Κείμενο Δικτύου για Νομική και Μετανάστες

«Να σπιρουνιάσουμε το ψωράλογο της ιστορίας…»

Μαγιακόφσκι

Πολλά ειπώθηκαν αυτές τις μέρες για την οργάνωση της απεργίας πείνας των μεταναστών εργατών, και την αλληλεγγύη σε αυτήν. Πολλές φορές η συζήτηση έχασε το κέντρο της, δηλ. την υπεράσπιση της απεργίας πείνας, και του ασύλου όπως προέκυψε, με αποτέλεσμα και κομμάτια της αριστεράς, αντί να απαντήσουν στην τρομοκρατία των ΜΜΕ και της κυβέρνησης, να εκδηλώνουν μια γενική συμπάθεια για τους μετανάστες και να πασχίζουν να εξασφαλίσουν τη μη κατάχρηση του ασύλου (!!). Δεν θα σταθούμε στα φαιδρά επιχειρήματα περί άγνοιας. Το θέμα ήταν γνωστό από καιρό και το ήξεραν όλοι. Και η υποστήριξη του αγώνα των μεταναστών, ειδικά όταν οι ίδιοι τοποθετούνται με τόσο αποφασιστικό τρόπο, δεν μπορούσε να γίνει με εξαγγελίες αλλά επέβαλε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Το άσυλο, δε, είναι κοινωνική κατάκτηση και όχι θερμοκήπιο για ιδέες, κινδυνεύει από αυτούς που αποφασίζουν την άρση του και το καταλύουν, δεν κινδυνεύει ούτε από μετανάστες, ούτε από αγωνιστές, ούτε από φοιτητές, ειδικά ένα άδειο κτίριο.

Το κίνημα αλληλεγγύης άκουσε επίσης πολύ συκοφάντηση τις τελευταίες μέρες για πολιτικά σχέδια διάσπασης του αγωνιστικού μετώπου, για αποπροσανατολισμό του κινήματος, για το ότι οι αλληλέγγυοι λειτούργησαν «αντικειμενικά» ως προβοκάτορες. Το δε ΚΚΕ επιδόθηκε σε ξεκάθαρο χαφιεδισμό μέσα από τις σελίδες του Ριζοσπάστη. Επειδή όμως η συζήτηση πρέπει να γίνεται με άλλο ήθος και να θέτει άλλα περιεχόμενα, θέλουμε να αντιπαραβάλλουμε τα εξής:

1. Η κριτική ότι οι αλληλέγγυοι δεν επέδειξαν υπεύθυνη στάση απέναντι στους μετανάστες έχει ως υποκείμενη αντίληψη τη θεωρία της υποκίνησης, την οποία το κράτος και η ακροδεξιά αξιοποίησαν στο έπακρο. Όταν όμως και η ίδια η Αριστερά την αποδέχεται βαφτίζοντας τους αλληλέγγυους «αυτόκλητη πρωτοπορία» και υπονοώντας ότι οι μετανάστες είναι απλά υποκινούμενα, ανησυχούμε και εξοργιζόμαστε. Διότι η Αριστερά θα έπρεπε να γνωρίζει ότι το κίνημα για τα δικαιώματα των μεταναστών έχει πραγματικά υποκείμενα. Κι αυτά δεν περιορίζονται μόνο στους Έλληνες αντιρατσιστές, αλλά περιλαμβάνουν πλήθος μεταναστευτικών συλλογικοτήτων που δρουν χρόνια και ο αγώνας τους ωριμάζει μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της ταξικής πάλης και της συγκυρίας. Γιατί ξενίζει τόσο πολύ η επιλογή της έσχατης μορφής πολιτικής διαμαρτυρίας, όταν η νομιμοποίηση, συναρτημένη με τη νόμιμη εργασία και τα ένσημα, που μέχρι τώρα αποτελούσε μια μερική έστω κατάκτηση, δείχνει πλέον άφταστο όνειρο για όλους στο περιβάλλον της κρίσης;

Την ακραία εκδοχή του επιχειρήματος διαβάζουμε στο Ριζοσπάστη της 30ης Ιανουαρίου «Τότε (τον Δεκέμβρη του 2008) έστελναν 13χρονα παιδιά να κάνουν έφοδο στα αστυνομικά τμήματα, τώρα με τη στάση τους αντικειμενικά εγκλώβισαν τους μετανάστες και τους έφεραν αντιμέτωπους με τις διμοιρίες των ΜΑΤ». Πρόκειται για κραυγαλέα συκοφάντηση του κινήματος και των υποκειμένων των αγώνων, για φοβική αντιμετώπιση κάθε αγωνιστικής διεργασίας που δεν ελέγχεται από το (αυτόκλητο) κόμμα της πρωτοπορίας. Προφανώς, δεν μοιραζόμαστε ούτε την ίδια αντίληψη πολιτικής υπευθυνότητας ούτε και την ίδια πρόθεση να ασκήσουμε ρόλο «προστασίας» απέναντι στο κίνημα.

2. Γράφτηκε ότι οι αλληλέγγυοι λειτούργησαν αρνητικά για το μαζικό κίνημα διότι αγνόησαν τις προτεραιότητές του και το πλαίσιο προσανατολισμού του. Ας αφήσουμε στην άκρη την κακόβουλη κριτική ότι κυρίαρχο κίνητρο της δράσης των αλληλέγγυων ήταν να «πρωτοστατήσουν» μέσω της αλλαγής της ατζέντας. Δεν αντιλαμβανόμαστε όμως καθόλου γιατί κάποιες ατζέντες είναι ανταγωνιστικές. Τουναντίον, πιστεύουμε ότι η νομική ανυπαρξία του μετανάστη είναι άλλη μία όψη της κατάργησης των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων. Δυστυχώς, για κάποια τμήματα της Αριστεράς όμως το μεταναστευτικό δεν μπορεί να ενταχθεί στις προτεραιότητες του κινήματος και στα «αυθεντικά περιεχόμενα» της ταξικής πάλης.

Ακούσαμε, επιπλέον, ότι ορισμένες εκδοχές της αντιρατσιστικής δράσης και του μεταναστευτικού κινήματος μπορεί να οδηγήσουν τα λαϊκά στρώματα στην αγκαλιά της ακροδεξιάς, ότι εντείνουν τους διαχωρισμούς των εργαζόμενων που πλήττονται από την κρίση και ότι η επιλογή τους μπορεί να ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία για την Αριστερά. Πολιτική αυτοκτονία για την Αριστερά είναι για μας ο στρουθοκαμηλισμός και η πολιτική αδράνεια. Είναι να κάνει πως δεν βλέπει ότι το ρατσιστικό φαινόμενο στη χώρα μας αποκτά ανησυχητική πολιτική διάσταση γιατί το γεννούν κοινωνικοί όροι κι όχι η δράση των αντιρατσιστών. Είναι να μην αναγνωρίζει ότι ο διαχωρισμός γηγενών και μεταναστών εργαζόμενων αποτελεί επιλογή στα πλαίσια της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης (και πριν την κρίση και μέσα στην κρίση) και, επομένως, δυσεπίλυτο για την Αριστερά ζήτημα αλλά και κρίσιμο επίδικο πάνω στο οποίο είναι επείγον να πάρει θέση και να δράσει.

3. Η κριτική για την αποσπασματικότητα του κινήματος για τα δικαιώματα των μεταναστών και η αντιμετώπιση της ενασχόλησης με αυτό ως μιας «θεματικής» δραστηριότητας είναι παλιότερη αλλά επανήλθε δριμύτερη και σε νέες εκδοχές μέσα στον ορυμαγδό των τελευταίων ημερών. Οι αλληλέγγυοι κατηγορήθηκαν για πολιτική ρηχότητα γιατί δεν κατανόησαν τα θέματα που θέτει η συγκυρία (!), δεν συνέδεσαν τον αγώνα με το Μνημόνιο και την κατεδάφιση των εργασιακών δικαιωμάτων και δεν επεδίωξαν τις κατάλληλες κοινωνικές συμμαχίες.

Αποτελεί βαθιά πεποίθησή μας ότι οι κοινωνικές συμμαχίες και οι αγώνες δεν χτίζονται στη βάση ανακοινώσεων και διακηρύξεων, ούτε στη βάση μόνο της άρτιας διαμόρφωσης του πολιτικού πλαισίου. Ο ριζοσπαστισμός και το πολιτικό βάθος αναδεικνύονται από τα περιεχόμενα της ίδιας της δράσης. Με αυτή την έννοια, το εγχώριο κίνημα για τα δικαιώματα των μεταναστών τις τελευταίες δύο δεκαετίες είναι υπαρκτό και αποτελεσματικό επειδή δεν αποτέλεσε απλώς μια προπαγανδιστική εκστρατεία για την ταξική ενότητα ούτε όμως και ένα φιλελεύθερο κίνημα δικαιωμάτων και προνοιακού ακτιβισμού.

Είναι υπαρκτό και αποτελεσματικό γιατί δοκίμασε όντως πολλές πρακτικές για να χτίσει κοινωνικές συμμαχίες, γιατί προσπάθησε να κατανοήσει όλο το πλέγμα των ανταγωνιστικών και συγκρουσιακών σχέσεων μέσα στο οποίο εντάσσεται η πάλη για τα δικαιώματα των μεταναστών, γιατί δεν περιορίστηκε απλώς σε αιτήματα αποδοχής των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία. Το αν θα καταφέρει να γίνει ένα ταξικά προσανατολισμένο κίνημα εξαρτάται ασφαλώς και από το πόσο ολόκληρη η Αριστερά θα τολμήσει να αναμετρηθεί με τις δικές της κοντόθωρες οριοθετήσεις και τον εθνοκεντρισμό της και από το αν θα αποφασίσει να συμβάλλει με όλες τις δυνάμεις της σε αυτόν τον αγώνα.

Τέλος, όσον αφορά το συγκεκριμένο αγώνα, αναρωτιόμαστε, σύντροφοι/ισσες, αυτή η δική μας Αριστερά της ανυπακοής και της ανταρσίας πότε θα αισθανθεί έτοιμη να αντεπιτεθεί και να δράσει (κι όχι να απολογείται) αν όχι την ώρα που οι εξεγερμένοι σπάνε τις βιτρίνες της αστικής νομιμότητας, την ώρα που τα δεκατριάχρονα παιδιά επιτίθενται στα αστυνομικά τμήματα, την ώρα που 300 μετανάστες απεργοί πείνας διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα για νόμιμη διαμονή κι εργασία; Αν όχι την ώρα που το πανεπιστημιακό άσυλο αξιοποιείται από το πιο στυγνά εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης και δέχεται την πιο λυσσαλέα επίθεση από όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων; Πότε θα επιδείξει τα αντανακλαστικά που διατείνεται ότι διαθέτει αν όχι την ώρα που επιχειρούν να τη στήσουν στη γωνία, να την κάνουν υπόλογο στην πιο καλοστημένη μαφιόζικη επιχείρηση καταστολής του κινήματος και των εργατικών αντιστάσεων, αν όχι την ώρα που ένας αγώνας αποκτά χαρακτηριστικά κεντρικής σύγκρουσης;

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Σκέψεις για το “μεταναστευτικό”

Κλειω Μακρη

του Αντώνη Μπαλασόπουλου

1. Το “μεταναστευτικό”, εννοείται, “πρόβλημα”: αυτό είναι το πρώτο πράγμα που οφείλει να παρατηρήσει κανείς σήμερα. Υπάρχει μια διπλή διαδικασία σύμφωνα με την οποία το καθοριστικό για την πλαισίωση της συζήτησης ουσιαστικό εκτοπίζεται και συνάμα υπονοείται. Είναι απαραίτητο να επερωτήσουμε την ιδεολογική εργασία που επιτελεί αυτό το ουσιαστικό. Το “μεταναστευτικό πρόβλημα” σημαίνει, για την άκρα δεξιά, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 90, “το πρόβλημα με τους μετανάστες”, “το πρόβλημα το οποίο είναι οι μετανάστες.” Για την λεγόμενη κεντροαριστερά της σημερινής εποχής της κρίσης σημαίνει, κάπως πιο διακριτικά, “το πρόβλημα με την μετανάστευση”. Αλλά η ίδια η διάκριση μεταξύ των δύο αυτών αποκωδικοποιήσεων του τι εμπεριέχει το ουσιαστικοποιημένο επίθετο “μεταναστευτικό” είναι ουσιωδώς επισφαλής, και είναι ακριβώς αυτή η επισφάλεια που σηματοδοτεί το πραγματικό της εποχής: τη σύγκλιση δηλαδή της κεντροαριστεράς, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με το σταθερό αντιμεταναστευτικό μένος της ακροδεξιάς.

2. Το “μεταναστευτικό”, λοιπόν, είναι αυτό που ανακύπτει όταν η ιδεολογία της φιλελεύθερης “πολυπολιτισμικής” ανεκτικότητας που πλαισίωσε τα “χρυσά χρόνια” του φιλελευθερισμού μετά το 1989-90 προσκρούει στο πραγματικό της κρίσης του 2007-08. Είναι γνωστό ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός βασίζεται σε ροές κεφαλαίων, προϊόντων και εργατικού δυναμικού, με τις τελευταίες να ελέγχονται, όπως δεν ελέγχονται οι δύο πρώτες, από το κράτος και τους κρατικούς μηχανισμούς. Σε εποχή κρίσης και αυξανόμενης ανεργίας, ο έλεγχος των ροών εργασίας μεταμορφώνεται στην ίδια κατεύθυνση με τον “δημοσιονομικό έλεγχο”· περνάει σε φάση “αυστηρότητας”. Θύματα και στις δύο περιπτώσεις: οι εργαζόμενοι, οι φορείς μιας εργασίας που γίνεται τόσο πιο επισφαλής και τόσο πιο εκμεταλλεύσιμη όσο περισσότερο γίνεται επίσης διαιρέσιμη, πολιτικά κατακερματισμένη, αδύναμη να αντιδράσει σε πολιτικό επίπεδο. Το “μεταναστευτικό” είναι εξ αρχής κάτι άλλο από “μερικό” ζήτημα που αφορά απλώς κάποιους “άλλους”: η δίωξη του μετανάστη προαπαιτεί μετασχηματισμούς στο κράτος δικαίου που είναι βέβαιο ότι συντείνουν στην σταθερή του ολίσθηση προς τον δυνάμει ολοκληρωτικό αυταρχισμό. Δεν είναι λοιπόν απλώς ότι το “μεταναστευτικό” είναι η άλλη όψη του “εργασιακού” ή του “ασφαλιστικού” στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, αλλά και ότι η σημερινή μοίρα των μεταναστών προετοιμάζει το νομικό έδαφος για το άμεσο μέλλον των “γηγενών”.

3. Αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως “μεταναστευτικό” παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με αυτό που στην αμερικάνικη δεκαετία του 50 αποκαλέστηκε το “πρόβλημα των έγχρωμων” (“colored problem”):  δεν είναι πρόβλημα που δημιουργούν έξαφνα οι μετανάστες, αλλά πρόβλημα που δημιουργείται στους μετανάστες εξαιτίας της δραστικής αλλαγής πορείας πλεύσης της ευρωπαϊκής πολιτικής απέναντι στην εισαγωγή φτηνής εργασίας, που με τη σειρά της υπαγορεύεται από την χρηματοπιστωτική κρίση και την κρίση συσσώρευσης. Σήμερα, που ο τίτλος του “πολίτη” μοιάζει πιο κενός ουσιαστικού νοήματος από ποτέ, σήμερα που ο “πολίτης” είναι ο ίδιος φτηνή, ανασφάλιστη, ευκαιριακά απασχολούμενη, ουσιαστικά “μαύρη” εργασία, η χρησιμότητα του μετανάστη στο διεθνές κεφάλαιο εξαντλείται όλο και περισσότερο στην διαθεσιμότητά του ως μέσου φαντασιακού εκτοπισμού της φύσης του “προβλήματος”, αποπροσανατολισμού, ρατσιστικών φαντασιώσεων τιμωρίας και δίωξης.

4. Πρέπει να επιμείνουμε ότι το “μεταναστευτικό” δεν είναι “ανθρωπιστικό” πρόβλημα. Δεν είναι πρόβλημα διαχείρισης ουσιαστικά αποκτηνωμένων πληθυσμών (τι ειρωνεία, ότι η λέξη “ανθρωπιστικό” προϋποθέτει σιωπηρά την έκπτωση κάποιου από την ανθρώπινη κατάσταση!). Οι μετανάστες είναι, όπως όλοι, δυνάμει πολιτικά υποκείμενα, και όχι απλώς μια πληθυσμιακή μάζα απέναντι στην οποία η μεγαλύτερη πρόκληση είναι το να μπορέσουμε να αντιληφθούμε την ύπαρξη ανθρώπινων χαρακτηριστικών. Το μεταναστευτικό λοιπόν είναι πολιτικό ζήτημα. Είναι τέτοιο τόσο από την πλευρά του μετανάστη, για τον οποίο η πολιτικοποίηση γίνεται ζήτημα επιβίωσης,  όσο και από αυτή του κράτους, το οποίο μας ζητά να αποδεχτούμε τη θυματοποίηση του άλλου ως αντάλλαγμα για την απροθυμία του να αποδώσει δικαιοσύνη σε μας.

5. Η πρόσκληση σε “νηφάλια συζήτηση για την μετανάστευση” δεν είναι αθώα. Η “συζήτηση για τη μετανάστευση” είναι στην πράξη το ακριβές ανάλογο της “συζήτησης για τα βασανιστήρια” που διεμήφθη στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η ίδια η ύπαρξή της βάζει στο τραπέζι την προοπτική ακροτήτων, και βάζοντάς την στο τραπέζι νομιμοποιεί νομοθετικές λύσεις που γίνονται στην πραγματικότητα όλο και πιο φασίζουσες, όλο και πιο διωκτικές. Οφείλουμε να είμαστε άκρως προσεκτικοί όταν δημοσκοπήσεις για το “μεταναστευτικό” μετατρέπονται εν ριπή οφθαλμού σε κομματικές στάσεις σε όλο το πολιτικό φάσμα και καταλήγουν σε εισαγγελικές παρεμβάσεις. “Δημοκρατία” δεν σημαίνει δικτατορία της μηντιακά διαμεσολαβημένης γνώμης.

6. Δεν υπάρχουν “μετανάστες”, και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που η φράση “μεταναστευτικό” είναι καλό να διατηρείται σε εισαγωγικά. Υπάρχουν εργάτες από άλλες χώρες. “Οι μετανάστες” είναι η εργατική τάξη με άλλο δέρμα, άλλες συνήθειες και άλλη γλώσσα. Για αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ό,τι στην ξενοφοβική ρητορική παρουσιάζεται όλο και ανοιχτότερα ως το “αναφομοίωτο” του μετανάστη --η ρυπαρότητά του, η έλλειψη παιδείας του, η προβληματική του διαγωγή, η ασέβειά του σε θεσμούς, παραδόσεις, σύμβολα, κλπ-- επιστρέφει στον δημόσιο λόγο την πρόσληψη της εγχώριας εργατικής τάξης στο παρελθόν. Η ξενοφοβία είναι αναγώγιμη σε τελική ανάλυση σε φόβο απέναντι στην προοπτική της επιστροφής της εργατικής τάξης αφότου αυτή έχει, υποτίθεται, αστικοποιηθεί. Ο “ξένος” είναι ήδη πάντα οικείος, και το πρόσωπό του είναι αυτό ενός ταξικού παρελθόντος που επέχει τη θέση του φοβικού απωθημένου στην “εθνική” συνείδηση.

Α.Μπ

*Ευχαριστουμε τον Αντωνη Μπαλασοπουλο. την Κλειω Μακρη και την Λ.Κ

Για την εξαφάνιση της... ηττημένης αριστεράς

Χρήστου Δημήτρης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/02/2011

Το τελευταίο χρονικό διάστημα και ειδικότερα μετά την εξέγερση των νέων, τον Δεκέμβρη του 2008, όλες οι δυνάμεις αιχμής του συστήματος που υπάρχουν στα μεγάλα ΜΜΕ ασκούν την κριτική τους στο όνομα του νόμου και της τάξης. Η “Καθημερινή”, μάλιστα, στο πρωτοσέλιδο άρθρο της στο φύλλο της Κυριακής, το τράβηξε μακριά, φτάνοντας στο σημείο να ζητήσει μάχες απελευθέρωσης (ανακατάληψης) των γειτονιών της Αθήνας. Είναι καιρός να τελειώνουμε με τα ταμπού και τα φετίχ της μεταπολίτευσης, σημείωσε, προσθέτοντας, πως τώρα είναι η στιγμή, γιατί ο νόμος και η τάξη δεν αποτελούν μια χουντική εμμονή, αλλά θεμελιώδες συστατικό κάθε σοβαρής κοινωνίας.

ΣΤΗΝ εφημερίδα και στον χώρο που εκφράζει υπάρχει μια έμμονη ιδέα. Παρ' ότι πολιτικά η αριστερά δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι, αισθάνονται, το λένε και το γράφουν, πως ιδεολογικά δεν έχει ακόμα ηττηθεί. Πλην όμως, επειδή η δική τους κυρίαρχη προπαγάνδα δεν αρκεί, παρά τις προσπάθειες για να υποτάξουν και ιδεολογικά την αριστερά, αποτυγχάνουν και τώρα φλερτάρουν με τον... ένοπλο αγώνα! Επί του θέματος αυτού σοβαρή συζήτηση δεν μπορεί να γίνει. Και δεν μπορεί να γίνει διότι σοβαρό κράτος και σοβαρή κοινωνία δεν υπάρχει και είναι θέμα από πότε έχουμε να τη δούμε εδώ στην Ελλάδα.

ΠΟΙΟΙ θεσμοί λειτουργούν στοιχειωδώς εδώ; Το κοινοβούλιο, με νόμους κομμένους και ραμμένους να προστατεύουν την ασυδοσία των πολιτικών ακόμα και για κακουργηματικές πράξεις; Πού είναι η ανεξάρτητη δικαιοσύνη; Πού έχει κρυφτεί όλο αυτό το διάστημα, όταν ο λαός παρακολουθεί άφωνος της ανομίες των πολιτικών προσώπων; Μήπως πάταξαν την παρανομία και το έγκλημα και τους βαρόνους της νύχτας; Ούτε τον υποτιθέμενο καλύτερα φυλασσόμενο χώρο που υπάρχει στη χώρα, τις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Κορυδαλλού, δεν μπορούν να ελέγξουν και οι Παλαιοκώστας και Ριτζάι απέδρασαν δύο φορές με τον ίδιο τρόπο, νοικιάζοντας ελικόπτερο!

ΚΑΝΕΙΣ δεν εμποδίζει τις κυβερνητικές δυνάμεις να κάνουν τη δουλειά τους. Απλά δεν την κάνουν γιατί είναι ανίκανες και, κατά τη δική τους ομολογία, διεφθαρμένες. Όταν ο εκδότης της εφημερίδας θεωρεί, και ίσως να έχει δίκιο γιατί αυτός ξέρει περισσότερα, το 80% των διαπρεπέστερων και πιο επιτυχημένων επιχειρηματιών στην Ελλάδα απατεώνες, από ποιον περιμένει δημοκρατικό αναπτυξιακό δείγμα γραφής για την ανάκαμψη και σωτηρία του τόπου; Φίλος και συνεργάτης της εφημερίδας είναι ο κ. Μάνος, ο οποίος χαρακτηρίζει τους περισσότερους πολιτικούς των δύο κομμάτων εξουσίας ανίκανους και τεμπέληδες.

ΑΠΟ ποιον περιμένουν να δώσει το παράδειγμα για να εμπνευστεί ο ελληνικός λαός; Για να κινητοποιηθεί και να συστρατευθεί σε οραματικές πολιτικές προόδου που θα φέρουν τη δημοκρατική τάξη και την ευημερία; Μπορούν διεφθαρμένοι και κλέφτες που παραβιάζουν κάθε έννοια δικαίου και αντλούν τη δύναμή τους από “κοπρίτες” ψηφοφόρους, να αναγεννήσουν έτσι, ως δια μαγείας τη χώρα; Και επειδή δεν μπορούν, αρκεί και περισσεύει μια νέου τύπου κοινοβουλευτική δικτατορία για να αλλάξει τα πράγματα;

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σύγχρονες και δυναμικές κοινωνίες, χωρίς ελευθερία και δημοκρατικά δικαιώματα, δεν υπάρχουν. Η πρόοδος, οικονομική, επιστημονική και κοινωνική, από τα βάθη της Ιστορίας έως σήμερα, σημειώθηκε όταν οι άνθρωποι απαίτησαν, επαναστάτησαν και κατάφεραν να κατακτήσουν τα ύψιστα κοινωνικά αγαθά. Η ελευθερία στη σκέψη και η δημοκρατία στη διοίκηση είναι οι δύο βασικοί πυλώνες της προόδου των λαών. Μόνο που όλα αυτά χρειάζονται απαιτητικούς πολίτες και πατριώτες, δημοκράτες, έντιμους και ικανούς πολιτικούς. Χρειάζονται και ένα πολιτικό σύστημα δίκαιο, διαρκώς ελεγχόμενο και απέραντα δημοκρατικό.

ΤΙ ΗΞΕΡΕ ο Κώστας Καραμανλής όταν τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησής του αναφώνησε πως δεν μπορούν να κυβερνούν τον τόπο πέντε νταβατζήδες; Για ποιους το είπε; Για την αριστερά και τους απείθαρχους νέους; Για να νικήσει ιδεολογικά την αριστερά, παρ' ότι η αφιλότιμη επιμένει να πατάει τις πολιτικές μπανονόφλουδες που της ρίχνουν, πρέπει να έχεις ιδεολογία που να συναρπάζει και να κινητοποιεί, ειδικά τους νέους. Ποιος την έχει και ποιος μπορεί να εκπροσωπήσει πολιτικά αυτό το δείγμα γραφής; Αν την είχαν και αν μπορούσαν, θα το είχαν κάνει, χωρίς να ζητούν αναστολή των δημοκρατικών ελευθεριών.

Η ΧΩΡΑ καταρρέει και χρεωκοπεί. Η χώρα θα εκποιηθεί στους δανειστές της. Αυτή η παρακμιακή πορεία δεν είναι έργο της αριστεράς και της ιδεολογίας της, όσες ευθύνες κι αν μπορούμε να βρούμε. Δεν κυβέρνησε όμως η αριστερά τον τόπο. Τεμπέληδες, ανίκανοι και κλέφτες τον κυβέρνησαν. Αν τώρα η απέραντη καζινοποίηση της χώρας συνιστά δείγμα γραφής αυτών που εξαπατούν τον ελληνικό λαό υποσχόμενοι την σωτηρία του, τότε χίλιες φορές καλύτερα με την αριστερά, όσες μπανανόφλουδες κι αν πατάει.

d.xristou@avgi.gr

Οι... τζαμπατζήδες

 

του antistachef

 

 

Καρτερός Θανάσης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/02/2011

Η αγανάκτηση του Δημήτρη Ρέππα είναι σχεδόν ιερή: Όσοι δεν πληρώνουν εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς και διόδια στις εθνικές οδούς είναι δολιοφθορείς! Άποψη που αναπαράγει με θαυμαστή ομοφωνία ο λόχος διοικήσεως της δημοσιογραφίας - ένα στο δεξί, μπραφ!
Το επιχείρημα; Αν δεν πληρώνεις εσύ, θα πληρώσουν οι άλλοι και τα δικά σου. Όσο αυθαίρετες κι αν θεωρείς τις αυξήσεις, δεν μπορείς να απαντάς με τη δική σου αυθαιρεσία. Το κίνημα των τζαμπατζήδων, όπως χαρακτηρίζεται ειρωνικά, δεν είναι συνεπώς κίνημα κατά των κυβερνητικών μέτρων, αλλά κίνημα κατά των νομιμοφρόνων.
Με τη λογική αυτή καμιά μορφή διαμαρτυρίας, εκτός από τα υπομνήματα με τα οποία είναι γεμάτοι οι κάλαθοι αχρήστων των αρμοδίων, δεν στέκει. Διαδηλώνεις, κλείνει το κέντρο, την πληρώνουν οι καταστηματάρχες και οι διερχόμενοι. Σταματάς τα λεωφορεία, την πληρώνει ο «κοσμάκης». Απεργεί ο γιατρός, την πληρώνουν οι ασθενείς. Για να μην υπολογίσουμε το κόστος κάθε απεργίας σε ευρώ, που το πληρώνουμε όλοι.
Τα σχετικά σχολιανά τα έχουν ακούσει όλοι οι κατά καιρούς εμπράκτως διαμαρτυρόμενοι. Ειδικά όμως για τους τζαμπατζήδες, οι συντεταγμένες αντιδράσεις έχουν παραγίνει. Ο Ρέππας ετοιμάζει ειδικό νόμο, για να τους μπαγλαρώνει, μηνύσεις και απειλές για μηνύσεις επιστρατεύονται, ενώ η συντεταγμένη οργή έχει ξεχειλίσει. Τόσο, που να υποψιάζεσαι ότι δεν τους απασχολεί τόσο η χασούρα σε χρήμα όσο κάτι άλλο, πολύ πιο σοβαρό.
Ποιο μπορεί να είναι αυτό; Αν κρίνουμε από όσα λένε, η ηθική διαπαιδαγώγηση όσων -ακόμα...- πληρώνουν. Η ενίσχυση του ανοσοποιητικού τους συστήματος, ώστε να μην υποκύψουν κι αυτοί στο γενικό σιχτίρισμα και πουν μια ωραία ημέρα: Άι σιχτίρ, δεν πληρώνω, ας πληρώσει ο Ρέππας, οι εργολάβοι των δρόμων και των διοδίων, ο Εφραίμ, ο Μαντέλης, ο Χατζηπετρής. Και τότε μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά.
Διότι τι γίνεται αλήθεια αν το κίνημα των τζαμπατζήδων απλωθεί παντού; Κάποιος φοβισμένος αρθρογράφος αναλογίζεται τι θα συμβεί αν αποφασίσουμε όλοι να μην πληρώνουμε τίποτε. Ούτε τους φόρους! Δεν είναι ωραία σκέψη; Αν τραβούσαμε όλοι μια στάση πληρωμών, απαιτώντας αναδιάρθρωση της πολιτικής που μας έχουν φορέσει; Και, στο κάτω-κάτω, όσοι καταγγέλλουν τους τζαμπατζήδες, δεν έχουν στρογγυλοκαθίσει στην εξουσία με πλαστό εισιτήριο; Λεφτά υπάρχουν, και μην ανησυχείτε δεν έγραφε; Ε, αφού υπάρχουν ας πληρώσουν...

