Ο Τζερόνιμο και η Αλέκα

By BPL (Geronimo (Guiyatle), Apache  Uploaded by Babbage) ,CC-BY-2.0, via Wikimedia Commons

 

Καρτερός Θανάσης, ΑΥΓΗ, 15/04/2011

Η αποδοκιμασία της Αλέκας Παπαρήγα για τις συζητήσεις και τη σύγκλιση ανάμεσα στο Μπλόκο και το ΚΚ Πορτογαλίας, υπήρξε κατηγορηματική: Θα περάσουν κι αυτοί -οι Πορτογάλοι κομμουνιστές εννοείται- ετεροχρονισμένα τις δραματικές εμπειρίες που υπήρχαν στην Ελλάδα το 1974 και το 1989. Υπολόγισε μάλιστα η γ.γ. του ΚΚΕ με μαρξιστική ακρίβεια το προσδόκιμο ζωής μιας πορτογαλικής αριστερής συμμαχίας: Ενάμισης χρόνος!!!

Δικαίωμά της φυσικά να λέει ό,τι θέλει, αν και υπάρχει ένα ζητηματάκι ήθους στον τρόπο που δίνει συμβουλές στους Πορτογάλους. Ακόμα κι αν πιστεύει ότι είναι η λευκή του κομμουνισμού, πάλι θα έπρεπε να το σκεφτεί δυο φορές, γιατί επικεφαλής των Πορτογάλων Ινδιάνων είναι ο Τζερόνιμο (ντε Σόουζα). Ο οποίος ασφαλώς θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι γνωρίζει καλύτερα από τα χλωμά πρόσωπα του Περισσού τι χρειάζονται οι ερυθρόδερμοι της χώρας του και τι είναι πιο σωστό για το κόμμα του στις δεδομένες συνθήκες.

Αφού όμως κινούμαστε στον αστερισμό της επαναστατικής εμπειρίας, πώς θα φαινόταν στους καλούς κομμουνιστές του ΚΚΕ η άποψη ότι όντως οι Πορτογάλοι πήραν υπόψη για το δικό τους μέλλον και το μέλλον της χώρας τους τις δραματικές ελληνικές εμπειρίες του πρόσφατου παρελθόντος; Του πολύ πρόσφατου μάλιστα και όχι μόνο του 1974 ή του 1989; Και κατάλαβαν αυτό που η κυρία Παπαρήγα αρνείται να καταλάβει, ότι η διάσπαση της αριστεράς σε στιγμές όπως οι σημερινές, καμιά επανάσταση δεν προετοιμάζει και καμιά συνείδηση δεν βοηθάει να αφυπνιστεί; Το αντίθετο μάλιστα, σπέρνει απογοήτευση και καθηλώνει συνειδήσεις;

Αν αλήθεια οι χωριστές απεργίες, οι χωριστές διαδηλώσεις, τα κηρύγματα για αναχώματα της αστικής τάξης, οι εκτός πολιτικού ήθους καταγγελίες για ό,τι κινείται εκτός ΚΚΕ, το κομμουνιστικό νταηλίκι -όλα αυτά να φαίνονται ελεεινά στους Πορτογάλους κομμουνιστές; Αν τους φαίνεται βλακώδες να μη συντονίζονται με όσους αντιστέκονται στο καθεστώς του μνημονίου, έστω κι αν κάποιοι από αυτούς είναι ταλαντευόμενοι, με ανεπαρκή επαναστατική συνείδηση -για να θυμηθούμε τον Λένιν; Αν κατάλαβαν ότι στην Ελλάδα οι τροϊκανοί βολεύονται με την πολιτική Σπιναλόγκα -όλοι οι λεπροί μαζί και το ΚΚΕ υγιές και χώρια;

Αν όλα αυτά, μήπως κακώς κατηγορούνται ότι δεν παίρνουν υπόψη την ελληνική εμπειρία; Και μήπως, ακόμα χειρότερο, έχει δίκιο ο Τζερόνιμο και όχι η Αλέκα;

Η απεργία στα ΜΜΕ και ο επιθανάτιος ρόγχος του συνδικαλισμού των επιμελητηρίων

Η πραγματική σημασία της 96ωρης απεργίας στα ΜΜΕ είναι αυτή: να αποτελέσει το σημείο καμπής για το πέρασμα από τον επιμελητηριακό συνδικαλισμό στον συνδικαλισμό των εργαζομένων. Η συμμετοχή στην απεργία όλων των σωματείων του κλάδου είναι αναμφισβήτητα μία εξέλιξη


Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη
Μία μέρα μετά το τέλος της 4ήμερης απεργίας παντών των σωματείων των εργαζομένων στα ΜΜΕ -δηλαδή της μεγαλύτερης, στα χαρτιά, κινητοποίησης που έχει πραγματοποιήσει ο χώρος εδώ και πολλές δεκαετίες-, η συντριπτική πλειονότητα των συντακτών της εφημερίδας «Τα Νέα» εξέδωσαν ένα κείμενο στο οποίο εξέφραζαν τη γνώμη τους για την κινητοποίηση που είχε μόλις προηγηθεί και επίσης γι΄ αυτές που ενδέχεται να ακολουθήσουν.

Σε γενικές γραμμές οι εργαζόμενοι υποστηρίζουν ότι αυτή η απεργία κηρύχθηκε λίγο ή πολύ αυθαίρετα από την ΕΣΗΕΑ (δεν καταδέχονται να ασχοληθούν με τα υπόλοιπα σωματεία του κλάδου), ότι σε όποια συνέλευση ανακοινώθηκε, αποδοκιμάστηκε από τους περισσότερους δημοσιογράφους και ότι ο κλάδος περνάει πολύ δύσκολες ώρες για να κάνει απεργίες. Τέλος, επισημαίνουν ότι την επόμενη φορά δεν πρόκειται να κάτσουν να απεργούν και να χάνουν μεροκάματα και ότι ήρθε πια η ώρα να υπογραφούν επιχειρησιακές συμβάσεις. Αυτό το τελευταίο δεν το λένε έτσι, αλλά μορφωμένα παιδιά είμαστε οι δημοσιογράφοι και καταλαβαίνουμε ότι το να ζητάς να υπογραφεί συλλογική σύμβαση σε «όσες επιχειρήσεις έχουν τη σχετική διάθεση» συνιστά έναν ύμνο στην ενότητα των τεμαχισμένων, άξιο μόνο για να συνοδεύσει τα οράματα της Αλίκης στον ψυχεδελικό της περίπατο στην χώρα των θαυμάτων.

Το κείμενο των δημοσιογράφων των «Νέων» θα είχε ένα ενδιαφέρον αν το είχαν γράψει οι εργαζόμενοι μόνοι τους. Ωστόσο, τους το υπαγόρευσε η εργοδοσία και ως εκ τούτου έχει ένα άλλο ενδιαφέρον. Κυρίως έχει ενδιαφέρον γιατί παρουσιάζει εύγλωττα τις μεθόδους πόλωσης σε ένα περιβάλλον περιορισμένης συλλογικής δράσης και κινητικότητας.

