαλδημοκράτες, σήμερα στις τοπικές κυβερνήσεις και το 2013 στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Αρκούσε μια ατάκα του Λαφονταίν μετά τις μεγάλες απεργίες της Γαλλίας, ότι πρέπει να μάθουμε όλοι γαλλικά, για να πιάσει σύγκρυο τους ανατολικούς συντρόφους!
Υπάρχει συμπέρασμα απ’ όλα αυτά; Μάλλον υπάρχει. Ότι εάν είναι μία φορά λάθος και πολιτικά ατελέσφορο να μεταφέρεις αυτούσια μοντέλα από μία κοινωνία σε μια άλλη, είναι δέκα φορές χειρότερο να διαστρεβλώνεις τα μοντέλα που επικαλείσαι, ώστε να ταιριάζουν με τις (ελπίζω πρόσκαιρες) επιλογές σου.
* Ο Παναγιώτης Μπότσης (ΠΚ Κουκακίου-Πλάκας) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση
Ετικέτες
Αναδημοσιεύσεις,
Πρωτοβουλια
Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2010
Το Καταστατικό της ιταλικής Ομοσπονδίας της Αριστεράς (Fds)
Το καταστατικό της ιταλικής Ομοσπονδίας της Αριστεράς (FdS), του νέου πολιτικού υποκειμένου της ιταλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, που προέκυψε από τη συνένωση της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, του Κόμματος των Ιταλών Κομμουνιστών και των οργανώσεων Σοσιαλισμός 2000 και Εργασία και Αλληλεγγύη
Στην οργάνωση ενός κόμματος και στο σύνολο των κανόνων βάσει των οποίων αυτό λειτουργεί (καταστατικό) μπορεί κανείς να βρει την αυθεντικότερη έκφραση της ιδεολογίας του - την πιο καθαρή διατύπωση των στόχων και της στρατηγικής του.
Με αυτή την έννοια, αξίζει να διαβάσει κανείς το καταστατικό της ιταλικής Ομοσπονδίας της Αριστεράς (FdS), του νέου πολιτικού υποκειμένου της ιταλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, που προέκυψε από τη συνένωση της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, του Κόμματος των Ιταλών Κομμουνιστών και των Σοσιαλισμός 2000 και Εργασία και Αλληλεγγύη.
Πηγή: Federazione della sinistra
Μετάφραση-Επιμέλεια: Τόνια Τσίτσοβιτς
Αρχές που εμπνέουν την Ομοσπονδία της Αριστεράς
Η Ομοσπονδία της Αριστεράς (FdS) είναι ένα αυτόνομο, ελεύθερο, πλουραλιστικό και δημοκρατικό πολιτικό υποκείμενο.
Η Ομοσπονδία της Αριστεράς ιδρύεται για να ενώσει γυναίκες και άνδρες που θέλουν να συμβάλλουν στον μετασχηματισμό της κοινωνίας, στην υπέρβαση της καπιταλιστικής και ταξικής κυριαρχίας και κάθε είδους πατριαρχίας, σε μια διαδικασία απελευθέρωσης όλων, με πλήρη ενεργοποίηση των αρχών της ελευθερίας, της ισότητας, της αδελφοσύνης, για το ατομικό και συλλογικό δικαίωμα σε μια καλή ζωή και στην ευτυχία ενάντια σε κάθε είδους καταπίεση.
Η Ομοσπονδία της Αριστεράς αγωνίζεται για την απελευθέρωση της δουλειάς από την εκμετάλλευση, για τα εργασιακά δικαιώματα και το δικαίωμα στη δουλειά. Για την αυτοδιάθεση των γυναικών και ενάντια σε κάθε είδους ανδρική βία, για τα πολιτικά δικαιώματα και την ελεύθερη έκφραση του σεξουαλικού προσανατολισμού.
Απορρίπτει και πολεμάει κάθε μορφή ρατσισμού, διάκρισης και βίας με βάση τη φυλή, το φύλο και τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την κοινωνική κατάσταση, τη θρησκεία.
Η Ομοσπονδία της Αριστεράς αγωνίζεται για την ελευθερία των λαών, για την ειρήνη και ενάντια στον πόλεμο. Για την άμυνα και την απo-εμπορευματοποίηση των κοινών αγαθών και για την προστασία του περιβάλλοντος και της φύσης.
Η Ομοσπονδία της Αριστεράς είναι αντιφασιστική και αγωνίζεται για την πλήρη ενεργοποίηση του δημοκρατικού Συντάγματος, που γεννήθηκε από την Αντίσταση.
Η Ομοσπονδία της Αριστεράς θεωρεί την κουλτούρα, τη γνώση, την ελεύθερη έρευνα και την ελεύθερη έκφραση των ιδεών, την ελεύθερη και ανεξάρτητη πληροφόρηση αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα του ατόμου και θεμελιώδη για την πρόοδο της ανθρωπότητας.
Ενάντια στην επισφάλεια της εργασίας και της ζωής ολόκληρων γενεών, η Ομοσπονδία της Αριστεράς αγωνίζεται για το δικαίωμα στην εργασία, στο εισόδημα, στο μέλλον.
Η Ομοσπονδία της Αριστεράς εργάζεται για μια κοσμική κοινωνία, ελεύθερη από κάθε μορφή σκοταδισμού και θρησκευτικού φονταμενταλισμού.
Η Ομοσπονδία της Αριστεράς αγωνίζεται για μια βαθιά ανανέωση της πολιτικής, των κομμάτων και της δημόσιας ηθικής, ενώ ενστερνίζεται την κεντρική θέση του ηθικού ζητήματος ως αποφασιστικού παράγοντα για την πλήρη ανάπτυξη μιας δημοκρατίας θεμελιωμένης πάνω στη συμμετοχή.
Η Ομοσπονδία της Αριστεράς ιδρύεται για να προωθήσει την ένωση και τη σύνδεση των αγώνων όλων όσων θέλουν να αγωνιστούν μέσα από ένα πραγματικό κίνημα που θα αλλάξει τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων, επικαλούμενη τα υψηλότερα σημεία της ιστορίας του εργατικού κινήματος, ιταλικού και διεθνούς, κομμουνιστικού, σοσιαλιστικού, και τα μεγάλα μαζικά κινήματα του αντιφασισμού, του ταξικού συνδικαλισμού, του φεμινισμού και των πολιτικών δικαιωμάτων, των οικολόγων, των ειρηνιστών, των διεθνιστών και όλων αυτών που έχουν στρατευθεί για την οικοδόμηση ενός άλλου εφικτού κόσμου.
Μέρος I: Η δημοκρατική ζωή της Ομοσπονδίας της Αριστεράς
Άρθρο 1
α) Το Κόμμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, το Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών, ο Σοσιαλισμός 2000, η Εργασία και Αλληλεγγύη δημιουργούν ένα νέο πολιτικό υποκείμενο με την ονομασία Ομοσπονδία της Αριστεράς (FdS).
β) Η Ομοσπονδία της Αριστεράς ιδρύεται για να συνενώσει διαφορετικά πολιτικά, κοινωνικά υποκείμενα, μεμονωμένα άτομα, πολεμώντας την τάση διάσπασης που χαρακτήρισε την ιστορία, ακόμη και την πρόσφατη, της ιταλικής αριστεράς, και στόχος της είναι να προωθήσει τη δημοκρατική, πλήρη και ισότιμη συμμετοχή όλων όσων συμφωνούν με μια νέα μορφή πολιτικής, μέσα στην οποία συμβιώνουν ενωτικά, με σεβασμό και αμοιβαία αναγνώριση, διαφορετικές ταυτότητες και διαφορετικές μορφές οργάνωσης.
Θέτει ως στόχο της την οικοδόμηση μιας νέας πολιτικής, ιδεολογικής και πολιτιστικής εκπροσώπησης της εργασίας.
γ) Η δημιουργία της Ομοσπονδίας της Αριστεράς χαρακτηρίζεται ως μια διαδικασία πάντα ανοιχτή. Η Ομοσπονδία της Αριστεράς εργάζεται, επομένως, για την πλήρη και ισότιμη ένταξη νέων υποκειμένων, συλλογικών και μεμονωμένων.
δ) Η Ομοσπονδία της Αριστεράς προωθεί, με τη μέθοδο της συναίνεσης, τις πολιτικές, πολιτιστικές και αγωνιστικές πρωτοβουλίες, σύμφωνα με τις αρχές που την εμπνέουν.