Τα γεγονότα της Νομικής και ο καθαγιασμός του κράτους – οίκου ανοχής

Και όμως, το κράτος ανέκτησε τη χαμένη τιμή και στιβαρότητά του. Μπορεί να μην έβαλε κανέναν κλέφτη δημόσιου χρήματος φυλακή, μπορεί να είναι άδικο όταν φορτώνει την κρίση στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, μπορεί να βρίσκεται ένα βήμα πριν και την τυπική χρεωκοπία, αλλά όλα κι όλα, στην ανομία της Νομικής έδωσε τέλος

Του Άρη Βασιλόπουλου Στο συλλογικό ασυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας υπάρχει μια κοινή και βαθιά ριζωμένη αντίληψη για τη φύση και το ρόλο του κράτους. Ο κοινός αυτός μύθος συνηθίζει να αποδίδει όλες τις συμφορές, τις αδικίες και την καταπίεση που υφίσταται η πλειοψηφία των πολιτών στο κράτος, που είτε είναι ανύπαρκτο, είτε είναι «οίκος ανοχής». Αντίθετα, οι αριστεροί, σχεδόν όλων των αποχρώσεων, πάντα υποστηρίζαμε ότι το πρόβλημα δεν έγκειται στο ότι δεν έχουμε κράτος ή ότι αυτό είναι ανεπαρκές, αλλά στο ότι έχουμε πολύ κράτος, και μάλιστα επαρκέστατο για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Είναι το κράτος που τα τελευταία τρία χρόνια έχει δώσει πάνω από 40 δις ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό για τη «στήριξη» των τραπεζών, για να «στηριχτεί η ελληνική οικονομία. Την ίδια στιγμή, πάνω από το 20% της κοινωνίας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Είναι το κράτος που, ενώ μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις, αυξάνει τον ΦΠΑ, καθιστώντας την αξιοπρεπή διαβίωση δύσκολη για την πλειοψηφία του κόσμου. Είναι το κράτος που μειώνει τις αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης, αλλά από την άλλη αυξάνει τα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση. Είναι το κράτος που δεν μπορεί να έχει καμία εταιρεία, γιατί αυτό «επιβαρύνει τον πολίτη» αλλά σπρώχει άφθονο χρήμα στους καπιταλιστές ώστε να προσλαμβάνουν ανέργους. Είναι το κράτος, που είναι «πολυπολιτισμικό» όταν πρόκειται να ξεπουλήσει λιμάνια στην Κινέζικη Cosco ή να προσελκύσει «επενδυτές» από το Κατάρ για το Ελληνικό, ανακαλύπτει όμως ξαφνικά τις αξίες του «ελληνισμού» όταν πρόκειται για τη νομιμοποίηση Κινέζων ή Αράβων εργατών-ριών. Είναι το κράτος που το 2010, και όταν το 11% των κατοίκων στην Αττική ψάχνει σε συσσίτια να βρει φαγητό, είχε τις μεγαλύτερες πωλήσεις νέων και μεταχειρισμένων Porsche Cayene. Είναι το κράτος της Siemens και της ατελείωτης μίζας για τα δημόσια έργα, όπου όλοι, και ακριβώς, επειδή όλοι οι μαυρο-γαλαζο-πράσινοι είναι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στις ακαθαρσίες, βγάζουν από κοινού αθωωτικά πορίσματα σε στημένες εξεταστικές επιτροπές. Είναι το κράτος που δολοφόνησε το Δεκέμβρη του 2008 τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, αφού πρώτα αναγόρευσε σε δόγμα την αστυνομική αυθαιρεσία τύπου ζαρντινιέρας, τη συνεχή ατιμωρησία, και ανέθρεψε στους κόλπους του κάθε λογής ένοπλους Ράμπο. Είναι το κράτος της μεγάλης Ολυμπιακής ιδέας, δηλαδή των μεγαλοεργολάβων, που αφού δολοφόνησε εκατοντάδες εργάτες, στην πλειοψηφία τους μετανάστες, άφησε στον κρατικό προϋπολογισμό γύρω στα 12 δις ευρώ έλλειμμα και ένα σωρό άχρηστα έργα, τα οποία αναζητούν αγοραστή για ξεπούλημα. Είναι το κράτος που νομοθετεί τη φυλάκιση όσων χρωστούν ψίχουλα στο Δημόσιο, στήνει όμως αδριάντες και αναγορεύει σε εθνικούς ευεργέτες όσους ληστέψουν εκατομμύρια από αυτό. Είναι το κράτος που κλείνει σχολεία και νοσοκομεία για να ανοίξει φυλακές και νέα αστυνομικά τμήματα. Είναι το κράτος που δεν έχει κανένα πρόβλημα να ξεζουμίζει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας όταν πρόκειται για χρυσές business του ελληνικού κεφαλαίου, ανακαλύπτει όμως ξαφνικά ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι Σκοπιανοί εθνικιστές, όταν διεκδικούν μερτικό από την κληρονομιά του, αποκλειστικά δικού μας, μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι το κράτος των Πρετεντέρηδων, που μπορούν ατιμώρητα να πετάνε μπουκάλια στο γήπεδο όταν νιώθουν ότι αδικείται η ομάδα τους, παίρνουν όμως το ρόλο του εισαγγελέα όταν οι κάθε λογής αδικημένοι εξεγείρονται και αμύνονται ενάντια στη βία των καταπιεστών τους. Είναι το κράτος των Καραμανλήδων, με τον «εθνάρχη» να πηγαίνει στην Ελβετία και τη Γαλλία το ‘63 για 11 χρόνια, προκειμένου να ξεχαστεί η ψήφος των δέντρων και τα σκάνδαλα, και το νεότερο Κώστα να πίνει καφέδες στο Κολωνάκι, μέχρι οι υπόλοιποι να ξεχάσουμε τα Βατοπέδια, τους κουμπάρους, τα δομημένα ομόλογα και το υπόλοιπο «θεάρεστο» έργο της κυβέρνησης της ΝΔ από το 2004 μέχρι το 2009. Είναι το κράτος των Σαμαράδων, που ψηφίζουν «ενάντια στο μνημόνιο», ζητώντας στην ουσία ένα χειρότερο μνημόνιο γιατί αυτό είναι «αντι-αναπτυξιακό», επειδή οι εργαζόμενοι, ακόμα τουλάχιστον, δεν είναι δεμένοι με αλυσίδες από τα αφεντικά τους. Είναι το κράτος των Παπανδρέου, με το «δημοκράτη γέρο» να στήνει μαζί με τον Τσώρτσιλ και τα Τάγματα Ασφαλείας τη σφαγή των Δεκεμβριανών του ‘44, το σοσιαλιστή μπαμπά να υμνεί την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, που κάποτε ήταν το ίδιο συνδικάτο, και τέλος τον ΓΑΠ να σηκώνει προεκλογικά τα μανίκια α λα Ομπάμα, για να μας βάλει στο γύψο στη συνέχεια... Είναι το κράτος των τηλε-μαϊντανών μπουμπούκων, που μας ταϊζουν καθημερινά με εθνική υπερηφάνεια και μίσος για τους «λαθρομετανάστες», φροντίζουν όμως να υπερασπίζονται το νόμο και την τάξη όταν πρόκειται να μας καταδικάσουν στη φτώχεια και την ανέχεια. Και όμως, αυτό το κράτος ανέκτησε τη χαμένη τιμή και στιβαρότητά του. Μπορεί πια να εγγυηθεί την έννομη τάξη για τους πολίτες και να τους δώσει αυτοπεποίθηση και σιγουριά για το μέλλον. Μπορεί να μην έβαλε κανέναν κλέφτη δημόσιου χρήματος φυλακή, μπορεί να είναι άδικο όταν φορτώνει την κρίση στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, μπορεί να βρίσκεται ένα βήμα πριν και την τυπική χρεωκοπία, αλλά όλα κι όλα, στην ανομία της Νομικής έδωσε τέλος. Όλοι-ες μπορούμε να πέσουμε ήσυχοι, και προπαντός χορτάτοι, για ύπνο, αφού η «εισβολή των 250 λαθρομεταναστών» δεν κατάφερε να ανατρέψει τη Δημοκρατία μας. Η ανταρσία αυτών που δεν τους αρέσει να δουλεύουν ανασφάλιστοι, που βαρέθηκαν να παίρνουν 15 ευρώ μεροκάματο, που δεν θέλουν να κυνηγιούνται από την αστυνομία, που κουράστηκαν να βρίσκονται στο έλεος των επιθέσεων ακροδεξιών, που δεν αντέχουν να βρίσκονται υπό το διαρκή φόβο της απέλασης, αυτών που αρνούνται εν τέλει να ζουν στο σκοτάδι της κοινωνίας, κατεπνίγη. Το κράτος μας επιτέλους βρέθηκε δίπλα στον πολίτη και ικανοποίησε τα πιο «ευγενή» του ένστικτα: Αφού εγώ πεινάω, αλλά είμαι αδύναμος να αντιδράσω, τότε αυτός που πεινάει πιο πολύ πρέπει να συντριβεί, ώστε να νιώσω την ικανοποίηση ότι τουλάχιστον υπάρχουν και χειρότερα από εμένα. Γιατί; Δεν υπάρχει γιατί, «ο άλλος» είναι ξένος, και εμείς οι Έλληνες, ακόμα κι όταν υπήρξαμε μετανάστες (πάντα νόμιμοι), όπου κι αν πήγαμε, σεβαστήκαμε τα ιερά και τα όσια του πολιτισμού που μας φιλοξενούσε. Όχι σαν κι αυτούς, που όχι μόνο τολμάνε να φύγουν από την πείνα και τον πόλεμο, αλλά έρχονται εδώ χωρίς χαρτιά για να προσβάλουν τα ιερά και τα όσια του πολιτισμού μας. Η ανοχή τέλος, εκτός κι αν οι σύγχρονοι παρίες είναι διατεθειμένοι να τους μάθουμε τι σημαίνει Ξένιος Δίας στις Μανωλάδες και τα εργοτάξια. Μπορεί βέβαια μια ισχνή μειοψηφία, κάποιων λίγων χιλιάδων, που βρέθηκε στο χώρο της Νομικής, να ματαίωσε τη φιέστα του αίματος, που με μαεστρία ετοίμαζαν μέρες τα Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης. Δεν πειράζει όμως, οι 250 «λαθρομετανάστες», θα παραμείνουν ζωντανοί για κανα μήνα, και αυτή τη φορά δε βρίσκονται στο «καταραμένο» άσυλο, αλλά σε ιδιωτικό χώρο. Αφού το κράτος φοβήθηκε μια χούφτα αριστερούς και αντιεξουσιαστές, μπορούν να την κάνουν και άλλοι τη δουλειά. Και τότε θα τελειώσει ο εφιάλτης για την Ελλάδα και θα μπορούμε με βεβαιότητα να περάσουμε σε μια νέα και ελπιδοφόρα εποχή, χωρίς βαρβάρους. Όμως, μετά θα αναρωτηθεί ο ποιητής «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις». Και τότε, παρίες δεν θα είναι πια οι «εισβολείς λαθρομετανάστες», αλλά τα εκατομμύρια των  εργαζομένων και ανέργων, Ελλήνων και μεταναστών, που θα είναι πια αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα της βάρβαρης επίθεσης κυβέρνησης και τρόικα. REDNotebook

Τα γεγονότα της Νομικής και η χαμένη τιμή της Αριστεράς

Του Παντελή Αυθίνου ΑΡΙΣΤΕΡΟ  ΒΗΜΑ
Τα γεγονότα που εξελίχθηκαν το τριήμερο 25-27 Ιανουαρίου στην Νομική αποτελούν χωρίς αμφιβολία μια από τις πιο σημαντικές στιγμές του αντιρατσιστικού και μεταναστευτικού κινήματος στην Ελλάδα. Ήταν η αποφασιστική μαχητική εμφάνιση των ίδιων των μεταναστών μέσα στην συγκυρία. Ήταν η διεκδίκηση τους να αποτελέσουν και αυτοί οργανικό κομμάτι των αγώνων που εξελίσσονται, ενάντια στις κεντρικές επιλογές της ελληνικής άρχουσας τάξης, ενάντια στο μνημόνιο, την κυβέρνηση, την Ε.Ε., το ΔΝΤ.

Ήταν όμως ακόμα κάτι εξίσου σημαντικό. Ήταν μια ευκαιρία να αναζωογονηθεί το ίδιο το πανεπιστημιακό άσυλο. Να σπάσει η πραγματικότητα που προσπαθούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα να επιβάλλει η κυβέρνηση. Δηλαδή, να ανατραπεί η εικόνα ενός πανεπιστημιακού ασύλου που υπάρχει αρκεί να μην χρησιμοποιείται.

Η απεργία πείνας των μεταναστών μέσα στην Νομική, ήταν η πρώτη πραγματική χρήση του πανεπιστημιακού ασύλου με την ευρύτητα της εννοίας του, που έγινε μετά από πάρα πολλά χρόνια και έδινε στο άσυλο την πραγματική του σημασία. Άσυλο των αγωνιζόμενων, άσυλο των προλεταριακών αγώνων, των αγώνων των εργαζομένων και της νεολαίας. Την έννοια που είχε αποκτήσει μέσα από τους μαζικούς λαϊκούς αγώνες.