Η απεργία στα ΜΜΕ -ας είμαστε στοιχειωδώς προσγειωμένοι- επ΄ ουδενί αντιστοιχεί σε κινηματικές διεργασίες στο χώρο. Αντιστοιχεί ωστόσο -και, ενδεχομένως, υπολείπεται- της εργοδοτικής επίθεσης. Εδώ και έναν τουλάχιστον χρόνο, οι εφημερίδες έχουν γίνει θέατρα τραμπουκισμών κατά συνδικαλιστών, απολύσεων, εξαναγκαστικών μειώσεων μισθών και επαπειλούμενων λοκ-άουτ. Την ίδια στιγμή, οι εκδότες αρνούνται να υπογράψουν σύμβαση, έστω και με μηδενικές αυξήσεις. Ο συντεχνιακός και διαταξικός «συνδικαλισμός» των επιμελητηρίων που κυριαρχούν στον χώρο δεν είναι απλά αδύναμος να απαντήσει σε μια τέτοια επίθεση. Είναι επίσης ανίκανος να συντηρήσει στοιχειωδώς το στερεότυπο ότι με την ύπαρξή του διασφαλίζει το βιοτικό επίπεδο των μελών των επιμελητηρίων. Τα οποία του επιτίθενται πότε από τα αριστερά και πότε από τα δεξιά, ανάλογα με τον άνεμο των ημερών και τον κυματισμό των φόβων.

Ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες, η ΕΣΗΕΑ είναι εξαιρετικά απρόθυμη να κάνει μια επίθεση φιλίας σε εργαζομένους που δεν έχουν ακόμα συνδικαλιστική κάλυψη: νέοι δημοσιογράφοι, εργαζόμενοι με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών και εργαζόμενοι σε ειδησεογραφικές ιστοσελίδες παραμένουν αποκλεισμένοι από το καταστατικό της Ενωσης και, βέβαια, απροστάτευτοι απέναντι σε κάθε εργοδοτική πίεση. «Η ΕΣΗΕΑ μας ζητάει να απεργήσουμε, αλλά δεν μας καλύπτει για να το κάνουμε» είναι η φράση – σημαία ευκαιρίας της απεργοσπασίας. Το χειρότερο: έχει στοιχεία αλήθειας.

Απομονωμένη από ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων και εντελώς απαξιωμένη στην κοινωνία -που συχνά δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί ότι οι απεργίες στα ΜΜΕ δεν γίνονται από τον Πρετεντέρη και την Τρέμη-, η συνδικαλιστική δομή που κυριαρχεί στον χώρο του Τύπου εδώ και δεκαετίες εξεμέτρησε το βίο της. Ακόμα κι αν κερδίσει αυτή τη μάχη -ενδεχόμενο που στην παρούσα φάση μοιάζει δύσκολο-, έχει απωλέσει τον ρόλο του εγγυητή ενός υψηλότερου από τον μέσο όρο βιοτικού επιπέδου για τους δημοσιογράφους. Με τους συντάκτες να μοιάζουν ολοένα και περισσότερο με «κανονικούς» εργαζόμενους (αυτό δηλαδή που ήταν πάντα στην ουσία), η ανάγκη για μια φυσιολογική συνδικαλιστική εκπροσώπηση, όπου τα επιμηλητήρια θα αντικατασταθούν από συνδικάτα μοιάζει και είναι αδήριτη.

Η πραγματική σημασία της 96ωρης απεργίας στα ΜΜΕ λοιπόν είναι αυτή: να αποτελέσει το σημείο καμπής για το πέρασμα από τον επιμελητηριακό συνδικαλισμό στον συνδικαλισμό των εργαζομένων. Η συμμετοχή στην απεργία όλων των σωματείων του κλάδου είναι αναμφισβήτητα μία εξέλιξη. Η συγκρότηση του ενιαίου συνδικάτου Τύπου, ανοιχτού για όλους τους εργαζόμενους και κλειστού για εργολάβους και εργοδότες, πρέπει να είναι η απόληξη αυτής της διαδικασίας. Στη σημερινή συγκυρία αυτό είναι ίσως σημαντικότερο και από την υπογραφή σύμβασης.
Σε κάθε περίπτωση δε, είναι σημαντικότερο από τους «συσχετισμούς στην ΕΣΗΕΑ», με τους οποίους ελλοχεύει ο κίνδυνος να ασχολούμαστε το επόμενο δίμηνο.

Η επικαιροτητα του Μαρξισμού

Karl Marx, The Prophet, του Latuff (Some rights reserved. This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 License. http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/ , via http://latuff2.deviantart.com/art/Karl-Marx-The-Prophet-114955247?offset=10)

του Alan Woods

από In Defence of Marxism

Δύο δεκαετίες έχουν περάσει από τότε που ο Francis Fukuyama δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο «Το τέλος της ιστορίας και ο τελεύταιος άνθρωπος», ανακηρύσσοντας έτσι τον οριστικό θρίαμβο της οικονομίας της αγοράς και της αστικής δημοκρατίας. Η ιδέα αυτή φάνηκε να επιβεβαιώνεται από τα σχεδόν 20 χρόνια καλπάζουσας ανόδου των αγορών, αλλά και την σχεδόν αδιάκοπη οικονομική ανάπτυξη. Οι πολιτικοί, οι κεντρικοί τραπεζίτες και οι μάνατζερς της Wall Street ήταν πεπεισμένοι ότι είχαν εξημέρωσει τελικά τον οικονομικό κύκλο της ανάπτυξης και της υφέσης.

Τώρα, δύο δεκαετίες μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, δεν έχει μείνει ούτε ο θεμέλιος λίθος των αυταπατών που καλλιέργησε όλα αυτά τα χρόνια η αστική τάξη, αφού πλέον ο κόσμος βιώνει τη βαθύτερη κρίση από τη δεκαετία του 1930. Αντιμέτωποι, λοιπόν, με μια καταστροφική κατάσταση σε παγκόσμια κλίμακα, οι αστοί των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Ιαπωνίας βρίσκονται σε κατάσταση πανικού. Αυτό που χαρακτηρίζει πολύ γλαφυρά την παρούσα κατάσταση είναι τα λόγια του Τρότσκι στη δεκαετία του 1930, όταν δήλωσε ότι η αστική τάξη «τρέχει στην καταστροφή με τα μάτια της κλειστά» και μοιάζουν σαν να έχουν γραφτεί χθες.

Για τα τελευταία είκοσι χρόνια οι αστοί οικονομολόγοι καυχιόνταν ότι δεν θα υπήρχε πια ανάπτυξη και ύφεση, ότι ο κύκλος είχε καταργηθεί. Αυτό που είναι πράγματι γεγονός, είναι ότι για δεκαετίες, οι αστοί οικονομολόγοι ποτέ δεν προέβλεψαν μια ανάπτυξη και ποτέ δεν προέβλεψαν μια ύφεση, είχαν απλώς επεξεργαστεί μια «θαυμάσια» νέα θεωρία που ονομάζεται «μοντέλο της αποτελεσματικής αγοράς». Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα νέο σε αυτήν, αφού ταυτίζεται με παλαιότερη θεωρία η οποία δήλωνε ότι «από μόνη της η αγορά θα λύσει τα πάντα, θα ισορροπήσει αυτόματα. Όσο η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει, αργά ή γρήγορα όλα θα πάνε καλά». Ο John Maynard Keynes όμως, έδωσε την περίφημη απάντηση για την θεωρία αυτή: « Αργά ή γρήγορα, θα είμαστε όλοι νεκροί ».
Κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι ο καπιταλισμός έχει πλέον εξαντλήσει τις δυνατότητές ανάπτυξης του. Έτσι αντί για την ανάπτυξη της βιομηχανίας, της επιστήμης και της τεχνολογίας, παρατηρούμε την όλο και μεγαλύτερη υποβάθμιση και την σταθερή υπονόμευση τους. Οι παραγωγικές δυνάμεις είναι στάσιμες, τα εργοστάσια κλείνουν σαν να ήταν σπιρτόκουτα, ενώ εκατομμύρια εργάτες έχουν μείνει χωρίς δουλειά. Όλα αυτά είναι συμπτώματα που δείχνουν ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα ασφυκτιά μέσα στα στενά όρια της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους έθνους.