ε) Η Ομοσπονδία της Αριστεράς αποφασίζει δημοκρατικά για τους τρόπους συμμετοχής στους εκλογικούς αγώνες σε κάθε επίπεδο, για το πρόγραμμα, για τις συμμαχίες και για τις τυχόν συμμετοχές σε εκτελεστικά όργανα. Η FdS παρουσιάζεται σε κάθε εκλογικό αγώνα με το σύμβολό της και τα ψηφοδέλτιά της, ή αν αποφασιστεί από τα αρμόδια όργανα της FdS, συμμετέχοντας σε ενωτικά ψηφοδέλτια.
Όλα τα υποκείμενα της Ομοσπονδίας, που την προωθούν και εντάσσονται σ’ αυτήν, δεσμεύονται να μη συμμετάσχουν με τα δικά τους σύμβολα στις εκλογές σε κάθε επίπεδο.
Άρθρο 2) Ένταξη στην Ομοσπονδία της Αριστεράς
α) Έχουν δικαίωμα συμμετοχής στην FdS όλες οι γυναίκες και όλοι οι άνδρες που έχουν συμπληρώσει το δέκατο τέταρτο έτος της ηλικίας τους, συμμερίζονται τις αρχές που εμπνέουν την Ομοσπονδία και αποδέχονται το πολιτικό της πρόγραμμα και το Καταστατικό.
β) Μπορούν να ενταχθούν επίσης στην FdS οργανωμένα υποκείμενα, κόμματα, κολλεκτίβες, επιτροπές, κινήματα, σύλλογοι που συμμερίζονται τις αρχές που την εμπνέουν και αποδέχονται το πολιτικό της πρόγραμμα και το Καταστατικό.
γ) Θεωρούνται εγγεγραμμένα στην FdS όλα τα μέλη των ιδρυτικών οργανώσεων.
δ) Προκειμένου να γίνει ομοιογενής και διαφανής ο τρόπος εγγραφής στην FdS, στα δελτία εγγραφής των ιδρυτικών υποκειμένων θα επισυνάπτεται το δελτίο της FdS από την έγκριση του παρόντος Καταστατικού.
ε) Η μεμονωμένη εγγραφή είναι δυνατό να περιέλθει στην κοντινότερη οργάνωση βάσης της περιοχής ή της εργασίας του ατόμου. Είναι όμως δυνατό να γίνει και ηλεκτρονικά, μέσω της ιστοσελίδας http://www.federazionedellasinistra.it./ Το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο θα ρυθμίσει τις μορφές και τους τρόπους συμμετοχής των μελών on-line αμέσως μετά τη δημιουργία της FdS.
στ) Η άρνηση πρώτης εγγραφής πρέπει να δικαιολογηθεί και να ανακοινωθεί γραπτά στον ίδιο τον αιτούντα. Η άρνηση αυτή μπορεί να προσβληθεί από τον αιτούντα στον αρμόδιο εγγυητικό οργανισμό.
ζ) Η ένταξη στην FdS δεν συμβιβάζεται με την εγγραφή σε άλλο κομματικό οργανισμό που δεν συμμετέχει στην FdS. Είναι ασυμβίβαστη επίσης με τη συμμετοχή σε οργανισμούς οι οποίοι εμπνέονται από αρχές που βρίσκονται σε αντίθεση με τις αντίστοιχες αρχές της FdS και με μυστικές εταιρείες κάθε είδους.
η) Η συλλογική ένταξη στην FdS είναι δυνατό να απορριφθεί, με γραπτή αιτιολόγηση, μόνο όταν ο ηγετικός οργανισμός της FdS στο αρμόδιο επίπεδο εκφράσει ομόφωνα αντίθετη άποψη, λόγω έκδηλης αντίθεσης με τις αρχές που εμπνέουν την Ομοσπονδία.
Άρθρο 3) Οργάνωση της Ομοσπονδίας της Αριστεράς
α) Η Ομοσπονδία της Αριστεράς είναι οργανωμένη σε: Σπίτια της Αριστεράς και οργανώσεις των εργαζομένων, σε Νομαρχιακές, Περιφερειακές Ομοσπονδίες και σε Εθνική Ομοσπονδία
β) Οι οργανώσεις βάσης της FdS είναι τα «σπίτια της αριστεράς» και οι οργανώσεις των εργαζομένων.
γ) Το σπίτι της αριστεράς είναι ένας ανοιχτός πολιτικός χώρος, όπου προωθείται δημοκρατικά η συμμετοχή στις αποφασιστικές διαδικασίες, η κοινοποίηση των πληροφοριών, η οικοδόμηση της πολιτικής και πολιτιστικής πρωτοβουλίας. Τα «σπίτια της αριστεράς» μπορούν να ιδρυθούν σε επίπεδο δημοτικό ή διαδημοτικό.
δ) Οι οργανώσεις των εργαζομένων ιδρύονται σε επιχειρησιακό ή διεπιχειρησιακό επίπεδο.
Άρθρο 4) Γενικές αρχές και κριτήρια ρύθμισης της ζωής της Ομοσπονδίας της Αριστεράς
α) Η FdS θεωρεί ως ιδρυτικό της στοιχείο την πλήρη υλοποίηση της δημοκρατίας μεταξύ των φύλων στην πολιτική της ζωή, στους ηγετικούς της οργανισμούς και προωθεί την ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών στην εκλογική της εκπροσώπηση. Επομένως, σε κάθε επίπεδο οι ηγετικοί οργανισμοί και οι εκλογικές λίστες θα αποτελούνται από γυναίκες και άνδρες με τρόπο ισότιμο κατά βάση. Υποχρεωτικά κανένα από τα δύο φύλα δεν θα μπορεί να εκπροσωπείται σε βαθμό ανώτερο του 60%. Ορίζεται επίσης ανάλογη παρουσία των εργαζομένων των οργανώσεων βάσης στους ηγετικούς οργανισμούς και στις εκλογικές λίστες.
β) Η διαμόρφωση της πολιτικής απόφασης της FdS πρέπει να προβλέπει την κοινή γνώση των πληροφοριών. Η διαμόρφωση των αποφάσεων εκφράζεται με ελεύθερο, διαφανή, δημοκρατικό τρόπο, με τη συμμετοχή όλων όσων έχουν ανάλογο δικαίωμα, σύμφωνα με την αρχή «ένα κεφάλι μια ψήφος».
γ) Κάθε απόφαση για κάθε πράξη ή κάθε ανάθεση της FdS, σε οποιοδήποτε οργανωτικό επίπεδο, απαιτεί μια ειδική πλειοψηφία των ¾ των ψηφιζόντων, εκτός εάν ορίζεται διαφορετικά.
Σε περίπτωση που διαπιστωθεί αδυναμία του οργανισμού να αποφασίσει για ένα συγκεκριμένο ζήτημα, το ίδιο αυτό ζήτημα μπορεί να τεθεί σε δημοψήφισμα μεταξύ όλων των μελών, σύμφωνα με τις διαδικασίες που αναφέρονται στο σημείο η του παρόντος άρθρου. Το αποτέλεσμα αυτού του δημοψηφίσματος είναι δεσμευτικό για την FdS.
δ) Θεωρούνται ομοσπονδιακές οργανώσεις τα υποκείμενα που έδωσαν ζωή στην FdS, καθώς και τα άλλα που ζήτησαν και πέτυχαν την ένταξή τους στην FdS.
ε) Όλα τα ομοσπονδιακά υποκείμενα παίρνουν μέρος στους ηγετικούς οργανισμούς. Οι ηγετικοί οργανισμοί εκλέγονται σύμφωνα με την αρχή «ένα κεφάλι μια ψήφος». Ο κανόνας είναι ότι, ισότιμα, τα ομοσπονδιακά υποκείμενα εκφράζουν άμεσα το 25% των πολιτικών συμβουλίων σε κάθε επίπεδο. Οι εκπρόσωποι των ομοσπονδιακών υποκειμένων είναι δικαιωματικά μέλη των ηγετικών οργανισμών στο αντίστοιχο επίπεδο. Εξ ορισμού, στα πολιτικά συμβούλια, καμία ομοσπονδιακή οργάνωση δεν μπορεί να εκφράζει την απόλυτη πλειοψηφία των μελών.