Γι’ αυτό και ο αγώνας αυτός έπρεπε να υποστηριχτεί, χωρίς ταλαντεύσεις, από την αρχή και από όλη την αριστερά.

Συνέβη όμως το αντίθετο. Το ΚΚΕ -αφού πρώτα για λόγους πολιτικού καθωσπρεπισμού, δήλωσε την υποστήριξη του στα δίκαια αιτήματα των μεταναστών- προχώρησε στην γνωστή αρχέτυπη καταγγελία κάθε ριζοσπαστικής μορφής διεκδίκησης και δράσης. Διακήρυξε δηλαδή ότι ο αγώνας αυτός δεν προάγει τις διεκδικήσεις των μεταναστών. Ότι γίνεται αντικειμενικά εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης και των καπιταλιστών. Από την αρχή δηλαδή το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς, άφησε τους μετανάστες ακάλυπτους στις πιέσεις της Διαμαντοπούλου του Παπουτσή και του Πρετεντέρη.

Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έδειξε καλύτερα αντανακλαστικά απέναντι στην όντως σοβαρή μάχη που ξεκινούσε. Κρατώντας αποστάσεις από την παρουσία των μεταναστών στην Νομική, εξέφρασε την αλληλεγγύη του στα αιτήματα τους. Όταν όμως ήλθε η ώρα της άρσης του ασύλου από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου, επέπληξε τους μετανάστες που δεν δέχτηκαν να μετακινηθούν αμέσως στο απαράδεκτο κτήριο της οδού Πατησίων όπου βρίσκονται αυτήν την στιγμή. Και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να βρεθούν στην πρώτη γραμμή της αντίστασης και της υπεράσπισης του δικαιώματος των μεταναστών στην χρήση του ασύλου, βρέθηκαν επικεφαλής στην διοργάνωση της έξωσης τους από την Νομική.

Ευτυχώς η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κινήθηκε από την αρχή με γνώμονα την στήριξη του αγώνα των μεταναστών, την στήριξη της παρουσία τους στην Νομική και όχι μόνο την στήριξη των αιτημάτων τους. Οι αγωνιστές και αγωνίστριες της, βρέθηκαν στον χώρο υλοποιώντας με συνέπεια αυτήν την γραμμή μέχρι τέλους.

Οι ΕΑΑΚ από την πλευρά τους στήριξαν την παρουσία των μεταναστών στον χώρο της Νομικής, απέτρεψαν σε συνεργασία με την ΑΡ.ΕΝ. τις προσπάθειες της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ να δημιουργήσουν κλίμα κρίσης. Και το κάλεσμα των ΕΑΑΚ για συγκέντρωση στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου το βράδυ της Πέμπτης 27 Ιανουαρίου, έδωσε την δυνατότητα να συγκροτηθεί η πορεία συμπαράστασης, που πολιόρκησε εξωτερικά της αστυνομικές δυνάμεις, που είχαν αποκλείσει την Νομική.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η παρουσία των μεταναστών στην Νομική ήταν λάθος, υπονόμευσε το άσυλο, αποπροσανατόλισε από τα πραγματικά μέτωπα. Πρόκειται για την λογική του ρεφορμιστή και του γραφειοκράτη, ο οποίος –όπως έλεγε και η Λούξεμπουργκου- αναζητά τις προϋποθέσεις της ωριμότητας των αγώνων στα συρτάρια του γραφείου του. Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να στεφθεί με επιτυχία ένας αγώνας που κανείς δεν θέλει να στηρίξει και όλοι τον οδηγούν σε απομόνωση. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες η θεωρία του «λάθους» αποτελεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Μια προφητεία που φροντίζουν για την εκπλήρωση της οι ίδιοι που την παράγουν. Φυσικά αν η Αριστερά σύσσωμη υπεράσπιζε ενεργητικά το δικαίωμα των μεταναστών να βρίσκονται στην Νομική, πολύ αμφιβάλλω αν η κυβέρνηση Παπανδρέου θα τολμούσε να παραβιάσει το άσυλο.

Εννοείται βέβαια ότι χρειάζεται να υπάρχει μια Αριστερά, που τολμά να δώσει την μάχη με τον ρατσισμό, και να την κερδίσει απέναντι στα ΜΜΕ τον ΛΑΟΣ και το σύνολο των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους.

Και τέτοια Αριστερά δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Αντίθετα υπάρχει μια Αριστερά (η αριστερά του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ) που τρέμει στην ιδέα ότι θα χρειαστεί να δώσει μάχες που βγαίνουν έξω από τα πλαίσια που θέτει κάθε φορά η ίδια η άρχουσα τάξη. Μια Αριστερά που εξ’ αιτίας αυτής της προγραμματικής – στρατηγικής και τακτικής αδυναμίας της, απέτυχε να οργανώσει τον αγώνα για την ανατροπή του μνημονίου παρά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις της 5ης του Μάη και της 15 του Δεκέμβρη του 2010.

Ακόμα χειρότερα στο θέμα των μεταναστών, η Αριστερά στην Ελλάδα αρνείται συστηματικά να εκπονήσει μια στρατηγική, που θα εντάσσει τον αγώνα τους για νομιμοποίηση – πολιτικό άσυλο – ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, στην συνολική πάλη του εργατικού κινήματος.

Στην περίπτωση της Νομικής οι αδυναμίες της Αριστεράς φάνηκαν σε όλο τους το μεγαλείο. Το πρώτο στοιχείο που χαρακτήρισε την στάση της, ήταν η άποψη ότι το γήπεδο του μεταναστευτικού είναι γήπεδο της κυβέρνησης και όχι «δικό μας». Λες και η επιλογή «γηπέδου» είναι στην ευχέρεια των κινημάτων και της Αριστεράς. Λες και έχουμε την πολυτέλεια να πούμε, ότι αυτόν τον αγώνα δεν θα τον δώσουμε, άσχετα αν η κυβέρνηση ετοιμάζει στρατόπεδα συγκέντρωσης και φράχτες στον Έβρο.

Το δεύτερο στοιχείο που καθόρισε την στάση της Αριστεράς είναι η επιμονή ότι το μεταναστευτικό δεν βρίσκεται στην ατζέντα του αντιμνημονιακού αγώνα. Λες και η χρήση του ρατσισμού, η διαίρεση των εργαζομένων στην Ελλάδα με φυλετικές και εθνικές προκαταλήψεις, δεν είναι τμήμα της συνολικής προσπάθειας τροποποίησης του πολιτικού σκηνικού προς τα δεξιά. Λες και δεν αποτελεί το ζήτημα του ρατσισμού μοχλό για την θωράκιση του αυταρχισμού και αυτής της ιδιότυπης «κοινοβουλευτικής δικτατορίας» που βιώνουν οι προλεταριακές τάξεις της χώρας. Και όμως, σε όλα τα άρθρα που διάβασα σχετικά με το θέμα της Νομικής, αν και υπάρχει όντως το σύνολο των κρίσιμων μετώπων, απουσιάζει από παντού το μέτωπο της πάλης των μεταναστών. Αν όμως στην μάχη που δίνουμε, αφήσουμε απ’ έξω αυτόν το μέτωπο, τότε δεν θα έχουμε κλείσει την κερκόπορτα, μέσα από την οποία θα περάσει ο εφιάλτης της υπονόμευσης της συνολικής σύγκρουσης με το μνημόνιο.

Το τρίτο στοιχείο είναι η υποτίμηση των ίδιων των μεταναστών. Για το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ οι μετανάστες δεν αποτελούν αυτόνομο τμήμα του προλεταριάτου ικανό να οργανώσει δικούς του αγώνες. Οι μετανάστες παρουσιάζονται σαν κατώτερης πολιτικοποίησης προσωπικότητες που «πατρονάρονται». Θα αποφύγω να χαρακτηρίσω αυτήν την στάση με τον χαρακτηρισμό που της αξίζει. Θα υπογραμμίσω όμως ότι η άποψη αυτή παραγράφει τους αγώνες που έδωσαν οι ίδιοι οι μετανάστες τα τελευταία χρόνια. Τους αγώνες των αγρεργατών, τους αγώνες της Μανολάδας, της Μηχανιώνας, της Σκάλας Λακωνίας, των Ιωαννίνων πρόσφατα. Παραγράφει την μαζική συμμετοχή της μεταναστευτικής νεολαίας στην εξέγερση του Δεκέμβρη. Παραγράφει τους αγώνες για πολιτιστική και θρησκευτική ελευθερία, όπως η διαδήλωση για το κοράνι.
Οι μετανάστες δεν πατρονάρονται. Είναι ένα τμήμα του προλεταριάτου που αναπτύσσει τους δικούς του αγώνες. Και η θεωρία του «πατροναρίσματος» στοχεύει στο να απαξιώσει την αναγκαία δουλειά της συμπαράστασης που χρειάζεται να αναπτύξει από την πλευρά της Αριστερά.

Επιστέφω εκεί που ξεκίνησα. Η απεργία πείνας των μεταναστών στην Νομική ήταν η δική τους αποφασιστική είσοδος στο σκηνικό των αγώνων της περιόδου που διανύουμε. Μετά από την Νομική καμία αγωνιστική πρόταση, καμία προγραμματική διακήρυξη, δεν θα είναι επίκαιρη και επαρκής, αν δεν συγκρουστεί με τις ρατσιστικές και αντιμεταναστευτικές πολιτικές της κυβέρνησης και της Ε.Ε.

Τελειώνω με ένα εξίσου κρίσιμο στοιχείο. Η υπόθεση της Νομικής ανέδειξε και μια βασική αδυναμία του αντιρατσιστικού και μεταναστευτικού κινήματος. Την έλλειψη ενότητας. Πρώτο δείγμα της, η άρνηση των οργανώσεων και κινήσεων που οργάνωσαν την συμπαράσταση στους μετανάστες της Νομικής, να συντονιστούν με τις απεργίες πείνας των αφγανών των ιρανών και των παλαιστίνιων πολιτικών προσφύγων. Δεύτερο δείγμα της, η άρνηση αυτών των ίδιων πολιτικών κινήσεων και ομάδων, να δεχτούν την συμμετοχή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην οργάνωση της συμπαράστασης. Και όμως, αν είχε επιτευχθεί η ενότητα, θα υπήρχε και το απαραίτητο αντίβαρο στην απομόνωση, στην οποία οδηγούσε η άρνηση του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξουν αυτόν τον αγώνα.

Η απεργία πείνας των μεταναστών συνεχίζεται. Υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να γίνουν όλα όσα πρέπει, προκειμένου να οδηγηθεί σε νικηφόρο αποτέλεσμα.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος!

Την Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου, στις 6.00 το απόγευμα, στην Νομική (Πνευματικό Κέντρο), 10η μέρα απεργίας πείνας οι 300 μετανάστες και η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης καλούν όλους τους εργαζόμενους και εργαζόμενες, τους φοιτητικούς συλλόγους, κάθε συλλογικότητα αγώνα και κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο σε μαζική διαδήλωση αντίστασης και αλληλεγγύης.
-Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών!
- Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος!
-Αγώνας μέχρι τη νίκη!
Διαδήλωση, Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου, 6 μ.μ., Νομική Σχολή (Αθήνα,)

Αθήνα, 30 Ιανουαρίου 2011
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 απεργούς πείνας

Οι 300 προβοκάτορες της Νομικής

του Γιάννη Αλμπάνη

Η πανελλαδική απεργία πείνας των 300 μεταναστών δεν ταράζει μόνο τα νερά της κεντρικής πολιτικής σκηνής, αλλά δημιουργεί και ένα καινούργιο δεδομένο για το μεταναστευτικό κίνημα. Η αστυνομική  βία και οι στριγκλιές του πολιτικοδημοσιογραφικού προσωπικού δεν μπορούν να απαλλοτριώσουν το πολιτικό νόημα αυτού του αγώνα. Για πρώτη φορά, οι ίδιοι οι μετανάστες συγκροτούνται σε αυτόνομο πολιτικό υποκείμενο, διαμορφώνουν το πλαίσιο της κινητοποίησης, επιλέγουν μια μορφή πάλης και καλούν τους έλληνες αλληλέγγυους να στηρίξουν τον αγώνα τους. Οι αγωνιζόμενοι μετανάστες, με το λόγο και τα σώματά τους, δεν επικαλούνται φιλάνθρωπα συναισθήματα, αλλά διεκδικούν με αποφασιστικότητα όσα δικαιούνται. Ζητάνε αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη, όχι ελεημοσύνη.
Η απόφαση για την πανελλαδική απεργία δεν υπήρξε αποτέλεσμα ενός ορισμένου πολιτικού σχεδιασμού απορρέοντος  από την εκτίμηση της συγκυρίας και του συσχετισμού δυνάμεων. Πολύ περισσότερο, δεν είναι έμπνευση κάποιων ριζοσπαστικών πολιτικών ομάδων. Αντιθέτως, συνιστά έκφραση του οριακού σημείου πίεσης που βρίσκεται ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του μεταναστευτικού πληθυσμού και της αντίφασης στην οποία υπόκειται. Από τη μια μεριά, είναι πια οργανικά ενταγμένο στην κοινωνία με αποτέλεσμα να αυξάνεται η αυτοπεποίθησή του, καθώς και να βαθαίνει η πολιτικοποίησή του. Από την άλλη, παρά το χρόνο που κυλά, τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των μεταναστών συρρικνώνονται. Όχι μόνο τριακόσιες  χιλιάδες εξακολουθούν να μένουν χωρίς χαρτιά, αλλά καταγράφεται η ραγδαία απονομιμοποίηση χιλιάδων ανθρώπων λόγω της αδυναμίας τους (κρίση γαρ) να συγκεντρώσουν τα απαιτούμενα από το νόμο ένσημα.  Όχι μόνο είκοσι χρόνια τώρα δούλεψαν σκληρά με μισθούς πείνας, αλλά βλέπουν ότι μετά από τόσο καιρό οι προοπτικές τους μοιάζουν χειρότερες από ποτέ μέσα στο περιβάλλον  της κρίσης. Άνθρωποι που δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω γιατί η ζωή τους είναι εδώ, εργάτες που δουλεύουν πιο πολύ για πιο λίγα από οποιοδήποτε άλλο, πολίτες που ζουν σε καθεστώς απαρτχάιντ, χωρίς δικαιώματα κι ελευθερίες, υπό το διαρκή φόβο ότι μπορεί να πεταχτούν στο περίπτερο για τσιγάρα και να μη γυρίσουν. Μα πάνω απ’ όλα αγωνιστές που έχουν συνείδηση του δικαίου τους και βούληση να το διεκδικήσουν. Το πολιτικό ζήτημα λοιπόν, όχι μόνο για την Αριστερά αλλά για το σύνολο της κοινωνίας, είναι πώς τοποθετούμαστε απέναντι στον αγώνα των μεταναστών, πώς τοποθετούμαστε απέναντι στην εκμετάλλευση και την οργή, πώς τοποθετούμαστε απέναντι στο απαρτχάιντ που έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα μας.
Η λυσσαλέα επίθεση που δέχεται ο αγώνας των μεταναστών δεν έχει να κάνει με τις επιμέρους  επιλογές του, αλλά με το κεντρικό περιεχόμενό του. Αυτοί που πρέπει να είναι σιωπηλοί και υπάκουοι, ή στην καλύτερη περίπτωση ευπροσήγοροι μπαρμπα-Θωμάδες, πρέπει να συντριβούν πριν ο ξεσηκωμός τους επεκταθεί. Αν δεν ήταν στο άδειο κτίριο της Νομικής, όπου δεν παρεμπόδιζαν τις ακαδημαϊκές λειτουργίες, και ήταν στο Πολυτεχνείο, τότε θα επρόκειτο για αντικοινωνικά στοιχεία που εμποδίζουν τις εξετάσεις. Αν ήταν με σκηνές στην Κοτζιά, θα έπρεπε να είχαν συλληφθεί γιατί θα είχαν μετατρέψει το κέντρο της πρωτεύουσας σε προσφυγικό καταυλισμό. Αν είχαν μπει σε κάποιο άλλο κτίριο του κέντρου (που δεν υπάρχει όπως αποδεικνύεται και από τις τελευταίες εξελίξεις), θα έπρεπε να είχε εκκενωθεί λόγω κινδύνων για τη δημόσια υγεία. Το καθεστώς επιτίθεται γιατί οι σιωπηλοί απέκτησαν φωνή, οι αόρατοι έγιναν ορατοί. Και αν το άσυλο δεν προορίζεται ούτε για αυτούς που δεν δικαιούνται καν την ψωραλέα δημοκρατία που έχουμε οι γηγενείς, τότε για ποιον υπάρχει;
Είναι χάσιμο χρόνο πια να ασχολούμαστε με την ψευδεπίγραφη έγνοια για τους μετανάστες που προβάλλουν όσοι τους υποτιμούν σε τέτοιο βαθμό ώστε να τους θεωρούν πρόβατα και υποκινούμενους. Είναι εξίσου σπατάλη χρόνο να οργιζόμαστε και με την Αριστερά των τηλεοπτικών παραθύρων –πάντοτε θα αποστασιοποιείται όταν θα έρχεται η ώρα της αναμέτρησης.
Τώρα είναι η ώρα να σταθούμε στο πλάι των 300 απεργών πείνας, χωρίς φειδώ δυνάμεων. Με μόνο στήριγμα την πεποίθηση ότι το μέλλον ανήκει σε όσους πεινάνε και διψάνε για δικαιοσύνη, να δώσουμε μαζί τους αυτόν τον μεγάλο αγώνα.  Όρθιοι και μόνοι μέσα στη φοβερή ερημιά του πλήθους.