Αυτή είναι και η θεμελιώδης αιτία για την παρούσα κρίση, η οποία έχει αποκαλύψει τη χρεοκοπία του καπιταλισμού με την πιο κυριολεκτική έννοια της λέξης. Τα δεινά της Ιρλανδίας και της Ελλάδας παρέχουν την απτή επιβεβαίωση της νοσηρής κατάστασης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Αύριο, η κρίση θα εξαπλωθεί σε Πορτογαλία και Ισπανία, αλλά και η Βρετανία και η Ιταλία δεν είναι μακριά . Ενώ η Γαλλία, η Γερμανία και η Αυστρία θα τους ακολουθήσουν αδυσώπητα σε αυτήν την πτωτική πορεία.

Οι αστοί οικονομολόγοι και πολιτικοί και πάνω απ’ ολους οι ρεφορμιστές, αναζητούν απεγνωσμένα κάποια λύση για να βγούμε από αυτή την κρίση. Βλέπουν την ανάκαμψη του οικονομικού κύκλου, ως μόνη σωτηρία. Οι ηγέτες της εργατικής τάξης, οι ηγέτες των συνδικάτων και οι Σοσιαλδημοκράτες ηγέτες πιστεύουν ότι αυτή η κρίση είναι κάτι προσωρινό. Φαντάζονται ότι μπορεί να λυθεί με ορισμένες προσαρμογές στο υπάρχον σύστημα, που το μόνο που χρειάζεται είναι περισσότερος έλεγχος και ρύθμιση, και ότι μπορούμε να επιστρέψουμε στην προηγούμενη κατάσταση. Αλλά αυτή η κρίση δεν είναι μια φυσιολογική κρίση, δεν είναι προσωρινή. Αποτελεί ένα θεμελιώδες σημείο καμπής, το σημείο στο οποίο ο καπιταλισμός έχει φτάσει σε ένα ιστορικό αδιέξοδο. Το καλύτερο που μπορεί να αναμένεται είναι μια ελαφρά ανάκαμψη, η οποία θα συνοδεύεται από υψηλά ποσοστά ανεργίας και από μια μακρά περίοδο λιτότητας, περικοπών και της πτώσης του βιοτικού επιπέδου.

Η κρίση της αστικής ιδεολογίας

 

Ο Μαρξισμός είναι κατά κύριο λόγο μια φιλοσοφία και μια κοσμοαντίληψη. Στα φιλοσοφικά γραπτά του Μαρξ και του Ένγκελς δεν βρίσκουμε ένα κλειστό φιλοσοφικό σύστημα, αλλά μια σειρά λαμπρών ιδεών και υποδείξεων, οι οποίες, αν αναπτυχθούν, θα παρέχουν μια πολύτιμη προσθήκη στο μεθοδολογικό οπλοστάσιο της επιστήμης.

Πουθενά η κρίση της αστικής ιδεολογίας δεν είναι σαφέστερη από ό, τι στη σφαίρα της φιλοσοφίας. Στα πρώιμα στάδια της, όταν η αστική τάξη ήταν πρόοδευτική, ήταν σε θέση να παράγει μεγάλους διανοητές όπως : ο Χομπς και ο Λοκ, ο Καντ και ο Χέγκελ. Αλλά στην εποχή αυτή της γεροντικής της άνοιας, η αστική τάξη είναι ανίκανη να παράγει μεγάλες ιδέες. Στην πραγματικότητα, δεν είναι σε θέση να παράξει καμμία ιδέα.

Δεδομένου ότι η σύγχρονη αστική τάξη είναι ανίκανη για τολμηρές γενικεύσεις, αρνείται την ίδια την έννοια της ιδεολογίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι μετάμοντερνιστές συζήτουν για το «τέλος της ιδεολογίας». Αρνούνται την έννοια της προόδου απλώς και μόνο επειδή στον καπιταλισμό περαιτέρω πρόοδος δεν είναι δυνατή. Ο Ένγκελς έγραψε κάποτε: «Η Φιλοσοφία και η μελέτη του πραγματικού κόσμου έχουν την ίδια σχέση η μία με την άλλη, όπως ο αυνανισμός με τη σεξουαλική επαφή». Η σύγχρονη αστική φιλοσοφία προτιμά την πρώτη απο τη δεύτερη. Στην εμμονή της για την καταπολέμηση του Μαρξισμού, έχει σύρει τη φιλοσοφία πίσω στην χειρότερη περίοδο του παλαιού, τετριμμένου και στείρου παρελθόντος της.

Ο Διαλεκτικός υλισμός, από την άλλη είναι μια δυναμική άποψη της κατανόησης της λειτουργίας της φύσης, της κοινωνίας και της σκέψης. Αν και διατυπώθηκε και αναπτύχθηκε κυρίως τον 19ου αιώνα, είναι μια θαυμάσια σύγχρονη θεώρηση της φύσης και της κοινωνίας. Η Διαλεκτική καταργεί το σταθερό, άκαμπτο, άψυχο τρόπο θεώρησης των πραγμάτων που ήταν χαρακτηριστικό της παλιάς μηχανικής σχολής της κλασικής φυσικής και αποδεικνύει ότι υπό ορισμένες συνθήκες τα πράγματα μπορούν να μετατραπούν στο αντίθετο τους.

Επιπλέον, η διαλεκτική αντίληψη ότι η σταδιακή συσσώρευση μικρών αλλαγών μπορούν σε ένα κρίσιμο σημείο να μετατραπούν σε ένα γιγάντιο άλμα έχει λάβει μια εντυπωσιακή επιβεβαίωση στη σύγχρονη θεωρία του Χάους και των παραγώγων της. Η θεωρία του Χάους έθεσε τέρμα στο είδος του στενού, μηχανιστικού αναγωγικού ντετερμινισμού που κυριάρχησε στην επιστήμη για περισσότερα από εκατό χρόνια. Η Μαρξιστική διαλεκτική ήταν μια έκφραση στον 19ου αιώνα αυτών που η θεωρία του Χάους εκφράζει με τα μαθηματικά σήμερα: της συγγένεια μεταξύ των πραγμάτων, της οργανικής φύσης των σχέσεων μεταξύ των οντοτήτων.

Η μελέτη των μεταβάσεων από την μια φάση στην άλλη αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές έρευνες της σύγχρονης φυσικής. Υπάρχει ένας άπειρος αριθμός παραδειγμάτων του ίδιου φαινομένου. Η μετατροπή της ποσότητας σε ποιότητα είναι ένας παγκόσμιος κανόνας που το επιβεβαιώνει. Στο βιβλίο του «Ubiquity», ο Mark Buchanan το δείχνει σε φαινόμενα τόσο διαφορετικά όπως οι καρδιακές προσβολές, οι χιονοστιβάδες, οι δασικές πυρκαγιές, η άνοδος και η πτώση των ζωικών πληθυσμών, οι κρίσεις στο χρηματιστήριο, οι πόλεμοι, ακόμη και οι αλλαγές στη μόδα και στις σχολές της τέχνης. Ακόμη πιο εκπληκτικά, αυτά τα γεγονότα μπορεί να εκφραστούν με μια μαθηματική φόρμουλα γνωστή ως νόμος δύναμης.