στ) Στη διαμόρφωση των ηγετικών οργάνων πρέπει να εξασφαλίζεται μια ανάλογη εκπροσώπηση των μελών της FdS που δεν ανήκουν στις ομοσπονδιακές οργανώσεις.
ζ) Για να προωθηθεί η μέγιστη συμμετοχή, η FdS προβλέπει τη δυνατότητα διεξαγωγής δημοψηφισμάτων μεταξύ των μελών για τη λήψη των αποφάσεων πολιτικής και προγραμματικής κατεύθυνσης, σύμφωνα με διαδικασίες που ρυθμίζονται από το Πολιτικό Εθνικό Συμβούλιο της FdS.
Μέρος II : Οργάνωση της Ομοσπονδίας της Αριστεράς
Άρθρο 5) Οι οργανώσεις βάσης της FdS
α) Το Σπίτι της Αριστεράς είναι η οργάνωση βάσης της FdS. Η συνέλευση των μελών του σπιτιού εκλέγει ένα πολιτικό Συμβούλιο στο συνέδριο. Στα σπίτια της αριστεράς με λιγότερα από 50 μέλη, η συνέλευση των μελών αναλαμβάνει χρέη πολιτικού Συμβουλίου.
β) Οι οργανώσεις των εργαζομένων, επιχειρησιακές και διεπιχειρησιακές, είναι οργανώσεις βάσης της FdS. Η συνέλευση των μελών της οργάνωσης εργαζομένων εκλέγει ένα πολιτικό Συμβούλιο στο συνέδριο. Στις οργανώσεις εργαζομένων με λιγότερα από 15 μέλη, η συνέλευση των μελών αναλαμβάνει χρέη πολιτικού Συμβουλίου.
γ) Είναι επίσης δυνατό να ιδρυθούν οργανώσεις βάσης της FdS και με πρωτοβουλία ατόμων ενταγμένων απευθείας στην FdS. Είναι καθήκον των νομαρχιακών οργανισμών της FdS να στηρίξουν μια παρόμοια απόφαση πολιτών, βοηθώντας την ίδρυση μιας νέας οργάνωσης βάσης και τη θετική ένταξή της στο πλαίσιο των άλλων τοπικών οργανώσεων. Αν το νομαρχιακό πολιτικό συμβούλιο θεωρεί ότι δεν είναι δυνατό να επιτραπεί η γέννηση μιας νέας οργάνωσης βάσης, πρέπει να υποβάλλει τον προσανατολισμό του με γραπτή μορφή στο περιφερειακό πολιτικό συμβούλιο, το οποίο λαμβάνει απόφαση πάντα με γραπτή μορφή. Αυτή η απόφαση είναι δυνατό να προσβληθεί ενώπιον του εθνικού πολιτικού συμβουλίου, το οποίο αποφασίζει οριστικά.
δ) Για να αντιμετωπιστούν μεμονωμένα θέματα (πολιτιστικής, περιβαλλοντικής και κοινωνικής φύσης) είναι δυνατό να συσταθούν θεματικές οργανώσεις ως οργάνωση βάσης, αφού προηγηθεί η έγκριση του νομαρχιακού πολιτικού συμβουλίου. Αυτού του είδους οι οργανώσεις είναι δομικά ανοιχτές σε εξωτερικές συμβολές και έχουν το καθήκον, για μεμονωμένα θέματα της αρμοδιότητάς τους, να προωθούν την συζήτηση και την επεξεργασία τους και να προτείνουν πολιτικές πρωτοβουλίες στο επαρχιακό πολιτικό συμβούλιο της FdS. Οι κατευθύνσεις που θα ωριμάσουν στις ανωτέρω οργανώσεις, για να γίνουν πολιτική κατεύθυνση της FdS, πρέπει να προταθούν και να συζητηθούν από το νομαρχιακό πολιτικό συμβούλιο, που αποφασίζει σχετικά. Από την πρόταση μέχρι τη σύγκληση του πολιτικού συμβουλίου που θα τη συζητήσει δεν πρέπει να περάσουν περισσότερες από τριάντα ημέρες. Το νομαρχιακό πολιτικό συντονιστικό όργανο μπορεί να καθορίσει μορφές συνεργασίας μεταξύ θεματικών οργανώσεων που αντιμετωπίζουν ανάλογους ή διασυνδεόμενους προβληματισμούς. Η ίδια απόφαση μπορεί να παρθεί από το περιφερειακό συντονιστικό και από το εθνικό, προφανώς εντός του τοπικού του πλαισίου.
ε) Για τη δημιουργία ενός Σπιτιού της Αριστεράς είναι αναγκαία τουλάχιστον 20 μέλη. Για τη δημιουργία μιας οργάνωσης εργαζομένων ή θεματικής είναι αναγκαία τουλάχιστον 10 μέλη.
στ) Το Πολιτικό Συμβούλιο έχει καθήκον να επεξεργάζεται τις προγραμματικές κατευθύνσεις και να καθορίζει τους τρόπους συμμετοχής στις εκλογικές αναμετρήσεις του τοπικού επιπέδου που ανήκει στην αρμοδιότητά του. Να προωθεί και να συντονίζει την πολιτική πρωτοβουλία του Σπιτιού της Αριστεράς ή της οργάνωσης εργαζομένων, με τη μέθοδο της συναίνεσης και με σεβασμό του οργανωτικού και ιδεολογικού πλουραλισμού των ομοσπονδιακών υποκειμένων.
ζ) Το πολιτικό Συμβούλιο εκλέγει μια/έναν Πρόεδρο με καθήκον να συγκαλεί τον ίδιο τον οργανισμό, να οργανώνει τη συζήτηση και να εγγυάται τη σωστή και δημοκρατική διεξαγωγή των εργασιών του οργανισμού. Η/ο Πρόεδρος, μαζί με τον εκπρόσωπο τύπου, εκπροσωπούν προς τα έξω το Σπίτι της Αριστεράς ή την οργάνωση των εργαζομένων.
η) Το πολιτικό Συμβούλιο εκλέγει ένα πολιτικό Συντονιστικό με εκτελεστικές λειτουργίες εφαρμογής των προγραμματικών γραμμών της FdS. Το πολιτικό Συντονιστικό μπορεί να προτείνει στο πολιτικό Συμβούλιο τη δημιουργία θεματικών ομάδων εργασίας, υποδεικνύοντας τους συντονιστές/τις συντονίστριες.
θ) Το πολιτικό Συμβούλιο εκλέγει έναν εκπρόσωπο τύπου. Μπορεί να εκλέξει δύο εκπροσώπους τύπου, αποδεχόμενο την αρχή της διττής εκπροσώπησης των φύλων.
Οι εκπρόσωποι τύπου εκφράζουν την πολιτική γραμμή της FdS έτσι όπως την ορίζει το πολιτικό Συμβούλιο. Εκπροσωπούν προς τα έξω, μαζί με τον/την Πρόεδρο, το Σπίτι της Αριστεράς. Συγκαλούν και προεδρεύουν στο πολιτικό Συντονιστικό.
ι) Οι οργανώσεις βάσης της FdS μπορούν να δοκιμάσουν περαιτέρω μορφές συνάθροισης, που να ευνοούν το άνοιγμα και τη διεύρυνση της FdS.
Άρθρο 6) Η Νομαρχιακή Ομοσπονδία της FdS
α) Το σύνολο των οργανώσεων βάσης μιας νομαρχιακής περιοχής συνιστά τη Νομαρχιακή Ομοσπονδία της FdS.
β) Το νομαρχιακό πολιτικό Συμβούλιο της FdS εκλέγεται σε συνέδριο από τα μέλη.
γ) Το νομαρχιακό πολιτικό Συμβούλιο έχει το καθήκον να επεξεργάζεται στην περιοχή αρμοδιότητάς του τις προγραμματικές κατευθύνσεις και να καθορίζει τον τρόπο συμμετοχής στις εκλογικές αναμετρήσεις. Να προωθεί και να συντονίζει την πολιτική πρωτοβουλία, με τη μέθοδο της συναίνεσης και με σεβασμό του οργανωτικού και ιδεολογικού πλουραλισμού των ομοσπονδιακών υποκειμένων.
δ) Το πολιτικό Συμβούλιο εκλέγει μια/έναν πρόεδρο με καθήκον να συγκαλεί τον ίδιο τον οργανισμό, να οργανώνει τη συζήτηση και να εγγυάται τη σωστή και δημοκρατική διεξαγωγή των εργασιών του οργανισμού. Η/ο πρόεδρος, μαζί με τον εκπρόσωπο τύπου, εκπροσωπεί προς τα έξω τη Νομαρχιακή Ομοσπονδία της FdS.