Οι "ικέτες" της Αθήνας και του Παρισιού

Το γαλλικό προηγούμενο με την απεργία πείνας 300 μεταναστών σε χώρο ασύλου
Του Δημήτρη Ψαρρά   Στις 28 Ιουνίου 1996 τριακόσιοι μετανάστες χωρίς χαρτιά από την Αφρική (κυρίως από το Mάλι και τη Σενεγάλη) εισέβαλαν στην εκκλησία του Παρισιού Σεν Μπερνάρ και ξεκίνησαν απεργία πείνας με αίτημα τη νομιμοποίηση της παρουσίας τους στη Γαλλία. Είχε προηγηθεί η προσπάθειά τους να εγκατασταθούν στο άσυλο μιας άλλης εκκλησίας, της Σεν Αμπρουάζ, τρεις μήνες νωρίτερα. Από κει εκδιώχτηκαν με επέμβαση της αστυνομίας, στην οποία παρέδωσε τα κλειδιά της εκκλησίας ο ιερέας της με την εντολή του καρδινάλιου Λούστιγκερ. Στη συνέχεια, οι 300 μετανάστες κατέφυγαν σε άλλα σημεία του Παρισιού (ένα γυμνάσιο και δυο εγκαταλειμμένες αποθήκες), αλλά και από κει τους έδιωξε η αστυνομία. Η υπόθεση πήρε μεγάλες διαστάσεις στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης και εκδηλώθηκε μαζικό κύμα συμπαράστασης. Ετσι η εγκατάστασή τους στην εκκλησία Σεν Μπερνάρ αντιμετώπισε την ανοχή των αρχών. Επί δύο μήνες συνεχιζόταν η απεργία πείνας, ενώ η γαλλική κυβέρνηση υποσχόταν ότι αν οι απεργοί υποχωρήσουν τότε θα εξεταστούν θετικά τα αιτήματά τους. Κάτω, όμως, από την πίεση του Λεπέν και του ακροδεξιού Τύπου, ο τότε πρόεδρος Σιράκ και ο πρωθυπουργός Ζιπέ αποφάσισαν τελικά τη βίαιη επέμβαση της αστυνομίας στην εκκλησία. Σχεδόν 1.500 άνδρες των γαλλικών ΜΑΤ (CRS) συμμετείχαν σε μια τεράστια επιχείρηση την αυγή της 23ης Αυγούστου 1996. Πρώτα διέλυσαν τους διαδηλωτές που ήταν συγκεντρωμένοι γύρω από την εκκλησία και στη συνέχεια έσπασαν την πόρτα του Σεν Μπερνάρ με τσεκούρι και συνέλαβαν τους "ικέτες"-μετανάστες. Οι περισσότεροι απεργοί πείνας εκδιώχτηκαν από τη Γαλλία με τη βία, παρά τις υποσχέσεις που είχαν λάβει. Η γαλλική κοινωνία την κρίσιμη ώρα βρέθηκε διχασμένη και η κυβέρνησή της επέλεξε να ακολουθήσει τη γραμμή που υποδείκνυε ο Λεπέν. Αλλά ο αγώνας των μεταναστών του Σεν Μπερνάρ -που μέχρι σήμερα αποτελούν σύμβολο για το αντιρατσιστικό κίνημα σε όλη την Ευρώπη- δεν πήγε χαμένος. Το κίνημα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε γύρω από την εκκλησία λειτούργησε ως ασπίδα για να αποκρουστούν -προσωρινά βέβαια- οι σκληρότερες νομοθετικές προβλέψεις του περιβόητου νόμου Πασκουά για το άσυλο και τη μετανάστευση. Δεν είναι δύσκολο να μεταφέρει κανείς στην ελληνική πραγματικότητα τα διδάγματα αυτής της ιστορίας: - Δεν έχουν ανάγκη από "υποκινητές" οι μετανάστες για να οδηγηθούν σ΄ αυτές τις οριακές μορφές αγώνα. Απλά το μόνο τους όπλο είναι η ίδια η ζωή τους. - Η εκδίωξη των απεργών πείνας από ένα σημείο της πόλης σε ένα άλλο δεν μειώνει την αγωνιστική τους διάθεση. - Κανείς στη Γαλλία δεν υπέδειξε ως "λύση" την κατάργηση του ασύλου στις εκκλησίες. Ούτε καν ο Λεπέν. - Μέχρι και σήμερα, η βάρβαρη εισβολή των CRS στην εκκλησία αποτελεί στίγμα για τη γαλλική πολιτική τάξη. Πηγή: iospress.gr REDNotebook

Παρατηρήσεις στενόμυαλου συμπαραστάτη

«Όχι άλλοι παράνομοι μετανάστες...», από http://bit.ly/7ep8EF

από την ΑΥΓΗ, 28/01/2011

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, η κυβέρνηση διολίσθησε στον τελευταίο αναβαθμό του πιο ανάλγητου και αφασικού δεξιού λαϊκισμού. Τη συνόδευσαν όλες οι δυνάμεις της ετερόκλητης συμμαχίας που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, υποβοηθούν το πολιτικό της σχέδιο. Από τις πιο νεοφιλελεύθερες και νεοσυντηρητικές έως τις- υποτίθεται- πιο μετριοπαθείς. Μέσα στον καταιονισμό αμετροέπειας και ανοηταίνουσας κακοβουλίας, επιλέχθηκε η επίκληση του ασύλου ως αιχμή, για να ενεργοποιηθούν τα αντανακλαστικά των μικροαστικών νοικοκυρεμάτων και των μεγαλοαστικών συγκαλύψεων.

Άλλωστε, μ' ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια. Για να ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, λίγο το τοπίο από την καρβουνόσκονη της φαιάς προπαγάνδας, η οποία "διηθείται και σταλάζει μέσα στην καρδιά μας", κατά τον λόγο του ποιητή, ας ανατρέξουμε σε μια από τις εμβληματικότερες μορφές του συνταγματικού δικαίου στην Ελλάδα, τον Αριστόβουλο Μάνεση. "Τα Πανεπιστήμια και εν γένει τα ΑΕΙ δεν είναι μόνον ιδεολογικοί μηχανισμοί του κρατούντος καθεστώτος που τείνουν μονοσήμαντα στη συντήρηση και αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας, όπως συνηθίζεται να λέγεται σχηματικά. Είναι και θεσμοί, δηλ. εστίες εξουσίας, που εξ ορισμού παράγουν, διαλεκτικά, αντι-εξουσία.

Και είναι επίσης μαζικοί χώροι, που αποτελούν πεδία των γενικότερων κοινωνικο-πολιτικών ανταγωνισμών και ζυμώσεων", έγραφε ο Μάνεσης στο σημείο 7 μιας έρευνας που δημοσιεύτηκε στην εφ. "Η Καθημερινή" της 12ης Μαΐου 1978 με τίτλο "Η κρίση στην Ανώτατη εκπαίδευση". Σε άλλη μελέτη του, δημοσιευμένη στον τόμο "Συνταγματική Θεωρία και Πράξη", Θεσσαλονίκη, 1980, σελ. 702-703, διευκρίνιζε ότι το άσυλο προστατεύει όχι μόνο τους διδάσκοντες και τους διδασκόμενους, αλλά και γενικά όσους βρίσκονται στον χώρο του πανεπιστημίου με τη δημοκρατικά εκφρασμένη συναίνεση των αρμόδιων ακαδημαϊκών οργάνων. Συζήτηση για επέμβαση στον χώρο του ασύλου μπορεί να σταθεί μόνο σε περιπτώσεις που τελείται αξιόποινη πράξη, η οποία στρέφεται κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας. Θα ήταν υποτιμητική περιττολογία να συνδέσω τις παραπάνω διαπιστώσεις με όσα συνέβησαν αυτές τις μέρες, οπότε προχωρώ παρακάτω, ο στενόμυαλος συμπαραστάτης:

Σύμφωνα με μια πλειάδα πανεπιστημιακών του κυβερνητικού μπλοκ, το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να γίνεται χώρος κοινωνικής διαμαρτυρίας, διότι εκεί διακινείται η γνώση και μόνον η γνώση. Κρίμα που δεν τους ρώτησε ο έγκριτος ιστορικός στο King's College του Λονδίνου και μέλος της βουλής των Λόρδων, Κόνραντ Ράσσελ, όταν έγραφε στην πολυδιαβασμένη μονογραφία του "Ακαδημαϊκή Ελευθερία" (Academic Freedom, Routledge, 1993), σελ. 39 ότι "τα πανεπιστήμια είναι τόσο αναντικατάστατα στην εποχή μας ως μέρος της αντίστασης στον δεσποτισμό όσο ήταν και το 1688". Κρίμα που δεν τους ρώτησαν, επίσης, πολλές προσωπικότητες του ριζοσπαστικού διαφωτισμού, οι οποίες φρονούσαν ότι η "απολιτικότητα" είναι αντικειμενικά πολιτική επιλογή και πολιτική θέση, η οποία μέσα στην κριτική αδράνειά της απέναντι στους κρατούντες μόνο ως πολιτική υπέρ του κατεστημένου μπορεί να ερμηνευθεί. Αξίζει να επανέλθω στον Μάνεση, για να θυμίσω ότι κατ' επανάληψη είχε τονίσει πως "ο ακαδημαϊκός δάσκαλος δεν δικαιούται να είναι ψυχρός και αδιάφορος ερευνητής" και ότι "η διάκριση μεταξύ καθαρής επιστήμης και πολιτικής, μεταξύ επιστήμης και αξιολογικών κρίσεων του επιστήμονα, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα".

Από αυτή την άποψη, είναι θλιβερό να ακούμε την "αριστερή" γραμματέα της ΠΟΣΔΕΠ να υποστηρίζει ότι "το πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος όπου η κάθε κοινωνική ομάδα θα βρει λύση". Προφανώς, σε μια σχολή όπου υποτίθεται ότι διδάσκονται και ερευνώνται οι επιστήμες του δικαίου δεν έχουν καμία θέση άνθρωποι που βάζουν σε κίνδυνο την υγεία ή και την ίδια τη ζωή τους ακόμα, για να κατοχυρώσουν την ανθρώπινη υπόσταση που μια τάχαμου δημοκρατική και ευνομούμενη πολιτεία πεισμωδώς τούς αρνείται, στερώντας τους στοιχειώδη δικαιώματα. Από την άλλη, βέβαια, ουδείς νεο-βεμπεριανός επιστημονιστής ενοχλήθηκε από το γεγονός ότι η ΠΑΣΠ/ΝΟΠΕ είχε κατακλύσει τον χώρο με μια αφίσα λαμέ ευδαιμονίας, όπου διαφημιζόταν ανάλογης αισθητικής πάρτι στο Νέο Κτήριο της Νομικής με το συνοδευτικό λογότυπο "Πριν διαβάσεις, έλα να τα σπάσεις". Μάλλον το Πανεπιστήμιο που δεν αντέχει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, φθάνει στην τελειότητα πάνω στις αυτοσχέδιες πίστες του φιλοκυβερνητικού ποπ-σκυλάδικου. Οι δηλώσεις του άρτι ενθρονισθέντος κ. Καμίνη, πάλι, είναι κατά μία έννοια δικαιολογημένες, διότι πού να βρει ο άνθρωπος σανίδα να πατήσει;

Πώς να αναλογιστεί ότι στις ευθύνες ενός δημάρχου συμπεριλαμβάνεται και το να δώσει στους ανθρώπους πρόσωπο, χώρο, απαντοχή; Σε ποια διαφορετική πολιτική, πολιτισμική και αισθητική αντίληψη και συμπεριφορά να αναφερθεί; Στου ΠΑΣΟΚ ή στης ΔΗ.ΑΡΙ; Άλλωστε, σε διαφορετική περίπτωση, η πλειοψηφία των μέχρι τώρα υποστηρικτών του δεν θα τον ήθελε για δήμαρχο. Για μας πάλι, που επιμένουμε, ο συσχετισμός μπορεί να είναι δυσχερής, αλλά σίγουρα δεν είναι συντριπτικός. Διότι σε αντίθεση με τους πτωχαλαζόνες της ΔΗ.ΑΡΙ δεν έχουμε απεμπολήσει τις στέρεες αφετηρίες της πολιτικής δράσης. Ούτε έχουμε διάθεση να υποκαταστήσουμε τις θέσεις μιας εύτολμης αριστερής πολιτικής με τις ετοιμόρροπες αλληλουχίες και τα διφορούμενα συμφραζόμενα. Οφείλουμε, κατ' αρχήν, να απεμπλέξουμε τους αγωνιζόμενους συνανθρώπους και συμπολίτες μας, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, από τις τοξικές τηλεοπτικές ροές. Για να δει, επιτέλους, η κοινωνία την αντικειμενική πραγματικότητα των ζητημάτων τους και όχι τη συναρμολογημένη στα χαλκεία της "συμμαχίας των προθύμων". Ν.