Αυτά τα αξιόλογα ευρήματα είχαν διατυπωθεί πολύ καιρό πριν, από τον Μαρξ και τον Ένγκελς, οι οποίοι έθεσαν τελικά τη διαλεκτική φιλοσοφία του Χέγκελ σε μια ορθολογική (δηλαδή, υλιστική) βάση. Στη «Λογική» του (1813) ο Χέγκελ έγραφε: «Έχει γίνει μια κοινή διαπίστωση στην ιστορία οτι μεγαλύτερα αποτελέσματα προκύπτουν από τις μικρές αιτίες». Αυτό διατυπώθηκε πολύ πριν από το «φαινόμενο της πεταλούδας» ακουστεί ποτέ, φαινόμενα όπως εκρήξεις ηφαιστείων, σεισμοί, και επαναστάσεις είναι το αποτέλεσμα μιας αργής συσσώρευσης των αντιθέσεων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η διαδικασία καταλήγει τελικά σε ένα κρίσιμο σημείο κατά το οποίο συμβαίνει ένα ξαφνικό άλμα.

Ιστορικός Υλισμός

 

Οι εκπρόσωποι κάθε κοινωνικού συστήματος πιστεύουν ότι αυτό αποτελεί τη μόνη δυνατή μορφή ύπαρξης για τον άνθρωπο, οτι τα όργανά του, η θρησκεία του, η ηθική του είναι η «τελευταία λέξη που μπορεί να λεχθεί». Αυτό ήταν που οι κανίβαλοι, οι Αιγύπτιοι ιερείς, η Μαρία Αντουανέτα και τσάρος Νικόλαος πίστευαν θερμά. Και αυτό είναι που ο Francis Fukuyama θέλησε να αποδείξει, όταν ο ίδιος μας διαβεβαίωσε, χωρίς την παραμικρή βάση, ότι το λεγόμενο σύστημα της «ελεύθερης οικονομίας» είναι το μόνο δυνατό σύστημα-τη στιγμή ακριβώς που είχε αρχίσει να βυθίζεται.
Ακριβώς όπως ο Κάρολος Δαρβίνος εξηγεί ότι τα είδη δεν είναι αμετάβλητα, καθώς και ότι διαθέτουν ένα παρελθόν, παρόν και μέλλον, αλλάζουν και εξελίσσονται, τόσο ο Μαρξ και ο Ένγκελς εξηγούν ότι ένα συγκεκριμένο κοινωνικό σύστημα δεν είναι κάτι αιώνια σταθερό. Η αναλογία μεταξύ της κοινωνίας και της φύσης είναι, βεβαίως, μόνο κατά προσέγγιση. Αλλά ακόμη και η πιο επιφανειακή εξέταση της ιστορίας δείχνει ότι η στατική ερμηνεία είναι αβάσιμη. Η κοινωνία, όπως η φύση, γνωρίζει μεγάλες περιόδους αργής και σταδιακής αλλαγής, αλλά και εδώ η γραμμή διακόπτεται από εκρηκτικές εξελίξεις, πολέμους, επαναστάσεις κατά τις οποίες η διαδικασία της αλλαγής είναι εξαιρετικά ταχεία. Στην πραγματικότητα, είναι αυτά τα γεγονότα που λειτουργούν ως η κύρια κινητήρια δύναμη της ιστορικής εξέλιξης.

Η πρωταρχική αιτία των επαναστατικών αλλαγών είναι το γεγονός ότι ένα συγκεκριμένο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα έχει φτάσει στα όριά του και αδυνατεί να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις όπως πριν. Ο Μαρξισμός αναλύει τα κρυμμένα κύρια ελατήρια που βρίσκονται πίσω από την ανάπτυξη της ανθρώπινης κοινωνίας, από τις πρώτες φυλετικές κοινωνίες μέχρι τις μέρες μας. Η υλιστική αντίληψη της ιστορίας μας επιτρέπει να κατανοήσουμε την ιστορία, όχι ως μια σειρά από ασύνδετα και απρόβλεπτα περιστατικά, αλλά ως μέρος μιας σαφώς κατανοητής και αλληλένδετης διαδικασίας. Πρόκειται για μια σειρά δράσεων και αντιδράσεων οι οποίες καλύπτουν την πολιτική, την οικονομία και ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικής ανάπτυξης.

Η σχέση μεταξύ όλων αυτών των φαινομένων είναι μια σύνθετη διαλεκτική σχέση. Πολύ συχνά γίνονται προσπάθειες για να δυσφημήστει ο Μαρξισμός μέσω την ανάπτυξης μιας καρικατούρας της μεθόδου της ιστορικής ανάλυσης. Η συνήθης διαστρέβλωση είναι ότι ο Μαρξ και ο Ένγκελς «αναλύουν τα πάντα με βάση τα οικονομικά». Αυτός ο παραλογισμός απαντήθηκε πολλές φορές από τον Μαρξ και τον Ένγκελς, όπως στο ακόλουθο απόσπασμα της επιστολής του Ένγκελς προς Bloch:

«Σύμφωνα με την υλιστική αντίληψη της ιστορίας, το απόλυτο στοιχείο προσδιορισμού στην ιστορία είναι η παραγωγή και αναπαραγωγή της ζωής. Περισσότερα από αυτή ούτε ο Μαρξ ούτε εγώ ισχυριστήκαμε. Ως εκ τούτου, αν κάποιος παραφράζει αυτό λέγοντας ότι το οικονομικό στοιχείο είναι το μοναδικό προσδιοριστικό, μετατρέπει αυτήν την πρόταση σε μια χωρίς νόημα, αφηρημένη και παράλογη φράση».

Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο

 

Το πιο επίκαιρο βιβλίο που μπορεί κανείς να διαβάσει σήμερα είναι το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, γραμμένο το 1848. Βεβαίως, αυτή ή εκείνη λεπτομέρεια θα πρέπει να αλλάξει, αλλά σε όλες τις βασικές αρχές, οι ιδέες του Κομμουνιστικού Μανιφέστου είναι ακριβείς σήμερα όπως όταν ήταν όταν πρωτογράφτηκε. Αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία των βιβλίων που γράφτηκαν ενάμιση αιώνα πριν έχουν μόνο ιστορικό ενδιαφέρον.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο στο Μανιφέστο είναι ο τρόπος με τον οποίο προβλέπει τα πιο θεμελιώδη φαινόμενα, τα οποία μας απασχολούν σε παγκόσμια κλίμακα αυτή τη στιγμή. Ας δούμε ένα παράδειγμα, χωρίς να ξεχνάμε ότι τη στιγμή που ο Μαρξ και ο Ένγκελς έγραφαν, ο κόσμος των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών εξακολουθούσε να είναι η «μουσική ενός πολύ μακρινού μέλλοντος». Παρά το γεγονός αυτό, εξήγησαν πως η «ελεύθερη οικονομία» και ο ανταγωνισμός θα οδηγήσει αναπόφευκτα στη συγκέντρωση του κεφαλαίου και τη μονοπώληση των παραγωγικών δυνάμεων.

Είναι ειλικρινά κωμικό να διαβάσει τις δηλώσεις από τους υπερασπιστές της «ελεύθερης οικονομίας» σχετικά με το εικαζόμενο λάθος του Μαρξ για το ζήτημα αυτό, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ακριβώς μία από τα πιο λαμπρές και ακριβείς προβλέψεις του. Σήμερα είναι ένα απολύτως αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η διαδικασία της συγκέντρωσης του κεφαλαίου που προέβλεψε ο Μαρξ έχει συμβεί, συμβαίνει, και μάλιστα έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα κατά τη διάρκεια των τελευταίων δέκα ετών.