ε) Το νομαρχιακό πολιτικό Συμβούλιο εκλέγει ένα πολιτικό Συντονιστικό με εκτελεστικές λειτουργίες εφαρμογής των προγραμματικών κατευθύνσεων της FdS. Το πολιτικό Συντονιστικό μπορεί να προτείνει στο πολιτικό Συμβούλιο τη δημιουργία θεματικών ομάδων εργασίας, υποδεικνύοντας τους συντονιστές/τις συντονίστριες.
στ) Το νομαρχιακό πολιτικό Συμβούλιο εκλέγει έναν/μια εκπρόσωπο τύπου. Μπορεί να εκλέξει δύο εκπροσώπους, αποδεχόμενο την αρχή της διττής εκπροσώπησης των φύλων. Οι εκπρόσωποι τύπου εκφράζουν την πολιτική γραμμή της FdS, έτσι όπως υποδεικνύεται από το πολιτικό Συμβούλιο. Παρεμβαίνουν στα σημαντικά γεγονότα της πολιτικής επικαιρότητας. Εκπροσωπούν προς τα έξω, μαζί με τον/την Πρόεδρο, τη Νομαρχιακή Ομοσπονδία. Συγκαλούν και προεδρεύουν στο πολιτικό Συντονιστικό.
ζ) Οι νομαρχιακές ομοσπονδίες της FdS μπορούν να δοκιμάσουν περαιτέρω μορφές συνάθροισης, που να ευνοούν τη διεύρυνση της FdS. Οι Νομαρχιακές Ομοσπονδίες έχουν το καθήκον, μεταξύ των άλλων, να προωθούν το ρίζωμα της Ομοσπονδίας της Αριστεράς στις περιοχές τους, ευνοώντας τη δημιουργία του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού οργανώσεων βάσης (σπίτια της αριστεράς και οργανώσεις εργαζομένων).
Άρθρο 7) Η Περιφερειακή Ομοσπονδία της FdS
α) Το σύνολο των νομαρχιακών ομοσπονδιών της FdS στην ίδια περιφέρεια συνιστούν την Περιφερειακή Ομοσπονδία της FdS.
β) Το πολιτικό Συμβούλιο της FdS εκλέγεται σε συνέδριο.
γ) Το περιφερειακό πολιτικό Συμβούλιο έχει καθήκον, στην περιοχή της αρμοδιότητάς του, να επεξεργάζεται τις προγραμματικές κατευθύνσεις και να καθορίζει τους τρόπους συμμετοχής στις εκλογικές αναμετρήσεις. Να προωθεί και να συντονίζει την πολιτική πρωτοβουλία, με τη μέθοδο της συναίνεσης και με σεβασμό του οργανωτικού και ιδεολογικού πλουραλισμού των ομοσπονδιακών υποκειμένων.
δ) Το Περιφερειακό πολιτικό Συμβούλιο εκλέγει μια/έναν Πρόεδρο που έχει το καθήκον να συγκαλεί τον ίδιο αυτόν οργανισμό, να οργανώνει τη συζήτηση και να εγγυάται τη σωστή και δημοκρατική διεξαγωγή των εργασιών του οργανισμού. Η/ο πρόεδρος, μαζί με τον εκπρόσωπο τύπου εκπροσωπεί προς τα έξω την Περιφερειακή Ομοσπονδία της FdS.
ε) Το περιφερειακό πολιτικό Συμβούλιο εκλέγει ένα πολιτικό Συντονιστικό με εκτελεστικές λειτουργίες εφαρμογής των προγραμματικών κατευθύνσεων της FdS. Το πολιτικό Συντονιστικό μπορεί να προτείνει στο πολιτικό Συμβούλιο τη σύσταση θεματικών ομάδων εργασίας, υποδεικνύοντας τους συντονιστές/τις συντονίστριες.
στ) Το περιφερειακό πολιτικό Συμβούλιο εκλέγει έναν εκπρόσωπο τύπου. Μπορεί να εκλέξει δύο εκπροσώπους τύπου, σύμφωνα με την αρχή διττής εκπροσώπησης των φύλων. Οι εκπρόσωποι τύπου εκφράζουν την πολιτική γραμμή της FdS, έτσι όπως υποδεικνύεται από το πολιτικό Συμβούλιο. Παρεμβαίνουν στα σημαντικά θέματα πολιτικής επικαιρότητας. Εκπροσωπούν προς τα έξω, μαζί με την/τον πρόεδρο, την Περιφερειακή Ομοσπονδία, συγκαλούν και προεδρεύουν στο πολιτικό Συντονιστικό.
ζ) Οι Περιφερειακές Ομοσπονδίες της FdS μπορούν να δοκιμάσουν περαιτέρω μορφές συνάθροισης, που να ευνοούν το άνοιγμα και τη διεύρυνση της FdS.
Άρθρο 8. Η Εθνική Ομοσπονδία της FdS
α) Το σύνολο των τοπικών οργανώσεων, των νομαρχιακών και των περιφερειακών, συνιστά την Εθνική Ομοσπονδία. Η Εθνική Ομοσπονδία διευθύνεται από ένα εθνικό πολιτικό Συμβούλιο, ένα εθνικό πολιτικό Συντονιστικό, από έναν εκπρόσωπο τύπου.
β) Η Εθνική Ομοσπονδία της FdS μπορεί να δοκιμάσει περαιτέρω μορφές συνάθροισης που να ευνοούν το άνοιγμα και τη διεύρυνση της FdS.
Άρθρο 9) Το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο της FdS
α) Το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο της FdS εκλέγεται σε εθνικό συνέδριο.
β) Το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο έχει το καθήκον να επεξεργάζεται τις πολιτικές-προγραμματικές κατευθύνσεις και να καθορίζει τους τρόπους συμμετοχής στις εκλογικές αναμετρήσεις, να προωθεί και να συντονίζει την πολιτική πρωτοβουλία της FdS, με τη μέθοδο της συναίνεσης και με σεβασμό του οργανωτικού και ιδεολογικού πλουραλισμού των ομοσπονδιακών υποκειμένων.
γ) Το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο εκλέγει μια/έναν πρόεδρο με καθήκον να συγκαλεί τον ίδιο οργανισμό, να οργανώνει τη συζήτηση και να εγγυάται τη σωστή και δημοκρατική διεξαγωγή των εργασιών του οργανισμού. Η/ο πρόεδρος του εθνικού Συμβουλίου, μαζί με τον εκπρόσωπο τύπου εκπροσωπεί προς τα έξω την Εθνική Ομοσπονδία της FdS.
δ) Το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο εκλέγει ένα εθνικό Συντονιστικό με εκτελεστικές λειτουργίες και για να εφαρμόσει τις προγραμματικές κατευθύνσεις της FdS. Το εθνικό Συντονιστικό μπορεί να προτείνει στο πολιτικό Συμβούλιο, κάνοντας αρχή από την συμμετοχή των μελών του, τη σύσταση θεματικών ομάδων εργασίας υποδεικνύοντας τους συντονιστές/τις συντονίστριες.
Άρθρο 10) Εθνικός εκπρόσωπος τύπου της FdS
Διατύπωση α): Το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο εκλέγει έναν εκπρόσωπο τύπου. Μπορεί να εκλέξει δύο εκπροσώπους, σύμφωνα με την αρχή της διττής εκπροσώπησης των φύλων.
Διατύπωση β): Ο ρόλος του εκπροσώπου τύπου καλύπτεται ισότιμα εκ περιτροπής από τα ομοσπονδιακά υποκείμενα που θα φροντίσουν να υποδείξουν γι’ αυτό το ρόλο μια/έναν εκπρόσωπο. Ο εκπρόσωπος τύπου εκφράζει την πολιτική γραμμή της FdS όπως ορίζεται από το πολιτικό Συμβούλιο, παρεμβαίνει στα σημαντικά γεγονότα της πολιτικής επικαιρότητας, εκπροσωπεί προς τα έξω την Ομοσπονδία της Αριστεράς, μαζί με τον πρόεδρο, συγκαλεί και προεδρεύει στο εθνικό Συντονιστικό.