ΥΓ.: Άααα, ναι! Αυτό αφιερώνεται στα μοβόρα ελληνοχριστιανόπουλα και τους λοιπούς φαρισαίους! Είναι από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου, κεφ. ΚΕ': "Επείνασα γαρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και ουκ εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και ου συνηγάγετέ με, γυμνός, και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή και ουκ επεσκέψασθέ με [...]. Εφ' όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε".

Novalis

Γιατί τρέμει η Τρέμη;

του AntistaChef

του Θανάση Καρτερού, από την ΑΥΓΗ, 26.01.11

Τι είναι αυτή η οργή που τους έχει πιάσει; Γιατί τρέμει από τα νεύρα της η Τρέμη και ζητά την επιβολή του νόμου και της τάξης; Γιατί ο Καψής καταγγέλλει το κρρρρρράτος που ηττήθηκε κατά κράτος από τους ξεβράκωτους; Γιατί η Ντόρα χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη απαιτούν να δείξει η δημοκρατία την πυγμή της; Γιατί το ΚΚΕ και η Δημοκρατική Αριστερά βρέθηκαν ξαφνικά να συμφωνούν και πάθαμε πολιτιστικό σοκ; Γιατί η υπουργός Παιδείας ζητά να ληφθούν από τους αρμοδίους όλα τα μέτρα για να αποκατασταθεί η διασαλευθείσα τάξις; Τι μύγα τους τσίμπησε ξαφνικά όλους αυτούς που έβγαλαν ο ένας το μάτι του άλλου για το Βατοπέδι, που φαγώθηκαν μεταξύ τους για το ποιος-ποιος-ποιος θα φαγωθεί για τη Siemens, τώρα να ομονοούν και να στοιχίζονται πίσω από μια γραμμή που οδηγεί κατ’ ευθείαν στα καλόπαιδα του Παπουτσή;

Τριακόσιοι απελπισμένοι μετανάστες, μια χούφτα άνθρωποι άοπλοι και ειρηνικοί, αποφάσισαν να κάνουν απεργία πείνας και διάλεξαν για σκηνή της μάχης τους τη Νομική σχολή. Προσπαθώντας προφανώς να προσελκύσουν την προσοχή ενός κράτους και μιας κοινής γνώμης που τους έχουν καταδικάσει στη δυστυχία του Τίποτε και του Κανένα. Γιατί Τίποτε και Κανένας είναι οι παράνομοι μετανάστες για τη δημοκρατική μας Πολιτεία, για τους πολιτικούς ταγούς και τους δημοσιογράφους λαγούς του Παπουτσή. Τίποτε και Κανένας -μόνο χέρια για να δουλεύουν με μισό μεροκάματο, πόδια να τρέχουν μόλις βλέπουν μπάτσο και μυαλό παράλυτο από την αγωνία της επόμενης μέρας. Τόσο Τίποτε και τόσο Κανένας, που, ακόμα κι όταν πεθαίνουν, δεν βρίσκουν τάφο να ταφούν, πηγαίνουν ανώνυμοι, αλειτούργητοι και άκλαυτοι.

Κι αντί να δουν αυτή την ανθρωπιστική τραγωδία πίσω από την απεργία πείνας των απελπισμένων πουλάνε φούμαρα περί ασύλου οι ανάλγητοι. Και ανοησίες για μορφές πάλης αδιέξοδες και πράσινα άλογα οι αριστεροί της σωφροσύνης. Και εθνική εξέγερση για πόλεμο στους μελαψούς οι ακροδεξιοί. Και τσαμπουκάδες ενωμοτάρχη παλιάς κοπής οι δημοσιογράφοι που θα έπρεπε να βρίσκονται στο πλευρό των κατατρεγμένων. Και καταγγέλλουν κιόλας, σα δεν ντρέπονται, τη μηδενιστική αριστερά, τους συμπαραστάτες, τους υποκινητές, τους ηθικούς αυτουργούς οι μίζεροι και κοινότοποι. Ανίκανοι να καταλάβουν ότι σε τέτοιες στιγμές εκατό φορές προτιμότερη είναι η μηδενιστική αριστερά από την αριστερά του μηδενός...

ΤΟ ''ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ'' ΚΑΙ ΟΙ ΚΕΝΤΡΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΠΡΟΕΔΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

του ΚΩΣΤΑ ΗΣΥΧΟΥ *Iskra

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΩΝ ΠΡΟΕΔΡΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
Anibal Cavaco Silva     52,94 % ΚΕΝΤΡΟ ΔΕΞΙΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ
Manuel Alegre              19,75 % ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ – ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Fernando Nobre             14,1 % ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ
Francisco Lopes            7,14 % Κ.Κ.Π. ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ
José Coelho                      4,5 % ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ
Defensor Moura                1,57 % ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ
ΑΠΟΧΗ                               50.2%
Σε μια ιστορική εποχή οπού η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη έχει μεταλλαχθεί στον μακρύ βραχίονα του Ευρωατλαντισμού.

Σε μια οικονομική συγκυρία όπου η Ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, με τον Γ. Παπανδρέου ως επικεφαλής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς να αναζητεί την «δημοκρατική παγκόσμια διακυβέρνηση», υπηρετεί με τις επιλογές της το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.
Μετά το αποτυχημένο πολιτικό πείραμα «κέντρο-αριστερής διακυβέρνησης» στην Ιταλία, που οδήγησε στον «Μπερλουσκονισμό» και την πολιτική, κοινωνική και ηθική κατάπτωση ( ανάμεσα σε άλλα) της χώρας, με την ταυτόχρονη θεσμική περιθωριοποίηση της ιταλικής κομμουνιστικής αριστεράς, η οποία βρίσκεται εκτός κοινοβουλίου για πρώτη φορά μεταπολεμικά.
Μετά από όλα τούτα, έρχεται και το αποτυχημένο πείραμα πολιτικής συγκατοίκησης, στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές της Πορτογαλίας, του Αριστερού Μπλόκου με τους «σοσιαλιστές», οι οποίοι αποτελούν έναν από τους βασικούς πυλώνες της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των παραδοσιακών συστημικών κόμματων.
Μακριά από εμάς η λογική των «παγκόσμιων αλάνθαστων καθοδηγητών», ο ρόλος αυτός έχει ήδη «κατοχυρωθεί» στη χώρα μας.
Είμαστε όμως πεπεισμένοι ότι οι διεθνείς εμπειρίες και μάλιστα στην Ε.Ε. του σήμερα, αποτελούν ένα πολύτιμο εργαλείο ανάλυσης για την δικιά μας πορεία, την δικιά μας αριστερά, που υποχρεούται από την ιστορική συγκυρία να οικοδομήσει ένα πλατύ αντικαπιταλιστικό, και αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο που θα οδηγεί σε ρήξεις, ανατροπές, μεταρρυθμίσεις και δομικές αλλαγές χαράζοντας προοπτικές ελπίδας και σοσιαλιστικών επιλογών.
Σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας «αυθεντίες» σε ότι συμβαίνει στις χώρες της Ε.Ε.. Αποτελεί, όμως, αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι όποιες προσπάθειες μεταρρύθμισης του συστήματος με τις λεγόμενες κέντρο-αριστερές επιλογές απέτυχαν και θα αποτύχουν ακόμα και στις προσπάθειες «λίφτινγκ» των οικονομικών και πολιτικών ακραίων επιλογών της Ευρωπαϊκής αντίδρασης.
Δεν είναι σήμερα το πολιτικό περιβάλλον και η πολιτική γεωγραφία ίδια με αυτή που βιώσαμε μεταπολεμικά.
Έχουμε ένα αιμοβόρο και άγριο ιμπεριαλιστικό περιβάλλον με ένα νέο ΝΑΤΟ, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της «νέας ιμπεριαλιστικής τάξης του 21ου αιώνα».
Μια άλλη Ε.Ε. που κατεδαφίζει κάθε κοινωνική και πολιτική κατάκτηση του 20ου αιώνα, τις οποίες είχαν κερδίσει με αγώνες οι εργαζόμενοι.
Μια Ε.Ε. που ενσαρκώνει ένα νέο οικονομικό γερμανικό εθνικισμό, που στο όνομα της προστασίας του Ευρώ, σχεδιάζει ακόμα και την πολιτική και οικονομική καταδυνάστευση, σε πρώτη φάση, της Ευρωπαϊκής περιφέρειας.
Μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα όπου το Ισραήλ και η Τουρκία επιταχύνουν τον ανταγωνισμό τους για να αναδειχτεί ο νέος «περιφερικός χωροφύλακας», που θα έχει και τον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων του Αιγαίου και της Μέσης Ανατολής, με πρόσταγμα την εκμετάλλευση των νέων ενοριακών αγωγών προς την Ευρώπη.
Σε μια τόσο σύνθετη και δύσκολη συγκυρία για το λαό μας, η συνεχής αναμόχλευση με νέα και παλαιά δόγματα περί κέντρο-αριστεράς, είτε με «πειραματισμούς συνεργασίας των ακόμα αχαρτογράφητων σοσιαλιστικών δυνάμεων», έχουν δώσει σε μικρογραφία έστω, και εδώ, πολύ συγκεκριμένα εκλογικά αποτελέσματα. Έχουν αναλυθεί και έχουν βγει χρήσιμα συμπεράσματα για όλους. Επίσης, ο κατακερματισμός της πολιτικής αριστεράς έχει με τον πιο αμείλικτο τρόπο απαντήσει στις «μοναχικές φυγές» και τα «άλματα στο κενό».
Έχουμε δύσκολο δρόμο να διανύσουμε στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), το οποίο αποτελεί ένα όχημα κοινής δράσης της αριστεράς στην Ευρώπη, ένα εγχείρημα με τεράστιες δυσκολίες και προκλήσεις. Για αυτό δεν χρειαζόμαστε, ούτε «κόμματα μοντέλα να μιμηθούμε» (όπως πολύ βιαστήκαν και στο κόμμα μας στην περίπτωση του Μπλόκο) , ούτε «κόμματα σκιάχτρα». Μπορούμε να προχωρήσουμε στον δρόμο μιας Ευρώπης που δεν χρειάζεται «ρετουσάρισμα» άλλα δομική ανατροπή. Η σοσιαλιστική Ευρώπη πρέπει να είναι η στρατηγική επιλογή της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Για ακόμα μια φορά μας το λένε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τα αποτελέσματα των τελευταίων προεδρικών εκλογών της Πορτογαλίας. Μας οδηγούν σε ένα ασφαλές συμπέρασμα: Η δημιουργία ενός αποτελεσματικού μετώπου ΟΛΗΣ της αριστεράς στη χώρα, που θα αποτελέσει την απαρχή μεγάλων «σεισμικών» αλλαγών στο πολιτικό, κοινωνικό και κινηματικό χάρτη και το ξεκίνημα ενός δρόμου ρήξεων, ανατροπών με σοσιαλιστική κατεύθυνση, είναι ο πραγματικός ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ.

* Ο Κώστας Ήσυχος είναι μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ, υπεύθυνος για την Εξωτ. Πολιτική και Άμυνα.

Η Ανανεωτική Ριζοσπαστική Αριστερά θα μπορούσε να φτάσει το 15%

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟ

 από την ΕΠΟΧΗ, 23.01.11

Δύο μήνες και πλέον από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, που κατέγραψαν την κρίση του πολιτικού συστήματος και την εκτίναξη της αποχής, ζούμε στον αστερισμό των αλλεπάλληλων αναθεωρήσεων του μνημονίου και της δικομματικής ομερτά στο πεδίο των σκανδάλων. Με ποιο τρόπο ελπίζει η κρατούσα πολιτική κατάσταση να αντιμετωπίσει τα φαινόμενα της κρίσης; Μπορεί η αριστερά να βρει το βηματισμό της για να δώσει τη δική της πειστική απάντηση στα κρίσιμα ζητήματα; Η συζήτησή μας με τον πολιτικό επιστήμονα Ηλία Νικολακόπουλο επιχειρεί μια διερεύνηση αυτών και άλλων επίκαιρων ερωτημάτων.