Για δεκαετίες, οι αστοί κοινωνιολόγοι προσπάθησαν να διαψεύσουν τους ισχυρισμούς αυτούς και να «αποδείξουν» ότι η κοινωνία γίνεται πιο ίση και ότι, κατά συνέπεια, η ταξική πάλη είναι τόσο απαρχαιωμένη όσο το ξύλινο άροτρο. Η εργατική τάξη έχει εξαφανιστεί, έλεγαν, και είμαστε όλοι μεσαία τάξη. Όσο για την συγκέντρωση του κεφαλαίου, το μέλλον βρίσκεται στις μικρές επιχειρήσεις, και «το μικρό είναι όμορφο».

Πόσο ειρωνικoί ακούγονται σήμερα αυτοί οι ισχυρισμοί! Ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία κυριαρχείται από όχι περισσότερες από 200 γιγαντιαίες εταιρείες, η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων έχουν έδρα στις ΗΠΑ. Η διαδικασία δημιουργίας μονοπωλίων έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Π.χ κατά το πρώτο τρίμηνο του 2006 οι συγχωνεύσεις και οι εξαγορές στις ΗΠΑ είχαν ανέλθει στα 10 δισεκατομμύρια δολάρια την ημέρα. Αυτή η πυρετώδης δραστηριότητα δεν σημαίνει μια πραγματική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Και ο ρυθμός της μονοπώλησης δεν μειώνεται αλλά αυξάνεται. Οι εξαγορές αποτελούν ένα είδος εταιρικού κανιβαλισμού που ακολουθείται αναπόφευκτα από απογύμνωση περιουσιακών στοιχείων, κλεισίματα εργοστασίων και απολύσεις - δηλαδή απρόκλητη καταστροφή των μέσων παραγωγής και θυσία χιλιάδων θέσεων εργασίας στο βωμό του κέρδους.

Ταυτόχρονα, υπάρχει μια συνεχής αύξηση των ανισοτήτων. Σε όλες τις χώρες το μερίδιο των κερδών στο εθνικό εισόδημα βρίσκεται σε επίπεδο υψηλού ρεκόρ, ενώ το μερίδιο των μισθών είναι σε επίπεδο χαμηλού ρεκόρ. Το πραγματικό μυστικό της προηγηθείσας ανάπτυξης είναι ότι οι καπιταλιστές έκαναν «εξόρυξη» ρεκόρ της υπεραξίας από την εργατική τάξη. Στις ΗΠΑ οι εργαζόμενοι παράγουν κατά μέσο όρο ένα τρίτο παραπάνω από δέκα χρόνια πριν, αλλά στούς μισθούς υπάρχει στασιμότητα ή μείωση σε πραγματικούς όρους. Τα κέρδη έχουν άνθηση και οι πλούσιοι γίνονται ολοένα πλουσιότεροι σε βάρος της εργατικής τάξης.

Ας πάρουμε ένα άλλο, ακόμη πιο εντυπωσιακό παράδειγμα: η παγκοσμιοποίηση. Η σύνθλιπτική κυριαρχία της στην παγκόσμια αγορά είναι η σημαντικότερη εκδήλωση της εποχής μας, και αυτό υποτίθεται ότι είναι μια πρόσφατη ανακάλυψη. Στην πραγματικότητα, η παγκοσμιοποίηση είχε προβλεφθεί και εξηγηθεί από τον Μαρξ και τον Ένγκελς πάνω από 150 χρόνια πριν. Ωστόσο, όταν το μανιφέστο γράφτηκε, πρακτικά δεν υπήρχαν καθόλου εμπειρικά δεδομένα για να υποστηρίχτεί μια τέτοια υπόθεση. Η μόνη πραγματικά αναπτυγμένη καπιταλιστική οικονομία τότε ήταν η Αγγλία. Οι νεοσύστατες βιομηχανίες της Γαλλίας και της Γερμανίας (που δεν υπήρχε καν ως ενιαία οντότητα) εξακολουθούσαν να προστατεύονται πίσω από ψηλά τείχη δασμών, πράγμα το οποίο βρίσκεται σε βολική λήθη σήμερα, καθώς οι δυτικές κυβερνήσεις και οι οικονομολόγοι έχουν προβεί σε πύρινες παραινέσεις στον υπόλοιπο κόσμο όσον αφορά την ανάγκη να ανοίξουν τις οικονομίες τους.

Σε παγκόσμιο επίπεδο όμως, τα αποτελέσματα της «παγκοσμιοποιημένης οικονομίας της αγοράς» είναι τρομακτικά. Το 2000, οι πλουσιότεροι 200 άνθρωποι είχαν τόσο πολύ πλούτο όσο και τα 2 δισεκατομμυρία των φτωχότερων. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, 1,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν με λιγότερο από δύο δολάρια την ημέρα. Από αυτά, τα οκτώ εκατομμύρια άνδρες, γυναίκες και παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο επειδή δεν έχουν αρκετά χρήματα για να επιβιώσουν. Όλοι συμφωνούν ότι η δολοφονία των έξι εκατομμυρίων ανθρώπων στο ναζιστικό Ολοκαύτωμα ήταν ένα τρομερό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, αλλά εδώ έχουμε ένα σιωπηλό Ολοκαυτώμα που σκοτώνει οκτώ εκατομμύρια αθώους ανθρώπους κάθε χρόνο και κανείς δεν έχει τίποτα να πει για το θέμα.

Παράλληλα με την πιο φρικτή δυστυχία και τον ανθρώπινο πόνο υπάρχει ένα όργιο επίδειξης κέρδους και επίδειξης πλούτου. Παγκοσμίως, υπάρχουν σήμερα 945 δισεκατομμυριούχοι με συνολικό πλούτο ύψους 3,5 τρισ. Πολλοί είναι πολίτες των ΗΠΑ. Ο Bill Gates έχει προσωπική περιουσία που εκτιμάται σε περίπου 56 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Warren Buffet δεν είναι πολύ πίσω με 52 δισ. δολάρια. Τώρα καύχιωνται ότι αυτός ο πλουτισμός εξαπλώνεται και σε «φτωχότερα έθνη». Μεταξύ των σούπερ-πλούσιων υπάρχουν 13 Κινέζοι, 14 Ινδοί και 19 Ρώσοι. Και αυτό υποτίθεται ότι είναι ένας λόγος για να γιορτάσουμε!

Ταξική Πάλη

 

Ο ιστορικός υλισμός μας διδάσκει ότι οι συνθήκες καθορίζουν τις συνειδήσεις. Το πρόβλημα είναι όμως ότι η συνείδηση υστερεί απο την αντικειμενική κατάσταση, οι μαζικές οργανώσεις έχουν μείνει πίσω, και πάνω απ' όλα, η ηγεσία της εργατικής τάξης έχει μείνει ακόμη πιο πίσω. Αυτή είναι η κύρια αντίφαση της τρέχουσας περιόδου. Θα πρέπει να επιλυθεί και θα επιλυθεί.