Άρθρο 11) Μόνιμο εθνικό Φόρουμ για την εργασία (των εργαζομένων)
Η Ομοσπονδία της Αριστεράς θεωρεί θεμελιώδη σκοπό της την υπεράσπιση και την επέκταση των εργασιακών δικαιωμάτων και του δικαιώματος στην εργασία, τον αγώνα ενάντια στην επισφάλεια της εργασίας και της ζωής, την απελευθέρωση από κάθε είδους εκμετάλλευση. Στόχος της είναι, επομένως, να συμβάλλει στο να δοθεί πολιτική, ιδεολογική και πολιτιστική εκπροσώπηση στους εργαζομένους, στους επισφαλώς εργαζόμενους, συνάπτοντας σχέσεις με τα κινηματικά και συνδικαλιστικά υποκείμενα, συνδέοντας αγώνες και συγκρούσεις. Η FdS αποκτά, γι’ αυτούς τους λόγους, ένα μόνιμο Φόρουμ εργαζομένων, το οποίο, ξεκινώντας από τις προτάσεις και από τις αναλύσεις των ομοσπονδιακών υποκειμένων, μαζί με τις οργανώσεις των εργαζομένων, θα θέσει ως στόχο την επεξεργασία της πολιτικής και πολιτιστικής πρωτοβουλίας της FdS για τα εργασιακά θέματα. Το Φόρουμ είναι ένας χώρος επεξεργασίας ανοιχτός στη συμβολή και στην αντιπαράθεση με πολιτικά, συνδικαλιστικά υποκείμενα, καθώς και με τους διανοουμένους και τα κινήματα. Το Φόρουμ αποτελείται από μια εκπροσώπηση εργαζομένων, στη βάση των υποδείξεων που προέρχονται από τις οργανώσεις, και από τις δομές των ομοσπονδιακών υποκειμένων που αφορούν την εργασία. Το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο θα ορίσει αυτή τη σύνθεση και τις μορφές συντονισμού της.
Άρθρο 12) Μόνιμο εθνικό Φόρουμ για τη δημοκρατία
Η χώρα ζει μια εποχή που διακρίνεται από την ανατρεπτική επίθεση ενάντια στις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματός μας. Διακρίνεται επίσης από ένα εκλογικό σύστημα που δεν επιτρέπει τη διαμόρφωση αιρετών συνελεύσεων που να εκπροσωπούν αναλογικά την ψήφο των εκλογέων και το οποίο, συν τοις άλλοις, τους εμποδίζει να επιλέξουν τον εκπρόσωπό τους στη Βουλή. Χαρακτηρίζεται από την εκκένωση των αιρετών συνελεύσεων χάριν των εκτελεστικών οργάνων, από μια οπισθοδρόμηση τόσο στο πεδίο της φιλελεύθερης δημοκρατίας όσο και στα δικαιώματα των εργαζομένων, από την ύμνηση δημοψηφιστικών μορφών με την επακόλουθη προοδευτική μαζική παθητικοποίηση. Κινδυνεύει η απαίτηση θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων και η ουσία της δημοκρατικής μας ζωής. Η FdS σκοπεύει να αντιτεθεί σ’ αυτή την εκστρατεία τόσο σε πολιτιστικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Γι’ αυτό το λόγο ιδρύεται το μόνιμο εθνικό Φόρουμ για τη δημοκρατία. Σ’ αυτό το Φόρουμ συμμετέχουν στελέχη και μέλη της FdS μαζί με διανοουμένους, με νομικούς και εκπροσώπους του κόσμου της εργασίας οι οποίοι δεν είναι αναγκαστικά ενταγμένοι στην FdS. Το Φόρουμ είναι Forum είναι ανοιχτό στη συμβολή και στην αντιπαράθεση με πολιτικά, συνδικαλιστικά υποκείμενα, καθώς και με τον κόσμο των συλλόγων και έχει καθήκον να επεξεργαστεί την πολιτική και πολιτιστική πρωτοβουλία της FdS στα ζητήματα δημοκρατίας. Το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο αποφασίζει για τη σύνθεση και τον συντονισμό αυτού του Φόρουμ.
Άρθρο 13) Μόνιμα εθνικά Φόρα θεματικού- πολιτικού συντονισμού
Βάσει προτάσεων που προέρχονται από τις τοπικές οργανώσεις ή από το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο, η FdS μπορεί να αποκτήσει θεματικά- πολιτικά Φόρα, ανοιχτά στη συμβολή και στην αντιπαράθεση εξωτερικών πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών υποκειμένων, με σκοπό τον συντονισμό της δραστηριότητας των ομοσπονδιακών υποκειμένων, την επεξεργασία και την οικοδόμηση πολιτικής πρωτοβουλίας σε μεμονωμένα θέματα ιδιαίτερης σημασίας ή για μεμονωμένες εκστρατείες εθνικού ενδιαφέροντος.
Άρθρο 14) Ενεργοί υποστηρικτές της FdS
Μπορούν να συμμετάσχουν στη ζωή της FdS οι γυναίκες και οι άνδρες, μεμονωμένα ή σε κοινή σύμπραξη, που συμμερίζονται τις αρχές που την εμπνέουν και θέλουν να συμπράξουν στις πρωτοβουλίες της γενικού χαρακτήρα ή σε μεμονωμένα θέματα, ακόμη και αν δεν είναι μέλη της FdS, εμπλουτίζοντας τη δημοκρατική της ζωή και την επεξεργασία της πολιτικής της γραμμής, διευρύνοντας τη συζήτηση, την ανταλλαγή πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών της FdS με την κοινωνία και τα δραστήρια μέλη της. Σε αυτούς αναγνωρίζεται, με απόφαση των οργάνων του αρμόδιου οργανωτικού επιπέδου, η ιδιότητα του ενεργού υποστηρικτή της FdS, και με αυτή την ιδιότητα μπορούν να συμπράξουν και να συμμετάσχουν στις εθνικές ή/ και τοπικές πολιτικές εκστρατείες της FdS.
Θα είναι καθήκον των οργάνων της FdS στα διάφορα επίπεδα να καθορίσουν τους τρόπους άσκησης των δικαιωμάτων των ενεργών υποστηρικτών της FdS, βάσει ενός κανονισμού που θα οριστεί από το εθνικό Συμβούλιο.
Μέρος III: Τα Συνέδρια της Ομοσπονδίας της Αριστεράς
Άρθρο 15) Τα συνέδρια της FdS
α) Το Συνέδριο είναι, για κάθε οργάνωση της FdS, το μέγιστο αποφασιστικό όργανο.
β) Το εθνικό Συνέδριο καθορίζει την πολιτική-προγραμματική γραμμή της FdS στο σύνολό της και εκλέγει τα ηγετικά και εγγυητικά όργανα.
γ) Τα τοπικά συνέδρια, των οργανώσεων βάσης και των ομοσπονδιών, συμβάλλουν ορίζοντας ταυτόχρονα το δικό τους πρόγραμμα πολιτικής πρωτοβουλίας. Εκφράζουν τις απόψεις τους για τα κείμενα που τους υποβάλλονται. Εκλέγουν τα ηγετικά όργανα και τους αντιπροσώπους τους για τα συνέδρια ανώτερου επιπέδου.
δ) Το περιφερειακό συνέδριο καθορίζει το πρόγραμμα της FdS στην περιοχή αρμοδιότητάς του και εκλέγει τα ηγετικά και εγγυητικά όργανα.
ε) Η FdS αναγνωρίζει τη δημοκρατία των φύλων ως συστατικό της στοιχείο. Οι αντιπροσωπείες των συνεδρίων των σπιτιών της αριστεράς και των οργανώσεων εργαζομένων στα ομοσπονδιακά συνέδρια και των ομοσπονδιακών συνεδρίων στα περιφερειακά και εθνικά συνέδρια πρέπει να σέβονται την ισοτιμία ανδρών και γυναικών στις συνθέσεις τους. Τα συμβούλια και τα πολιτικά συντονιστικά που εκλέγονται από τα συνέδρια πρέπει να σέβονται την ισοτιμία, στις συνθέσεις τους, στην παρουσία γυναικών και ανδρών. Σε καμία περίπτωση ένα φύλο δεν θα μπορεί να εκπροσωπείται σε βαθμό μεγαλύτερο από το 60 %, τόσο στην εκλογή των αντιπροσώπων όσο και των οργάνων.