Τη συνέντευξη πήρε ο Μάκης Μπαλαούρας*

Και από τις δημοσκοπήσεις φαίνεται ότι υπάρχει έντονη απογοήτευση και ανησυχία, καθώς τα μέτρα της κυβέρνησης αποδεικνύονται και άδικα και αναποτελεσματικά. Πώς αντιμετωπίζει αυτήν την κατάσταση το κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό;
Η οικονομική και κοινωνική κατάσταση είναι βέβαιο ότι έχει αποσταθεροποιήσει  το πολιτικό σκηνικό. Προς το παρόν, η κυριότερη αντίδραση είναι η αποστασιοποίηση από τα πολιτικά κόμματα, μια συνολική καταδίκη του πολιτικού συστήματος και του πολιτικού προσωπικού. Αυτό το είδαμε καθαρά στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές με μια πολύ μεγάλη αποχή, καθώς και με την πολυδιάσπαση της ψήφου.
Στην Περιφέρεια Αττικής, οι υποψήφιοι των δύο μεγάλων κομμάτων έμειναν στο 45%, και αν υπολογίσουμε τη μεγάλη αποχή, το πραγματικό μέγεθος ήταν ακόμα μικρότερο. Το ίδιο διαπιστώνουμε εν μέρει και στις δημοσκοπήσεις. Η αποστασιοποίηση από τα κόμματα είναι μεγαλύτερη απ’ αυτήν που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, γιατί, κατά κανόνα, δημοσκοπούμε ένα τμήμα του εκλογικού σώματος, αυτό δηλαδή που θέλει να εκφράσει κάποια άποψη. Έχω την αίσθηση, γιατί δεν έχω πολλά εμπειρικά στοιχεία, ότι το κομμάτι που αρνείται να δημοσκοπηθεί διευρύνεται σε σχέση με το παρελθόν. Δηλαδή, συρρικνώνεται και το εν δυνάμει εκλογικό σώμα.
Αυτό που διαφαίνεται από τις δημοσκοπήσεις, είναι ότι όλα τα κόμματα, με εξαίρεση το ΚΚΕ, περνούν μια φάση κρίσης. Και δεν διαφαίνεται ότι υπάρχει μια πλειοψηφική δυναμική που στην περίπτωση εκλογών θα μπορούσε να δώσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Βλέπεις πρόωρες εκλογές;
Το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών δεν το θεωρώ καθόλου πιθανό. Ακόμα και αυτό που φάνηκε ως σχεδιασμός τον περασμένο Οκτώβριο-Νοέμβριο με τη διακαναλική του Παπανδρέου, είναι εξαιρετικά αμφίβολο, ακόμα και με δυσμενές αποτέλεσμα, αν θα οδηγούσε σε εκλογές. Ευτυχώς για τον ίδιο είχε κάποιο αντίχτυπο, επηρέασε σαφώς εκεί που στόχευε, δηλαδή τους εν δυνάμει ψηφοφόρους του Δημαρά. Μετά τη διακαναλική, εξέφρασαν τη διαμαρτυρία τους μέσω της αποχής.
Μέσα σε δέκα μέρες, το ρεύμα που έφερνε τον Δημαρά πρώτο ανατράπηκε. Έτσι δεν μπήκε καν στο δίλημμα να πάει στις εκλογές χωρίς να έχει διασφαλίσει την επόμενη δόση του δανείου.

Η διακαναλική επαιξε ρόλο και στην εκλογή Καμίνη;
 Είχε κάποια συμβολή, σε δύο σημεία. Το πρώτο ήταν η συσπείρωση του ΠΑΣΟΚ στο ψηφοδέλτιο Καμίνη, που και πάλι δεν ξεπέρασε το 50% του ΠΑΣΟΚ. Το δεύτερο ήταν ότι μείωσε την εν δυνάμει διαρροή ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ προς Κακλαμάνη. Τα στοιχεία που υπήρχαν στην αρχή της προεκλογικής περιόδου, ήταν εξαιρετικά χαμηλά για το ψηφοδέλτιο Καμίνη, με διαρροή προς Κακλαμάνη του κόσμου του ΠΑΣΟΚ. Ένα μεγάλο κομμάτι του λαϊκού ΠΑΣΟΚ, ακόμα και στο δεύτερο γύρο, ψήφισε Κακλαμάνη.

Στο δεύτερο γύρο υπάρχουν μετρήσεις που δείχνουν ότι ψηφοφόροι της Ανοιχτής Πόλης ψήφισαν Καμίνη;
Η πλειοψηφία της Ανοιχτής Πόλης στράφηκε στον Καμίνη, όπως και από το ψηφοδέλτιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Πώς τεκμαίρεται αυτό;
Έχουμε βρει στοιχεία που αφορούν την ψήφο των μεταναστών. Ενώ στον πρώτο γύρο, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκτινάσσεται σε ορισμένα διαμερίσματα, όπως του Αγ. Παντελεήμονα, στο δεύτερο καταγράφονται υψηλά ποσοστά Καμίνη.

Αν η κυβέρνηση πάει σε πρόωρες εκλογές, δεν θα βρει τη ψήφο της

Τι σημαίνει για τους δημοσκόπους «ρευστό πολιτικό σκηνικό»;
Στις βουλευτικές εκλογές τα δύο μεγάλα κόμματα δεν έχουν πέσει κάτω από το 80%. Μόνο το 2009 είχαν 79,5%. Προοπτικά, και με δεδομένη την αποχώρηση της Μπακογιάννη από τη ΝΔ, το ποσοστό αυτό θα το έβλεπα περίπου στο 65%, δηλαδή ακόμα χαμηλότερο από το 2009, γιατί θα έχουμε αυξημένη αποχή ως έκφραση απογοήτευσης.

Δηλαδή, δεν υπάρχει προοπτική αυτοδυναμίας
Αυτή την αίσθηση έχω.

Επομένως, γιατί να γίνουν πρόωρες εκλογές;
Εκλογές κάνεις όταν αυτές μπορούν να δώσουν κάποια απάντηση σ’ ένα ερώτημα. Δεν κάνεις εκλογές για να βρεθείς στο αδιέξοδο, παρά μόνο αν υπάρχει κατάρρευση.

Αν, όμως, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ φοβούνται κατάρρευση, δεν θα προσπαθήσουν να συνεταιριστούν για να διασώσουν το υπάρχον πολιτικό σύστημα;
Μάλλον πάμε σε δύσκολες περιόδους παρά σε κατάρρευση. Όμως  η κυβέρνηση δεν θα οδηγήσει σ’ ένα αδιέξοδο κυβερνητικό, από όπου  δύσκολα θα προκύψει λύση.

Η ΝΔ φαίνεται ότι, κυρίως το τελευταίο διάστημα, συμφωνεί σε μια συναινετική διαχείριση της κρίσης.
Πράγματι, αλά μια συναινετική διαχείριση προϋποθέτει έναν υπερκομματικό πρωθυπουργό, είτε από τη Βουλή, είτε εξωκοινοβουλευτικό.

Όμως, για να ωριμάσει μια τέτοια έκβαση, πρέπει να πιστοποιηθεί το αδιέξοδο μέσω εκλογών.
Αυτή θα έπρεπε να ήταν η στρατηγική του Καραμανλή την άνοιξη του 2009. Αν είχε οδηγήσει τη χώρα σε βουλευτικές εκλογές μαζί με τις ευρωεκλογές, καθώς τότε δεν είχε ξεσπάσει η κρίση, θα είχε οδηγηθεί σε συγκυβέρνηση. Τότε το ΠΑΣΟΚ δεν είχε ακόμα δημιουργήσει ρεύμα της αυτοδυναμίας. Αυτή πρέπει να ήταν –χωρίς να έχει ομολογηθεί– η εισήγηση Σουφλιά. Επικράτησε η άποψη «να προχωρήσουμε όσο αντέξουμε», φάνηκε όμως ότι δεν άντεχαν.

Πρέπει να υπάρξει όμως ένα πέπλο ανάγκης
Σε φάση πτωτική των κομμάτων, αν προκαλέσεις εκλογές, δεν ξέρεις  πόσο απρόβλεπτη θα είναι η αντίδραση του κόσμου. Αν αυτή τη στιγμή πει η κυβέρνηση πάμε για εκλογές, μπορεί να μη βρει την ψήφο της. Η αντίδραση θα είναι απρόβλεπτη. Δεν μπορεί από τη μια μεριά να υπόσχεται ότι θα δούμε φως στο τούνελ, ότι το 2011 θα βγούμε στις αγορές, ότι οι θυσίες θα πιάσουν τόπο και ξαφνικά να λες έλα να κάνουμε εκλογές.

Υπάρχει και το δεδομένο ότι ο Σαμαράς στηρίζει τη στρατηγική της κυβέρνησης.
Κατά τη γνώμη μου τη στηρίζει. Αυτό που ψάχνει να βρει είναι ένα πρόσχημα, που όμως δεν του το δίνουν ακόμα, γιατί ενδεχομένως το ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ΝΔ είναι περισσότερα απ’ αυτά που έχει το ίδιο.

Ο κοινωνικός αυτοματισμός κυβερνητικό όπλο

Η κυβέρνηση προσπαθεί να ξεφύγει ποντάροντας στον κοινωνικό αυτοματισμό. Δημιουργεί συνθήκες αντιπαράθεσης ακόμη και με εξιλαστήριο θύμα τους μετανάστες. Βλέπουμε ποσοστά υπέρ του φράχτη στον Έβρο της τάξης του 70% - 80%.
Ο φράχτης είναι αποκρουστικός και μάλλον αναποτελεσματικός. Όμως η αίσθηση για τους μετανάστες, ιδίως από την Ασία και Αφρική οδηγεί, τον κόσμο σε απόγνωση και ζεσταίνει το αυγό του φιδιού. Η Ελλάδα, παρά τον ρατσισμό που άρχισε να δημιουργείται, δέχτηκε τη βαλκανική μετανάστευση, γιατί αυτή η μετανάστευση είναι πιο εύκολα αφομοιώσιμη. Η μετανάστευση από Αφρική και Ασία δεν είναι. Είναι τραγικό το πρόβλημα, αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί να αφομοιωθεί από την κοινωνία. Είμαστε σε επικίνδυνο σημείο. Προφανώς πρέπει να κάνουμε διάφορα άλλα και όχι ηλεκτροφόρους φράχτες. Η αριστερά πρέπει να πάρει θέση, να μη γίνει μια συγκρουσιακή αντιπαράθεση με τη Χρυσή Αυγή.

Τα νέα φαινόμενα του «δεν πληρώνω» δεν προκαλούν φοβίες στην κυβέρνηση;
Εκτός από άδικα, πολλά κυβερνητικά μέτρα είναι άστοχα και επικοινωνιακά και ψυχολογικά. Όπως τα διόδια αυτού του ύψους για δρόμους που δεν υπάρχουν. Είναι πρόκληση. Δεν μπορεί, επίσης, να πηγαίνει κάποιος στο χωράφι του και να πληρώνει διόδια. Μια λειτουργία, δηλαδή, αποφασίζουμε και διατάσσουμε οδηγεί σε αυτή την έκρηξη. Αν παίρνεις μέτρα που είναι επώδυνα και δεν έχεις την πρόνοια να γίνουν σ’ ένα βαθμό αποδεκτά, τότε κινδυνεύεις με εξέγερση.

Είναι πιθανό να οδηγηθούμε σε εξέγερση;
Η κατάσταση είναι εύφλεκτη. Η κυβέρνηση πρέπει να είναι προσεχτική, αλλά δεν είναι. Μπορεί να θεωρεί ότι η κοινωνία είναι σε μια κατάσταση θυμού και απογοήτευσης, αλλά και ανοχής. Το κατά πόσο, όμως, μπορεί να ανατραπεί αυτή η κατάσταση δεν μπορούμε να το προβλέψουμε. Γι’ αυτό και δεν βλέπω πρόωρες εκλογές. Μπορεί να έρθουν τα πάνω κάτω.

Η σοσιαλδημοκρατία έχασε το κοινωνικό της στήριγμα

Παρόμοια κατάσταση περνάει και η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Φαίνεται ότι χάνει τα παραδοσιακά κοινωνικά της στηρίγματα, όπως οι εργαζόμενες τάξεις.
Αυτά τα έχει απωλέσει από τη δεκαετία του ’90. Η σοσιαλδημοκρατία με τη νεοφιλελεύθερη στροφή της άρχισε να χάνει τα κοινωνικά της στηρίγματα, ανεξάρτητα από την εκλογική της καταγραφή. Τα κοινωνικά της στηρίγματα της προσέφεραν πάντα μια σίγουρη και συνεκτική βάση. Αυτή τη στιγμή δεν έχει κοινωνική βάση. Μπορεί να πάει καλά ή μπορεί να καταρρεύσει εκλογικά. Το Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας ή το γερμανικό έχουν χάσει τα κοινωνικά τους στηρίγματα.

Με το ΠΑΣΟΚ τι ισχύει;
Το ΠΑΣΟΚ έχει χάσει τα στηρίγματά του ανεξάρτητα αν το ψηφίζουν ή όχι. Ήδη από την περίοδο Σημίτη –αντίστοιχη ήταν η στροφή του με τα άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα– είχαμε δει να αποδυναμώνεται η έντονη κοινωνική οριοθέτηση του ΠΑΣΟΚ. Αυτό που συμβαίνει τώρα, είναι ότι έχει πληγεί ο κορμός και η καρδιά της κοινωνικής του βάσης. Ανεξάρτητα από την ψήφο, η συναισθηματική τους πρόσδεση είναι βέβαιο ότι έχει διαρραγεί.

Ενώ οι παραδοσιακές δυνάμεις των δικομματισμού πλήττονται, η αριστερά φαίνεται αδύναμη να δώσει προοπτική στην κοινωνία. Είναι άραγε ιστορικό γεγονός να συμβαδίζει η κρίση της αριστεράς με την κοινωνική κρίση;
Όχι αναγκαστικά. Όμως πρέπει να διακρίνουμε ορισμένα πράγματα. Το ΚΚΕ διαφοροποιείται. Φαίνεται και από τα αποτελέσματα των περιφερειακών εκλογών. Έστω και περιορισμένα, με την πρωτοφανή από ιστορικής άποψης πολιτική του, πρόβαλε κομματικά ψηφοδέλτια και στελέχη και ζήτησε ενιαία ψήφο περιφερειακή και δημοτική.

Θα μπορούσε, όμως, με άλλη, πιο ανοιχτή πολιτική να είχε μεγαλύτερη επιτυχία.
Δεν θέλει να τη μοιραστεί μ΄ άλλους. Ενδιαφέρεται να συγκροτήσει μια διακριτή δύναμη από το φοιτητικό, στον εργατικό και πολιτικό χώρο.

Η ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά

Η ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά αντιμετωπίζει προβλήματα, δεδομένων και των καταστάσεων που δημιουργήθηκαν...
Τα πράγματα είναι πολωμένα. Από τη μια το Μέτωπο με τον Αλαβάνο, που συγκέντρωσε ποσοστό κάτω και από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και από την άλλη ο Συνασπισμός με τον Μητρόπουλο, που δεν δικαίωσε τις προσδοκίες τους. Όλος αυτός ο χώρος μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ θα μπορούσε –εν δυνάμει– να συγκεντρώσει 15%. Όμως αδυνατεί να το συγκρατήσει, όπως έγινε στις περιφερειακές, που κατέβηκε με 4 ψηφοδέλτια.

Με δεδομένα όλα αυτά ποιες μπορεί να είναι οι προοπτικές της;
Η ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά θα μπορούσε να φτιάξει ένα σχήμα με τον Συνασπισμό και όσους θέλουν να συμμαχήσουν μαζί του, και ένα άλλο σχήμα με το Μέτωπο. Και μετά, ενδεχομένως, να κάνουν μια εκλογική συμμαχία. Όλοι όμως θα ξέρουν ότι θα είναι ευκαιριακή, χωρίς αύριο και αλληλοϋποβλεπόμενη. Σαν την Ενωμένη Αριστερά του ’74 που σκοτώνονταν μεταξύ τους.