Οι ιδεαλιστές παρουσιάζουν πάντα τη συνείδηση ως την κινητήρια δύναμη όλης της ανθρώπινης προόδου. Αλλά ακόμη και η πιο επιφανειακή μελέτη της ιστορίας δείχνει ότι η ανθρώπινη συνείδηση τείνει πάντα να μένει πίσω από τα γεγονότα. Μακριά από το να είναι επαναστατική, είναι εγγενώς βαθιά συντηρητική. Στούς περισσότερους άνθρωπους δεν αρέσει η ιδέα της αλλαγής και ακόμη λιγότερο από μια βίαιη αναταραχή που μετατρέπει τις υπάρχουσες συνθήκες. Έχουν την τάση να προσκολλώνται στις γνωστές ιδέες, τους γνωστούς θεσμούς, την παραδοσιακή ηθική, τη θρησκεία και τις αξίες της υπάρχουσας κοινωνικής τάξης. Αλλά διαλεκτικά, τα πράγματα αλλάζουν στο αντίθετό τους. Αργά ή γρήγορα, η συνείδηση θα ευθυγραμμιστεί με την πραγματικότητα σε ένα εκρηκτικό τρόπο. Αυτό ακριβώς είναι μια επανάσταση.

Ο Μαρξισμός εξηγεί ότι σε τελική ανάλυση, το κλειδί για όλη την κοινωνική ανάπτυξη είναι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Όσο η κοινωνία πάει μπροστά, δηλαδή, εφ 'όσον είναι σε θέση να αναπτύσσει τη βιομηχανία, τη γεωργία, την επιστήμη και την τεχνολογία, φαίνεται να είναι βιώσιμη από τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι άνδρες και οι γυναίκες γενικά δεν αμφισβητούν την υπάρχουσα κοινωνία, την ηθική και τους νόμους της. Αντίθετα, τα βλέπουν ως κάτι φυσικό και αναπόφευκτο, όπως η ανατολή και η δύση του ήλιου.

Τα μεγάλα γεγονότα όμως και οι ριζικές ιστορικές αλλαγές είναι απαραίτητα για να μπορέσουν οι μάζες να αποτινάξουν το βαρύ φορτίο της παράδοσης, τη συνήθεια και τη ρουτίνα και να αγκαλιάσουν τις νέες ιδέες. Αυτή είναι η θέση της υλιστικής αντίληψης της ιστορίας, την οποία έξοχα διατύπωσε ο Καρλ Μαρξ στην περίφημη φράση «το κοινωνικό περιβάλλον καθορίζει τη συνείδηση». Χρειάζονται μεγάλα γεγονότα για να αποκαλύφθεί το αβάσιμο της παλαιάς τάξης και να πείσουν τις μάζες για την ανάγκη της πλήρους ανατροπής του. Αυτή η διαδικασία δεν είναι αυτόματη και απαιτεί χρόνο.

Κατά τα τελευταία χρόνια, φαίνεται, ότι η ταξική πάλη στην Ευρώπη ήταν ένα στοιχείο του παρελθόντος. Αλλά τώρα όλες οι συσσωρευμένες αντιφάσεις έρχονται στην επιφάνεια, προετοιμάζοντας το έδαφος για μια έκρηξη της ταξικής πάλης παντού. Ακόμη και σε χώρες όπως η Αυστρία, όπου επί δεκαετίες η άρχουσα τάξη αγόρασε την κοινωνική ειρήνη με μεταρρυθμίσεις, θυελλώδη γεγονότα είναι στο στάδιο της προετοιμασίας. Οξείες και απότομες αλλαγές, αναμένονται αυτήν τη περίοδο.

Όταν ο Μαρξ και ο Ένγκελς έγραψαν το Μανιφέστο, ήταν δύο νεαροί 29 και 27 χρονών αντίστοιχα. Έγραφαν σε μια περίοδο μαύρης αντίδρασης. Η εργατική τάξη ήταν προφανώς σε παράλυση. Το Μανιφέστο γράφτηκε στις Βρυξέλλες, όπου οι συντάκτες του είχαν αναγκαστεί να καταφύγουν ως πολιτικοί πρόσφυγες. Και όμως, την ίδια στιγμή, όταν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο είδε για πρώτη φορά το φως της ημέρας, τον Φεβρουάριο του 1848, η επανάσταση είχε ήδη ξεσπάσει στους δρόμους του Παρισιού και κατά τους επόμενους μήνες είχε διαδοθεί σαν πυρκαγιά μέσα από το σύνολο σχεδόν της Ευρώπης.

Μπαίνουμε σε μια πολύ ταραχώδη περίοδο που θα διαρκέσει για μερικά χρόνια, παρόμοια με την περίοδο στην Ισπανία του 1930 - 1937. Θα υπάρχουν ήττες και αποτυχίες, αλλά υπό αυτές τις συνθήκες οι μάζες θα μάθουν πολύ γρήγορα. Φυσικά, δεν πρέπει να υπερβάλλουμε: είμαστε ακόμα στις αρχές μιας διαδικασίας ριζοσπαστικοποίησης. Αλλά είναι πολύ σαφές εδώ ότι είμαστε μάρτυρες της αρχής μιας αλλαγής της συνείδησης των μαζών. Ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων αμφισβητούν τον καπιταλισμό. Είναι ανοικτοί προς τις ιδέες του Μαρξισμού με έναν τρόπο που δεν συνέβαινε πριν. Κατά την επόμενη περίοδο, ιδέες που περιορίστηκαν σε μικρές ομάδες επαναστατών θα ακολουθήθούν απο εκατομμύρια.

Μπορούμε να απαντήσουμε ως εκ τούτου στον κ. Φουκουγιάμα ως εξής: η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Στην πραγματικότητα, έχει μόλις ξεκινήσει. Όταν οι μελλοντικές γενιές κοιτάξουν πίσω στον παρόν «πολιτισμό» μας, θα έχουν περίπου την ίδια στάση που έχουμε εμείς έναντι του κανιβαλισμού. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη υψηλότερου επιπέδου ανθρώπινης ανάπτυξης είναι η κατάληξη της καπιταλιστικής αναρχίας και η καθιέρωση ενός ορθολογικού και δημοκρατικού σχέδιου παραγωγής στο οποίο οι άνδρες και οι γυναίκες μπορούν να πάρουν τη ζωή και τις τύχες τους στα χέρια τους.

«Αυτό είναι αδύνατο! Ουτοπία!» θα πούν οι αυτοαποκαλούμενοι «ρεαλιστές». Αλλά αυτό που είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας είναι να φανταστεί κανείς ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα μπορεί να λυθούν με βάση το ισχύον σύστημα, που έχει φέρει τον κόσμο να παρουσιάζει αυτήν την θλιβερή κατάσταση. Το να πούμε ότι η ανθρωπότητα είναι ανίκανη να βρει μια καλύτερη εναλλακτική λύση από τους νόμους της ζούγκλας είναι μια τερατώδης δυσφήμηση της ανθρώπινης φυλής.

Με την αξιοποίηση του κολοσσιαίου δυναμικού της επιστήμης και της τεχνολογίας, την απαλλαγή τους από την τερατώδη δεσμά της ατομικής ιδιοκτησίας και του εθνικού κράτους, θα είναι δυνατό να επιλυθούν όλα τα προβλήματα που καταπιέζουν τον κόσμο μας και τον απειλούν με καταστροφή. Η αληθινή ανθρώπινη ιστορία θα αρχίσει μόνον όταν οι άνδρες και οι γυναίκες έχουν θέσει τέλος στην καπιταλιστική δουλεία και θα κάνουν τα πρώτα βήματα προς την κατεύθυνση της ελευθερίας.