στ) Κάθε μέλος που συμμετέχει στο συνέδριο έχει δικαίωμα να εκφράσει, στη συζήτηση, απόψεις και προτάσεις, να υποβάλλει ημερήσιες διατάξεις, να τις επεξηγεί, να ζητά την ψήφισή τους και να γνωστοποιηθούν στο συνέδριο του ανώτερου επιπέδου.
Άρθρο 16) Τα συνέδρια των οργανώσεων βάσης
α) Το συνέδριο των οργανώσεων βάσης αποτελείται από τη γενική συνέλευση των μελών. Συγκαλείται από το πολιτικό Συμβούλιο του Σπιτιού της Αριστεράς ή της οργάνωσης εργαζομένων κατά κανόνα με την ευκαιρία του εθνικού συνεδρίου. Μπορεί να συγκληθεί κατ’ εξαίρεση και με απόφαση αιτιολογημένη από το νομαρχιακό συμβούλιο, ή σε περίπτωση που το ζητήσει το ήμισυ των μελών συν ένα.
β) Το Συνέδριο του Σπιτιού της Αριστεράς ή της Οργάνωσης εργαζομένων εκλέγει το πολιτικό του Συμβούλιο και τους αντιπροσώπους για το συνέδριο ανώτερου επιπέδου.
Άρθρο 17) Τα νομαρχιακά συμβούλια
α) Το συνέδριο της νομαρχιακής Ομοσπονδίας της FdS αποτελείται από τους αντιπροσώπους των σπιτιών της αριστεράς και των οργανώσεων εργαζομένων που έχουν εκλεγεί με βάση τον αριθμό των μελών συγκαλείται από το νομαρχιακό πολιτικό Συμβούλιο κατά κανόνα σε αντιστοιχία με το εθνικό συνέδριο. Μπορεί να συγκληθεί και κατ’ εξαίρεση έπειτα από αιτιολογημένη απόφαση του εθνικού πολιτικού συμβουλίου ή σε περίπτωση που το ζητήσει το ήμισυ συν ένα των μελών.
β) Το συνέδριο της νομαρχιακής Ομοσπονδίας εκλέγει το πολιτικό συμβούλιό της και τους αντιπροσώπους του περιφερειακού και εθνικού συνεδρίου.
Άρθρο 18) Τα περιφερειακά συμβούλια.
Τα περιφερειακά συμβούλια διεξάγονται σύμφωνα με τους τρόπους και τους χρόνους που ορίζονται από το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο.
Μέρος IV: Τα δημόσια και αιρετά αξιώματα της FdS
Άρθρο 19) Οι υποψηφιότητες στην FdS
α) Η προετοιμασία των υποψηφιοτήτων για τη διαμόρφωση των ψηφοδελτίων της FdS πρέπει να πραγματοποιείται σύμφωνα με τις αρχές της μέγιστης συμμετοχής των μελών στην αποφασιστική διαδικασία και τηρεί τις υποδείξεις και τις αρχές του Ηθικού Κώδικα, που είναι αναπόσπαστο μέρος του παρόντος Καταστατικού.
β) Όλες οι υποψηφιότητες σε εθνικό και τοπικό επίπεδο αποφασίζονται, με σεβασμό της αρχής της ισοτιμίας μεταξύ των φύλων, κατά πλειοψηφία όσων έχουν το δικαίωμα αυτό, από τα αρμόδια όργανα.
γ) Η αποδοχή της υποψηφιότητας δεσμεύει τους υποψηφίους να σεβαστούν τον Ηθικό Κώδικα και να διεξάγουν την προεκλογική εκστρατεία χωρίς προσφυγή σε μεθόδους προπαγάνδας αντίθετες από την προσέγγιση που καθορίστηκε από τα ηγετικά όργανα της FdS.
Άρθρο 20) Οι εκλεγμένες και οι εκλεγμένοι στους θεσμούς
α) Οι εκλεγμένοι και οι εκλεγμένες στις αιρετές συνελεύσεις, σε όλα τα επίπεδα, συνιστούν κοινοβουλευτικές ομάδες ή συμβουλίων, ορίζοντας ένα δικό τους κανονισμό. Οι εκλεγμένες και οι εκλεγμένοι, κατά την άσκηση της θητείας τους συμμορφώνονται με τους προσανατολισμούς και τον κανονισμό της ομάδας της FdS.
Οι εκλεγμένες και οι εκλεγμένοι σε συμμαχικά ψηφοδέλτια συντονίζονται σύμφωνα με διαδικασίες που συμφωνούνται με τα ηγετικά όργανα της FdS. Οι κοινοβουλευτικές ομάδες και οι ομάδες των συμβουλίων εκλέγουν τους αντίστοιχους προέδρους έπειτα από πρόταση των αρμόδιων ηγετικών οργάνων.
β) Είναι καθήκον των οργανώσεων της FdS και των ίδιων των ομάδων που έχουν συσταθεί να ενεργοποιήσουν όλα τα απαραίτητα όργανα για να εγγυηθούν μια διαρκή σχέση με τους ψηφοφόρους, που να επιτρέπει τον περιοδικό έλεγχο της δραστηριότητας της FdS στις αιρετές συνελεύσεις και της κατάστασης ενεργοποίησης του εκλογικού προγράμματος.
γ) Η κοινοβουλευτική ομάδα και οι ομάδες των περιφερειακών και νομαρχιακών συμβουλίων, όταν λαμβάνουν αποφάσεις σημαντικές για τις διάφορες περιοχές διαβουλεύονται με τα ηγετικά όργανα της FdS των ενδιαφερομένων περιοχών.
δ) Όλα τα διοικητικά στελέχη και όλοι οι εκλεγμένοι στους θεσμούς και αυτοί που έχουν διοριστεί σε φορείς δευτέρου βαθμού της FdS, έχουν ευθύνη για το έργο τους έναντι των αντίστοιχων ηγετικών οργάνων της FdS και κατά την αποδοχή της υποψηφιότητας, πρέπει να υπογράψουν την αποδοχή του Ηθικού Κώδικα που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του παρόντος Καταστατικού, και δεσμεύονται να καταβάλλουν το ποσοστό της αποζημίωσης για το αξίωμά τους και για κάθε αμοιβή που λαμβάνουν δυνάμει του ιδίου αυτού αξιώματος, σύμφωνα με όσα ορίζονται από έναν ειδικό κανονισμό που θα πρέπει να εγκριθεί από το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο της FdS. Η μη εκπλήρωση της υποχρέωσης υπογραφής που προαναφέρθηκε τιμωρείται με την αποβολή από την FdS.
ε) Ο έλεγχος εφαρμογής των ρυθμιστικών κανόνων είναι καθήκον όχι μόνο των εγγυητικών οργάνων, αλλά και των οργάνων πολιτικής διεύθυνσης. Στους υποψηφίους και σε όσους έχουν ορισθεί από την FdS για οποιοδήποτε δημόσιο αξίωμα παραδίδεται το Καταστατικό και ο εσωτερικός κανονισμός.
Η υπογραφή αποδοχής της υποψηφιότητας ή του διορισμού συνεπάγεται τη γνώση και την υποχρέωση τήρησης των ορισμών και των δεσμεύσεων.
Σε όποιον δεν σεβάστηκε τον παρόντα κανόνα δεν είναι δυνατό να προταθεί καμία υποψηφιότητα ή αξίωμα, και το γεγονός αυτό συνεπάγεται την αναστολή από οποιοδήποτε αξίωμα της FdS, μέχρι να επέλθει ομαλοποίηση της κατάστασης.
στ) Δεν είναι δυνατό να αναληφθεί το ίδιο αιρετό αξίωμα για πάνω από δύο συνεχόμενες θητείες. Στον καθορισμό των δύο θητειών υπολογίζονται τα αιρετά αξιώματα σε περιφερειακό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
ζ) Το αξίωμα του περιφερειακού συμβούλου είναι ασυμβίβαστο με το αξίωμα του νομαρχιακού συμβούλου, καθώς και με εκείνο του δημοτικού συμβούλου πρωτευουσών νομών.
Οι ενδεχόμενες εξαιρέσεις πρέπει να αποφασιστούν με την πλειοψηφία που ορίζεται από το αρμόδιο όργανο.
Μέρος V: Εγγυητικά όργανα
Άρθρο 21) Εγγυητικά όργανα
α) Υπόκειται σε πειθαρχικές ποινές το μέλος του οποίου η συμπεριφορά αποτελεί παράβαση των αρχών και των κανόνων του Καταστατικού.