Για τη Δημοκρατική Αριστερά τη γνώμη έχεις όσον αφορά την προοπτική της;
Η ΔΗ. ΑΡ. έχει χώρο που μπορεί να απευθυνθεί. Το μεγάλο ερώτημα είναι τι μπορεί να κάνει με τους Οικολόγους. Μια τέτοια συμμαχία θα είχε προοπτική. Οι Οικολόγοι όμως είναι ένα αδιαμόρφωτο σύνολο, όπως είδαμε και στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Έχουν τη δυνατότητα και μόνο με το όνομα να αλιεύσουν ψήφους. Αν υπάρξει συμμαχία μεταξύ Οικολόγων και ΔΗ.ΑΡ., τότε θα υπάρχει χώρος επιβίωσης.
Χωρίς αυτή, τα πράγματα θα είναι δύσκολα, κυρίως για τη ΔΗ.ΑΡ.

Η Δημοκρατική Συμμαχία της Μπακογιάννη;
Περνά το όριο για να μπει στη Βουλή. Θα εξαρτηθούν οι προοπτικές της από το πόσο αργά θα γίνουν οι εκλογές και πώς η ίδια θα διαχειριστεί αυτό το χρόνο.

Η ΝΔ δεν θα ανασυνταχθεί;
Το βλέπω πολύ δύσκολο. Πολλές διαφορετικές επιλογές και πολλά μαχαιρώματα. Όπως και στην Αριστερά, και εκεί έχει σπάσει ο συνεκτικός και συναισθηματικός ιστός.

* Ο Η. Νικολακόπουλος είναι πολιτικός επιστήμονας καθηγητής στο  Πανεπιστήμιο της Αθήνας.

Ανακοίνωση του Συλλόγου Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών

Οι μεταφραστές είναι δημιουργοί ...και στο «ψηφιακό περιβάλλον»

Με λίγες τυμπανοκρουσίες προς το παρόν, αλλά μεγάλες κρατικές επιδοτήσεις (που ανέρχονται ως τις € 400.000 ανά επιχείρηση), η ηλεκτρονική «νέα εποχή» του βιβλίου ανατέλλει και στη χώρα μας. Κι ενώ οι εκδότες αρχίζουν να περνούν στην εποχή της ψηφιοποίησης προσδοκώντας περισσότερα κέρδη με μηδαμινό κόστος, φαίνεται ότι ξεχνούν μια βασική παράμετρο των νέων ηλεκτρονικών βιβλίων τους (e-books): τους πνευματικούς δημιουργούς που μόχθησαν και μοχθούν για την έκδοση των βιβλίων – εν προκειμένω, τους μεταφραστές.

Μαθαίνουμε, για παράδειγμα, ότι εκδοτικοί οίκοι ψηφιοποιούν βιβλία τους που ήδη κυκλοφορούν σε έντυπη μορφή ζητώντας από τους μεταφραστές να υπογράψουν νέα συμφωνητικά, στα οποία προβλέπεται σχεδόν μηδενικό ποσοστό μεταφραστικών δικαιωμάτων. Οι εκδότες βιάζονται να εισβάλουν στη νέα ψηφιακή αγορά, και, καθώς δεν μπορούν να μην πληρώνουν τα προβλεπόμενα πνευματικά δικαιώματα σε έλληνες συγγραφείς ή ξένους εκδοτικούς οίκους, προσπερνούν σαν να ήταν απλώς συμβολική την υποχρέωσή τους από τον νόμο να καταβάλλουν αντίστοιχα δικαιώματα και στους μεταφραστές. Ο ΣΜΕΔ θεωρεί την τακτική αυτή απολύτως απαράδεκτη, εμπαιγμό και καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των συναδέλφων.

ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΥΤΟ, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ
Καταβολή πνευματικών δικαιωμάτων στον μεταφραστή, από το πρώτο και για κάθε πωληθέν αντίτυπο ηλεκτρονικού βιβλίου που έχει κυκλοφορήσει προηγουμένως ως έντυπο βιβλίο. Η αμοιβή του μεταφραστή για τη δουλειά του δεν μπορεί να θεωρείται προκαταβολή επί των πνευματικών του δικαιωμάτων πάνω στο ηλεκτρονικό βιβλίο. Δεσμεύει, ως προκαταβολή, μόνο τις μορφές έκδοσης του βιβλίου που αναφέρονται ρητά στο αρχικό συμφωνητικό, με το οποίο καθοριζόταν το ύψος της αμοιβής.

Υπογραφή ξεχωριστών ιδιωτικών συμφωνητικών για την έκδοση σε μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου μεταφράσεων που κυκλοφορούν ήδη ως έντυπα βιβλία. Στα συμφωνητικά αυτά πρέπει να προβλέπεται ρητά η καταβολή των πνευματικών δικαιωμάτων του μεταφραστή, καθώς και η διάρκεια παραχώρησης του περιουσιακού δικαιώματος του μεταφραστή για την ηλεκτρονική έκδοση.

Καταβολή, ως μεταφραστικά δικαιώματα, αξιοπρεπούς (και σε κάθε περίπτωση υψηλότερου σε σχέση με το αντίστοιχο, ουσιαστικά μηδενικό ποσοστό για το έντυπο βιβλίο) ποσοστού επί της λιανικής τιμής πώλησης του ηλεκτρονικού βιβλίου. Το ηλεκτρονικό βιβλίο είναι επιδοτούμενο προϊόν, έχει ελάχιστο κόστος και μεγάλο περιθώριο κέρδους για τον εκδότη.

Γενική αναπροσαρμογή των ιδιωτικών συμφωνητικών για τη μετάφραση νέων τίτλων που προβλέπεται να εκδοθούν και ως ηλεκτρονικά βιβλία, ώστε να διασφαλίζεται πλήρως η προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας του μεταφραστή.

Ο ΣΜΕΔ καλεί όλους τους συναδέλφους μεταφραστές να μην υπογράφουν συμφωνητικά με απαράδεκτους κι επαχθείς όρους, οι οποίοι παραβιάζουν κατάφωρα τα πνευματικά τους δικαιώματα και θίγουν την αξιοπρέπειά τους ως δημιουργών. Σύντομα θα θέσουμε στη διάθεση συναδέλφων κι εκδοτών ενιαίο πρότυπο συμφωνητικό για μεταφράσεις βιβλίων, στο οποίο θα συμπεριλαμβάνονται όλες οι προτάσεις μας για τα ηλεκτρονικά βιβλία.

Στο μεταξύ, καλούμε όλους τους συναδέλφους σε
Ανοιχτή συζήτηση με θέμα τη συλλογική μας στάση απέναντι στις νέες προκλήσεις του ηλεκτρονικού βιβλίου,
την Πέμπτη 27 Ιανουαρίου, ώρα 7 μ.μ., στα γραφεία του ΣΜΕΔ
(Μαυρικίου 8 & Μαυρομιχάλη, Εξάρχεια).

Η ΦΩΝΗ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΚΟΥΣΤΕΙ
ΟΣΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ

ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΕΙ
ΜΕ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ

--
Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών

Μαυρικίου 8 & Μαυρομιχάλη
Αθήνα

Τ.Θ. 21028
Αθήνα 11410

Τηλ. Επικοινωνίας: 6982561146

Ηλ. Ταχυδρομείο: syl.smed@gmail.com
Website: http://www.smed.gr/
Forum: http://smed.forumotion.net

Για το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, με την αριστερά των από κάτω

 

ΚΕΙΜΕΝΟ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΧΑΝΙΩΝ

Σε μια περίοδο όπου το κεφάλαιο έχει εξαπολύσει μια τεράστιας κλίμακας επίθεση στον κόσμο της εργασίας η Αριστερά βρέθηκε ανέτοιμη να οργανώσει την αντίσταση αυτού του κόσμου, να συντονίσει τη δράση του προβάλλοντας ένα άλλο συνεκτικό σχέδιο για την ανατροπή των πολιτικών του νεοφιλελευθερισμού και προοπτικά του καπιταλισμού που σε φάση μιας ακόμη από τις κρίσεις του επιδιώκει να ισοπεδώσει τις κατακτήσεις των εργαζομένων και εν τέλει τις κοινωνίες, καταστρέφοντας τις ζωές των ανθρώπων και του πλανήτη.
Παρά το γεγονός ότι το προηγούμενο διάστημα υπήρξε έντονη αμφισβήτηση της ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού, έξαρση των κινημάτων που σε παγκόσμια κλίμακα αμφισβητούσαν την ηγεμονία των ιδεών του και προέβαλαν ένα άλλο μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας μέσα από την προβολή του τρόπου της δικής τους οργάνωσης και των αξιών τους, οι οργανώσεις της Αριστεράς με ελάχιστες εξαιρέσεις (χώρες της Λατινικής Αμερικής) δεν βρήκαν τον τρόπο να οικοδομήσουν σχέσεις ενότητας μεταξύ τους και διαλεκτικής έντασης με τα κινήματα και την κοινωνία, ώστε να συγκροτήσουν το αντίπαλο δέος του συστήματος και να ορθώσουν την αντίσταση απέναντι στο σοκ και το δέος της νεοφιλελεύθερης επίθεσης. Σε ένα τέτοιο τοπίο η Αριστερά της Ελλάδας δεν υπήρξε η εξαίρεση.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ

Το 2000 με τη συνεργασία ΣΥΝ – ΑΚΟΑ και το 2004 με τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ, η ριζοσπαστική αριστερά της πατρίδας μας κινήθηκε στη σωστή κατεύθυνση, ενώνοντας διάσπαρτες δυνάμεις και αποκτώντας δεσμούς με τα μαζικά κινήματα και γείωση στην κοινωνία. Δυστυχώς δεν εκτιμήθηκε και δεν κατανοήθηκε από όλους ότι θα μπορούσε ο σχηματισμός ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει την ιστορική δυνατότητα της δημιουργίας της αριστεράς του 21ου αιώνα για την πατρίδα μας. Το καινούργιο πολιτικό ζώο, όπως πολλές φορές είχαμε επισημάνει, που θα αναπτυσσόταν τροφοδοτούμενο από τα κινήματα και θα τα επανατροφοδοτούσε μέσα από τους αγώνες.
Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ κατανοήθηκε με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, ανάλογους με την πολιτική κουλτούρα,τις σκοπιμότητες αλλά και το πολιτικό ήθος της κάθε μιας από τις επί μέρους δυνάμεις που τον συγκρότησαν (συλλογικότητες, συνιστώσες, τάσεις, ανένταχτοι) με τρόπο που δεν ανταποκρινόταν στην ανάγκη δημιουργίας μιας αριστεράς που θα μπορούσε να αποτελέσει τον πολιτικό φορέα που χρειαζόταν ο κόσμος της και η κοινωνία.
Για πολλούς ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε ευκαιριακή εκλογική σύμπραξη, για άλλους μαζικό χώρο για τη δράση ξεκομμένων από τη ζωή πρωτοποριών, πεδίο στείρας πολεμικής, χωρίς δημοκρατία και κοινά αποδεκτές διαδικασίες που θα έδιναν τη δυνατότητα στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, τον κόσμο της ριζοσπαστικής αριστεράς, στους από κάτω, να συμμετέχουν ισότιμα στη δημιουργία του καινούργιου πολιτικού υποκειμένου που θα αποτελούσε το συλλογικό διανοούμενο του κόσμου της εργασίας.
Παρά τα προβλήματα που επισημαίνονται, ο ΣΥΡΙΖΑ με τη συμμετοχή χιλιάδων αγωνιστών στις γραμμές του, σε πείσμα όλων εκείνων που συνειδητά τον αμφισβήτησαν και τον πολέμησαν, από έξω και από τα μέσα, σε πείσμα των κλειστών συστημάτων μικροεξουσιών κατάφερε με την παρουσία του, με την παραγωγή θέσεων - προγραμματικού λόγου και ουσιαστικών δράσεων, με αποκορύφωμα την παρουσία του τον Δεκέμβρη του 2008, να παρέμβει ουσιαστικά στα πολιτικά πράγματα, γεγονός που θα έπρεπε τουλάχιστον να μας κάνει υπερήφανους.

Παρέμβαση στις διεργασίες

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο δεν είμαστε καθόλου ικανοποιημένοι για τον τρόπο που γίνεται η συζήτηση, αν αυτό είναι συζήτηση, για την αποτίμηση της μέχρι σήμερα κοινής μας πορείας, στις διάφορες οργανώσεις και φόρα που αναφέρονται με τον ένα ή άλλο τρόπο στον ΣΥΡΙΖΑ. Μένουμε με την εντύπωση ότι, αντί μιας σε βάθος αναστοχαστικής και κριτικής προσέγγισης, πρωτίστως των αναγκών της κοινωνίας, των αναγκών της πάλης για την αντιμετώπιση της επίθεσης σε βάρος των εργαζομένων από το κεφάλαιο και αναζήτησης εναλλακτικής πρότασης που θα συμπεριλαμβάνει ως στοιχείο της και τη συγκρότηση του πολιτικού υποκειμένου της ριζοσπαστικής αριστεράς με ισότιμη συμμετοχή όσων επιμένουν στην ενότητα με αρχές, και με ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες, προοριζόμαστε για το ρόλο των παθητικών θεατών ενός έργου που αναφέρεται σε μια αριστερά από τα παλιά. Μια αριστερά της περιόδου της «πάλης χωρίς αρχές», μιας αριστεράς των μηχανισμών, των κλειστών συστημάτων, «σε αναμονή του νικητή» που θα προκύψει από συνεννοήσεις και συγκρούσεις μηχανισμών. Αυτή η προοπτική μάς υποτιμά, μάς ακυρώνει και μας προσβάλλει.

Υστερόγραφο

Είναι προφανές ότι θέλουμε να αξιοποιηθεί η θετική αλλά και η αρνητική εμπειρία από το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, από τη βάση του. Από αυτούς που επιθυμούν να συνεχίζουν με νέους όρους το εγχείρημα. Να δρομολογηθούν διαδικασίες που θα προωθήσουν άμεσα και χωρίς αστερίσκους το ζήτημα της δημιουργίας φορέα της ριζοσπαστικής αριστεράς με ισότιμη συμμετοχή των από κάτω. Μιας αριστεράς που θα οραματίζεται το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα και θα τον οικοδομεί από τώρα μαζί με τους εργαζόμενους και τα κινήματα.

Βουκάλης Αντώνης,
Γιαννουλάκη Αθηνά, Κυρούση – Κτιστάκη Σταυρούλα,
Λιβογιάννης Δήμος,
Μαλεκάκης Μάνθος,
Μαριδάκης Δημήτρης,
Μπαρτζώκας Γιάννης,
Μπατσάκης Δημήτρης,
Παντελάκης Νίκος, Τζάρας
Νίκος, Φραγκονικολάκης
Νίκος, Χατζηπαναγιώτου
Μανόλης