Λονδίνο, 19 Νοεμβρίου 2010

Μετάφραση: Μαρξιστική Φωνή
το πρωτότυπο εδώ 

Λύκοι με δορά προβάτων

ο πόλεμος στη Λιβύη, του Λατούφ

του Tariq Ali

ΑΥΓΗ, 7.4.11

Η επέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, με την κάλυψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αποτελεί τμήμα μιας ενορχηστρωμένης αντίδρασης για να δείξουν ότι υποστηρίζουν το κίνημα εναντίον ενός δικτάτορα και, έτσι, να θέσουν τις αραβικές εξεγέρσεις υπό δυτικό έλεγχο, να ανασχέσουν την ορμή και τον αυθορμητισμό τους και να προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν το staus quo.

Είναι παράλογο να πιστεύουμε ότι ο βομβαρδισμός της Τρίπολης και οι αεροπορικές αψιμαχίες έξω από τη Βεγγάζη αποσκοπούν στην προστασία των αμάχων. Το επιχείρημα αυτό έχει κατασκευαστεί για να κερδίσει την υποστήριξη των πολιτών της Ευρώπης και της Αμερικής, και μέρους του αραβικού κόσμου. «Κοιτάξτε μας», λένε οι Ομπάμα - Κλίντον και οι σατράπες της Ε.Ε., «πράττουμε το σωστό.
Είμαστε στο πλευρό του λαού». Ο αδίστακτος κυνισμός τους σε αφήνει άφωνο. Περιμένουν να πιστέψουμε ότι οι ηγέτες που έχουν βάψει τα χέρια τους στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν υπερασπίζονται τον λαό στη Λιβύη. Τα απαξιωμένα βρετανικά και γαλλικά μέσα ενημέρωσης είναι ικανά να καταπιούν οτιδήποτε, αλλά το γεγονός ότι αξιοπρεπείς φιλελεύθεροι εξακολουθούν να υπερασπίζονται τέτοια σκύβαλα είναι απογοητευτικό Η κοινωνία των πολιτών συγκινείται εύκολα από τις εικόνες της βαρβαρότητας του Καντάφι, που έστειλε την αεροπορία του να βομβαρδίσει τα πλήθη: αυτό ήταν το πρόσχημα που χρησιμοποίησε η Ουάσιγκτον για να βομβαρδίσει άλλη μια αραβική πρωτεύουσα. Εν τω μεταξύ, οι σύμμαχοι του Ομπάμα στον αραβικό κόσμο εργάζονται σκληρά για την προώθηση της δημοκρατίας.

Οι Σαουδάραβες μπήκαν στο Μπαχρέιν όπου ο πληθυσμός ζει υπό τυραννικό καθεστώς και κάθε μέρα έχουμε μαζικές συλλήψεις. Λίγα από αυτά μας έδειξε το Al-Jazzera. Αναρωτιέμαι γιατί. Φαίνεται πως ο σταθμός έχει κάπως στρογγυλέψει τις ειδήσεις του και ευθυγραμμίζεται με την πολιτική των χρηματοδοτών του. Όλα αυτά γίνονται με την ενεργό υποστήριξη των ΗΠΑ. Ο τύραννος της Υεμένης, που τον μισεί ο λαός του, συνεχίζει να σκοτώνει τον λαό του κάθε μέρα. Κανένα εμπάργκο όπλων και καμία ζώνη «μη πτήσεων» δεν του έχει επιβληθεί. […]

Οι αντιθέσεις όσον αφορά το σύνολο της επιχείρησης, στο εσωτερικό της αμερικανικής πολιτικο-στρατιωτικής ελίτ, δείχνουν ότι δεν υπάρχει σαφής στόχος. Ο Ομπάμα και οι Ευρωπαίοι σατράπες του μιλούν για αλλαγή καθεστώτος. Οι στρατηγοί ανθίστανται και δεν συμμερίζονται αυτή την άποψη. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ προετοιμάζει πυρετωδώς μια νέα κυβέρνηση, που θα απαρτίζεται από αγγλόφωνους Λίβυους «συνεργάτες». Δεν ξέρουμε πόσο ο καταρρέων και εξασθενημένος στρατός του Καντάφι θα άντεχε στην πίεση των εξεγερμένων. Ο λόγος που έχασε τη στήριξη των ενόπλων δυνάμεών του ήταν ακριβώς επειδή τις διέταξε να πυροβολήσουν τους Λίβυους. Τώρα μιλάει για την πρόθεση του ιμπεριαλισμού να τον ανατρέψει και να αποκτήσει τον έλεγχο των πετρελαίων· ακόμα και όσοι τον απεχθάνονται μπορούν να καταλάβουν ότι αυτό είναι αλήθεια. Ένας νέος Καρζάι βρίσκεται καθ’ οδόν.
Τα σύνορα του άθλιου προτεκτοράτου που ετοιμάζεται να δημιουργήσει η Δύση θα αποφασιστούν στην Ουάσιγκτον. Ακόμα και εκείνοι οι Λίβυοι που, απελπισμένοι, υποστηρίζουν τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς είναι πιθανό -όπως και οι αντίστοιχοι Ιρακινοί- να μετανιώσουν για την επιλογή τους.

Όλα τα παραπάνω μπορεί να μας οδηγήσουν κάποια στιγμή σε μια επόμενη φάση: μια εντεινόμενη εθνικιστική οργή που θα εξαπλωθεί στη Σαουδική Αραβία. Σε αυτή την περίπτωση, χωρίς αμφιβολία, η Ουάσιγκτον θα προσφύγει σε όλα τα αναγκαία μέτρα για να διατηρηθεί η βασιλική οικογένεια στην εξουσία: η απώλεια της Σαουδικής Αραβίας θα σήμαινε και την απώλεια των κρατών του Κόλπου. Η επίθεση στη Λιβύη, που βοηθήθηκε πολύ από την ηλιθιότητα του Καντάφι σε όλους τους τομείς, σχεδιάστηκε για να αποσπάσει την πρωτοβουλία από όσους βρίσκονταν στους δρόμους, εμφανίζοντας τους εισβολείς ως υπερασπιστές των πολιτικών δικαιωμάτων. Οι πολίτες του Μπαχρέιν, της Αιγύπτου, της Τυνησίας, της Σαουδικής Αραβίας, της Υεμένης δεν έχουν πειστεί, ενώ ακόμα και στην Ευρώπη και την Αμερική οι αντιτιθέμενοι σε αυτή την περιπέτεια είναι περισσότεροι από τους υποστηρικτές. Οι αγώνες βρίσκονται σε εξέλιξη.

Ο Ομπάμα μιλάει για έναν ανελέητο Καντάφι, αλλά η ελεημοσύνη της Δύσης ποτέ δεν πέφτει σαν απαλή βροχούλα από τον ουρανό στη γη. Ευεργετεί μόνο την εξουσία η οποία παρέχει αυτή την ελεημοσύνη, την ισχυρότερη από όλους τους ισχυρούς.