β) Κάθε μέλος της Ομοσπονδίας της Αριστεράς έχει δικαίωμα σε δύο επίπεδα κρίσης.
γ) Το εγγυητικό όργανο αποτελείται από τις περιφερειακές εγγυητικές επιτροπές και από ένα ανώτερο όργανο εθνικού επιπέδου.
δ) Οι εγγυητικές περιφερειακές επιτροπές και η εθνική επιτροπή είναι το όργανο εσωτερικής δικαιοδοσίας της Ομοσπονδίας της Αριστεράς. Έχουν εξουσία έρευνας και κυρώσεων έναντι των μελών της FdS.
ε) Η εγγυητική επιτροπή πρώτου βαθμού δημιουργείται σε περιφερειακό επίπεδο.
στ) Οι εγγυητικές περιφερειακές επιτροπές, καθώς και η εθνική, αποτελούνται από πέντε μέλη περιφερειακής καθεμία. Εκλέγονται αντίστοιχα στα περιφερειακά και εθνικά συνέδρια, με τις ίδιες διαδικασίες που προβλέπονται για τα ηγετικά όργανα. Οι υποψήφιες και οι υποψήφιοι για τις εγγυητικές επιτροπές πρέπει να προτείνονται από τα ομοσπονδιακά υποκείμενα ισομερώς.
ζ) Η συμμετοχή στην εγγυητική επιτροπή είναι ασυμβίβαστη με άλλα ηγετικά αξιώματα στο εσωτερικό της FdS και με αιρετά θεσμικά αξιώματα.
η) Κάθε επιτροπή εκλέγει στο εσωτερικό της μια/έναν πρόεδρο που θα έχει την ευθύνη της σύγκλησης και της λειτουργίας της επιτροπής.
θ) Οι αποφάσεις των εγγυητικών επιτροπών λαμβάνονται με μια πλειοψηφία των 2/3 των μελών. Οι διαδικασίες και η λειτουργία των εγγυητικών επιτροπών ορίζονται από έναν ειδικό κανονισμό που προτείνεται από την εθνική εγγυητική επιτροπή και εγκρίνεται από το εθνικό πολιτικό συμβούλιο της FdS.
ι) Οι πρόεδροι των εγγυητικών επιτροπών προσκαλούνται στο πολιτικό συμβούλιο του επιπέδου τους.
κ) Κάθε μέλος της επιτροπής δεσμεύεται για μέγιστη εχεμύθεια, τόσο στη φάση έρευνας όσο και μετά την περάτωση της έρευνας. Η παράβαση αυτής της συμπεριφοράς συνεπάγεται έναν άμεσο έλεγχο στο εσωτερικό της ίδιας εγγυητικής επιτροπής.
λ) Κάθε παρέμβαση που τείνει να επηρεάσει το έργο και την κρίση της εγγυητικής επιτροπής και των μελών της, θεωρείται σοβαρή και βλαπτική παράβαση της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας αυτής της λειτουργίας. Συνεπάγεται την ενεργοποίηση μιας ειδικής έρευνας που προωθείται άμεσα από την ενδιαφερόμενη επιτροπή ή από την ανώτερή της.
μ) Η περιφερειακή εγγυητική επιτροπή αποφασίζει σε πρώτο βαθμό για οποιοδήποτε πειθαρχικό θέμα, που αφορά την εφαρμογή και την ερμηνεία του καταστατικού, τις ενδεχόμενες διαφορές που μπορεί να προκύψουν στις αντίστοιχες περιφέρειες, σε επίπεδο οργανώσεων βάσης ή νομαρχιακών ή περιφερειακών. Η εθνική εγγυητική επιτροπή εξετάζει τα ζητήματα που αναφέρονται στο προηγούμενο σημείο, σε δεύτερο ή πρώτο βαθμό, σχετικά με τις διαφορές που είναι δυνατό να προκύψουν σε εθνικό επίπεδο.
ν) Η προσφυγή σε κάθε επίπεδο κρίσης, πρέπει να ολοκληρωθεί εντός 30 ημερών από την ημερομηνία αρχής της διαδικασίας.
Άρθρο 22) Η προσφυγή σε πειθαρχικές κυρώσεις γίνεται αφού εξαντληθεί κάθε προσπάθεια επίλυσης των περιπτώσεων δια της μη διοικητικής οδού
Οι πειθαρχικές κυρώσεις είναι:
α) Η τυπική επίπληξη
β) Η αναστολή ηγετικών ή εκτελεστικών αξιωμάτων
γ) Η έκπτωση από ηγετικά ή εκτελεστικά αξιώματα
δ) Η αναστολή της ιδιότητας μέλους της FdS
ε) Η διαγραφή από την FdS.
στ) Οποιοσδήποτε υπόκειται σε πειθαρχικά μέτρα πρέπει να ενημερώνεται εγκαίρως για τις κατηγορίες που του απευθύνονται και πρέπει να τον ακούσει η αρμόδια εγγυητική επιτροπή πριν επιβληθούν οι πειθαρχικές κυρώσεις και έχει δικαίωμα να προσφύγει κατά των πειθαρχικών μέτρων στην εθνική εγγυητική επιτροπή εντός 30 ημερών από τη σχετική κοινοποίηση. Οι κυρώσεις αρχίζουν να εφαρμόζονται 30 μέρες μετά από την ημερομηνία επιβολής τους, σε περίπτωση που δεν υποβλήθηκε προσφυγή, καθώς και από τη στιγμή κατά την οποία η προσφυγή απορρίφθηκε ή έγινε μόνο μερικά αποδεκτή.
Μέρος VI: Διαχείριση και όργανα επικοινωνίας της FdS
Άρθρο 23) Πηγές χρηματοδότησης και διαχείρισης των πόρων της FdS
α) Τα οικονομικά μέσα της FdS συνίστανται στα έσοδα από τις συνδρομές της FdS, από τις συνεισφορές των ομοσπονδιακών υποκειμένων, από την εθελοντική συνεισφορά των πολιτών, από τα έσοδα των πολιτικών πρωτοβουλιών της FdS, από τις εκλογικές επιχορηγήσεις και από τις συνεισφορές των εκλεγμένων και εκείνων που ασκούν θεσμικά αξιώματα. Οι διαδικασίες αυτής της συνεισφοράς θα ορισθούν από τον ειδικό Κανονισμό που θα εγκριθεί από το εθνικό πολιτικό Συμβούλιο.
β) Η χρηματοδότηση της FdS πραγματοποιείται με απόλυτη διαφάνεια, ενώ απορρίπτεται κάθε συνεισφορά που επηρεάζει τις πολιτικές επιλογές.
Άρθρο 24) Όργανα επικοινωνίας της FdS
Τα όργανα και τα μέσα επικοινωνίας της FdS προέρχονται από τη συνεργασία και από τη σύμπραξη εκείνων που ήδη χρησιμοποιούνται από τις ομοσπονδιακές οργανώσεις, καθώς και από την ιστοσελίδα της FdS ή από άλλα εργαλεία που το πολιτικό Συμβούλιο θα αποφασίσει να ενεργοποιήσει, με ιδιαίτερη προσοχή στις νέες μορφές επικοινωνίας.
Άρθρο 25) Γραφεία
Κάθε οργάνωση της FdS ορίζει, μέσα από μια απόφαση του αρμόδιου πολιτικού Συμβουλίου, την τοποθεσία των γραφείων της
Άρθρο 26) Σύμβολο
Σύμβολο της FdS είναι το ακόλουθο: «Στο κέντρο, ένας λευκός κύκλος: σφυροδρέπανο κεκλιμένο προς τα αριστερά και αστέρι σε κίτρινο χρώμα πάνω σε ένα παραλληλόγραμμο με τα χρώματα της τρίχρωμης ιταλικής σημαίας, που προεξέχει κάτω και στη δεξιά πλευρά. Γύρω, στο εσωτερικό, στο πάνω μέρος είναι η επιγραφή ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ, στο κάτω μέρος ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, με μαύρα γράμματα».
Άρθρο 27) Μεταβατικοί και τελικοί κανόνες
α) Από την έγκριση του παρόντος Καταστατικού και μέχρι την 31 Δεκεμβρίου 2011 το σύμβολο που η FdS θα χρησιμοποιήσει στις εκλογικές αναμετρήσεις, στην προπαγάνδα και σε κάθε εξωτερική εκδήλωσή της, θα είναι το ακόλουθο: «Στο κέντρο, σε ένα λευκό κύκλο: σφυροδρέπανο και αστέρι σε κίτρινο χρώμα πάνω σε ένα κόκκινο παραλληλόγραμμο κεκλιμένο προς τα αριστερά, πάνω σε ένα άλλο παραλληλόγραμμο με τα χρώματα της τρίχρωμης ιταλικής σημαίας, που προεξέχει κάτω δεξιά. Γύρω, στο εσωτερικό, στο πάνω μέρος η επιγραφή ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ, στο κάτω μέρος ΙΤΑΛΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ με μαύρα γράμματα. Εξωτερικά, σε μια κυκλική στεφάνη με κόκκινο χρώμα, πάνω η επιγραφή ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, και κάτω η επιγραφή ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ 2000 ΕΡΓΑΣΙΑ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ με λευκά γράμματα».
Άρθρο 28) Ηθικός κώδικας των μελών
α) Τα μέλη της FdS δεσμεύονται να σεβαστούν σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο τις αρχές του Καταστατικού, να υπερασπιστούν και να ενεργοποιήσουν τις δημοκρατικές αξίες του Συντάγματος, που γεννήθηκε από την αντιφασιστική Αντίσταση.
β) Τα μέλη της FdS εργάζονται για έναν μετασχηματισμό σε βάθος της ιταλικής πολιτικής, βασισμένο στην κοινωνική δικαιοσύνη και θεωρούν την κεντρική θέση του ηθικού ζητήματος ως το θεμέλιο της δημόσιας ζωής. Ο σεβασμός του Ηθικού Κώδικα αφορά όλα τα μέλη της FdS, δεσμεύει τα ηγετικά της όργανα και όλους τους εκπροσώπους της στους θεσμούς.
γ) Τα μέλη της FdS εμπνέονται στην πολιτική τους δράση από την αρχή της υπευθυνότητας και του καθήκοντος συζήτησης στο εσωτερικό της πολιτικής τους κοινότητας, με πολιτισμό και σεβασμό των πολιτικών και προσωπικών τους σχέσεων. Εμπνέονται σύμφωνα με τις αρχές του Καταστατικού της FdS, από τη μετριοπάθεια στη συμπεριφορά τους και από την αλληλεγγύη, καθορίζουν σχέσεις θεμελιωμένες στη συνεργασία με τα άλλα μέλη και πάνω στη διαφάνεια με τους ψηφοφόρους. Δεσμεύονται για την οικοδόμηση μιας νέας δημόσιας ηθικής, με αποτυπωμένη τη δημοκρατική συμμετοχή και το σεβασμό των δημοσίων πραγμάτων...
δ) Τα μέλη της FdS, κυρίως όταν έχουν αναλάβει πολιτικούς ή θεσμικούς ρόλους δεσμεύονται να μη λαμβάνουν αποφάσεις που θα παράγουν, ακόμη και με έμμεσο τρόπο, προσωπικά οφέλη ή οφέλη του οικογενειακού τους πυρήνα, των ατόμων με τα οποία συζούν, των συγγενών ή άλλων συναφών.
Τα μέλη της FdS, όταν είναι εκλεγμένα στις αιρετές συνελεύσεις ή έχουν αναλάβει εκτελεστικά θεσμικά αξιώματα, δεν μπορούν να αποκτήσουν ή να διατηρήσουν ρόλους σε επιχειρήσεις, σε φορείς ή ιδρύματα κερδοσκοπικά, με τέτοιον τρόπο, ώστε να δημιουργηθεί, έστω και δυνητικά, σύγκρουση συμφερόντων. Οι εκλεγμένοι της FdS και όποιος αναλαμβάνει εκτελεστικά θεσμικά αξιώματα δεν μπορεί να κάνει κατάχρηση του θεσμικού του αξιώματος και πρέπει να αντιτεθεί σε οποιοδήποτε ολιγαρχικό ή πελατειακό εκφυλισμό της εξουσίας.
ε) Τα μέλη της FdS, σε περίπτωση που είναι υποψήφια στις εκλογικές αναμετρήσεις κάθε επιπέδου, δεσμεύονται να διεξάγουν προεκλογικές εκστρατείες με σωστό τρόπο και χρησιμοποιώντας προσεκτικά και μετρημένα τους πόρους που προορίζονται για την προεκλογική εκστρατεία, η χρηματοδότηση της οποίας πρέπει να εγγυάται προϋποθέσεις διαφάνειας και να συνοδεύεται πάντοτε από μια τελική λογοδοσία, διατυπωμένη όπως ορίζει ο νόμος. Εκτός των άλλων, τα μέλη της FdS, όταν έχουν αναλάβει δημόσια αξιώματα, δεν μπορούν να εκμεταλλευθούν, για προσωπικούς σκοπούς, τη θεσμική διαφήμιση ή επικοινωνία. Δεσμεύονται επίσης να αποφεύγουν μορφές παρεμβατικής προπαγάνδας που δεν σέβεται το περιβάλλον και την ευπρέπεια των αστικών κέντρων.
στ) Τα μέλη και όλοι οι δημόσιοι διαχειριστές της FdS δεσμεύονται να ασκούν με ικανότητα, με αφοσίωση και εντιμότητα τις λειτουργίες που αναλαμβάνουν, χωρίς να επισωρεύουν αξιώματα που να τους εμποδίζουν να ασκήσουν ολοκληρωμένα τα καθήκοντα ευθύνης που τους έχουν ανατεθεί, αποφεύγοντας ιδιαίτερα, να προσθέτουν περαιτέρω λειτουργίες και να αναλαμβάνουν ταυτόχρονα περισσότερα αιρετά αξιώματα. Δεσμεύονται επίσης να αποφεύγουν την ιδιωτική χρήση και τη σπατάλη των αγαθών και των πόρων που έχουν στη διάθεσή τους λόγω του αξιώματος που ασκούν, να αρνούνται δώρα ή άλλα οφέλη, εκ μέρους ατόμων ή υποκειμένων με τα οποία έχουν σχέση λόγω της θεσμικής ή πολιτικής λειτουργίας που ασκούν.
ζ) Κάθε μέλος εκτελεστικών οργάνων, σε όλα τα επίπεδα, της FdS δεσμεύεται να μην απονείμει αξιώματα στους συγγενείς του ή σε άτομα με τα οποία έχει άλλες επαγγελματικές ή/και ιδιωτικές σχέσεις, να χρησιμοποιεί εξωτερικούς συμβούλους μόνο υπό συνθήκες αντικειμενικής και πραγματικής ανάγκης, με αντίστοιχες αιτιολογήσεις και με διαδικασίες απόλυτης διαφάνειας.
η) Η FdS δεσμεύεται να μην τοποθετήσει, σε κάθε είδους εκλογές, ακόμη και εσωτερικού χαρακτήρα, υποψήφιους οι οποίοι υπόκεινται σε ασφαλιστικά μέτρα ή έχουν παραπεμφθεί για δωροληψία ή διαφθορά και, γενικά, για αδικήματα ενάντια στη Δημόσια Διοίκηση και ενάντια στη διαχείριση της δικαιοσύνης, ενάντια στην προσωπική ελευθερία, για αδικήματα ιδιωτικής βίας, σεξουαλικής βίας, βίας κατά ανηλίκων, και για όλα τα αδικήματα μαφιόζικης μορφής. Δεσμεύεται επίσης να μην τοποθετήσει υποψήφιους οι οποίοι, ανεξάρτητα από ενδεχόμενες δικαστικές διώξεις, έχουν το ασυμβίβαστο με τις υψηλές ηθικές αρετές που είναι αναγκαίες για να εκπροσωπήσουν την Ομοσπονδία της Αριστεράς σε θεσμικό επίπεδο. Σε περίπτωση που ένα μέλος της αποδειχτεί ότι εμπλέκεται σε τέτοιου είδους αδικήματα η παραμονή του θα είναι ασυμβίβαστη με την FdS.
θ) Η περιφρούρηση της τήρησης των κανόνων εφαρμογής του παρόντος Ηθικού Κώδικα επαφίεται στους εγγυητικούς οργανισμούς, όπως υποδεικνύεται στο Καταστατικό.
ι) Ο Ηθικός Κώδικας είναι αναπόσπαστο τμήμα του Καταστατικού.
Ετικέτες
Αναδημοσιεύσεις,
Red NoteBook
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)