μετάφραση: Στρ. Μπουλαλάκης

(το πρωτότυπο στον Guardian )

Η στάση της ΚΝΕ απέναντι στο φοιτητικό κίνημα

Πριν περίπου τρεις εβδομάδες , δημοσιεύτηκε στον Κυριακάτικο «Ριζοσπάστη» μια ανακοίνωση της ΚΝΕ που αφόρα το φοιτητικό κίνημα. Βρισκόμαστε σε μια  περίοδο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και όπως είναι φυσικό αυτή η κρίση δεν θα μπορούσε να αφήσει ανέπαφο το Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Ενώ λοιπόν στην εν λόγω ανακοίνωση  τίθεται ο στόχος να μην περάσει ο νέος νομός πλαίσιο επιλέγεται ως μέσο πάλης η συγκρότηση μιας παράλληλης από όλο το υπόλοιπο φοιτητικό κίνημα οργανωτικής δομής η οποία θα είναι απόλυτα ελεγχόμενη από το κόμμα. Η συγκεκριμένη πολιτική που εξαγγέλλει η ανακοίνωση δεν είναι κάτι το καινούριο. Είχε αρχίσει να προετοιμάζεται ήδη από το περσινό συνέδριο της ΚΝΕ όπου άρχισε να φαίνεται το ενδεχόμενο της οργανωτικής διάσπασης ακόμη και αν δεν είχε ειπωθεί ξεκάθαρα.

Πιο συγκεκριμένα, η ηγεσία της ΚΝΕ, επειδή θεώρει πως οι Γενικές Συνελεύσεις των συλλόγων στην πλειοψηφία τους είναι εκφυλισμένες αντιπροτείνει το κάθε έτος, το κάθε εξάμηνο, αλλά και το κάθε εργαστήριο να γίνει «κάστρο αντίστασης» με γενικές συνελεύσεις απόλυτα διαχωρισμένες από τις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων. Δηλαδή μια σεχταριστική πολιτική απομόνωσης που ακολουθεί εδώ και χρόνια η ηγεσία του ΚΚΕ. Παραβλέποντας την μαζικότητα των γενικών συνελεύσεων των συλλόγων , αγνοώντας τη δύναμή τους τα προηγούμενα χρόνια και μπερδεύοντας τους νέους αγωνιστές για το ποια είναι η σωστή δομή. Δηλαδή θέλει να δημιουργήσει ξεχωριστές συνελεύσεις, ξεχωριστού κινήματος, αντιμετωπίζοντας έτσι όλες τις άλλες δυνάμεις ως μη ταξικές, αν όχι ως ταξικούς εχθρούς. Επιπλέον οι ξεχωριστοί αυτοί σύλλογοι δημιουργούνται με την προϋπόθεση να αποσπάσουν τους φοιτητές από τον «εκφυλισμένο συνδικαλισμό». Το θέμα όμως είναι πώς ακριβώς θα το πετύχουν αυτό, αφού θα απομονώσουν την πρωτοπορία από ένα σημαντικό κομμάτι των υπόλοιπων φοιτητών. Όλα αυτά τη στιγμή που οι νέες επιθέσεις στην εκπαίδευση είναι προ των πυλών και θα έπρεπε  να καλλιεργηθεί η κοινή δράση των αριστερών προοδευτικών δυνάμεων, παρά τις υπαρκτές διαφορές. Πριν τέσσερα χρόνια βέβαια στις κινητοποιήσεις του 2006-2007 όταν οι πλατειές μάζες των φοιτητών μπήκαν στον αγώνα, και απαίτησαν τη μεγαλύτερη δυνατή ενότητα πάνω στα κοινά αιτήματα, φάνηκε  ξεκάθαρα η ήττα της σεχταριστικής τακτικής της ΚΝΕ μέσα στις σχολές. Έτσι η ηγεσία της ΚΝΕ αναγκάστηκε να αλλάξει εντελώς τακτική μπαίνοντας στα ενωτικά πλαίσια με τις άλλες αριστερές δυνάμεις, συμμετέχοντας στο συντονιστικό των κατειλημμένων σχολών και στα κοινά συλλαλητήρια. Δυστυχώς όμως η ηγεσία της ΚΝΕ δεν έβγαλε απ' ότι φαίνεται κανένα συμπέρασμα από αυτή τη- μοναδική εδώ και χρόνια- νικηφόρα μάχη του κινήματος, στη νίκη του οποίου συνέβαλε και η αλλαγή τακτικής της. Έτσι χωρίς να εξηγήσει τίποτα στα μέλη και τους υποστηρικτές της ΠΚΣ και τους άλλους αγωνιστές, σύντομα έσπασε ξανά τα κοινά πλαίσια, επιστρέφοντας στην παλιά τακτική της, και πλέον προχωρά σε μια ακόμα χειρότερη εκδοχή αυτής της καταστροφικής πολιτικής σπρώχνοντας τις δυνάμεις της, προς την οργανωτική διάσπαση των συλλόγων!

Αξιοσημείωτο είναι ότι αυτή η τακτική της απομόνωσης που έχει εφαρμοστεί στο εργατικό κίνημα μέσω της δράσης του ΠΑΜΕ δεν έχει προσφέρει  τίποτα  στο εργατικό κίνημα. Υπάρχουν παραδείγματα  που το αποδεικνύουν αυτό όπως είναι, αυτό του συνδικάτου Οικοδόμων το οποίο αποδυναμώνεται συνεχώς  σε μέλη καθώς και  το συνδικάτο μεταλλεργατών στη Ζώνη στο Πέραμα στο οποίο η παράταξη του ΠΑΜΕ έχασε σχεδόν το μισό της δύναμης της στις τελευταίες εκλογές..

Ένα άλλο σημείο της ανακοίνωσης της ΚΝΕ αφορά τις φοιτητικές εκλογές. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι εκλογές κάθε συλλόγου είναι δικό του θέμα. Δηλαδή  κάθε σύλλογος θα αποφασίζει μόνος του για το αν ή το πότε θα γίνουν οι εκλογές. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα γίνει στους συλλόγους που η ΚΝΕ είναι πρώτη δύναμη. Ακόμη με αυτό τον τρόπο το κίνημα πάει πίσω, διότι οι εκλογές αποτελούν και αυτές μια πολιτική μάχη καθώς αποτυπώνουν την ριζοσπαστικοποίηση των φοιτητών και αποτελούν μια φωτογραφική απεικόνιση της φάσης στην οποία βρίσκεται το φοιτητικό κίνημα. Επιπλέον η ανασυγκρότηση της Ε.Φ.Ε.Ε. που υποτίθεται πως θέλουν, έρχεται αντιπαραθετικά  στο γεγονός ότι ο κάθε σύλλογος θα αποφασίζει μόνος του, άρα με ποια έννοια θέλουν μια ενιαία φοιτητική ένωση; Οι εκλογές λοιπόν είναι μία σημαντική μάχη για το φοιτητικό κίνημα, αν και  από μόνες τους  δεν μπορούν να λύσουν τίποτα.  Η ενίσχυση των αριστερών παρατάξεων πρέπει να αποτελέσει το αποφασιστικό βήμα για την αγωνιστική επανίδρυση της Ε.Φ.Ε.Ε. που θα λειτουργεί δημοκρατικά, με αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους και έλεγχο από τις Γενικές Συνελεύσεις των συλλόγων και με κύριο καθήκον τον συντονισμό των αγώνων του φοιτητικού κινήματος σε πανελλαδικό επίπεδο.

Ανακεφαλαιώνοντας, η ανακοίνωση στοχεύει σε δυο σημεία. Το πρώτο είναι η δημιουργία μια νέας οργανωτικής δομής απόλυτα διαχωρισμένης από τις υπάρχουσες οργανωτικές δομές του φοιτητικού κινήματος . Το δεύτερο αφόρα τις φοιτητικές εκλογές, για τις οποίες κατά την ηγεσία της ΚΝΕ είναι θέμα του κάθε συλλόγου η διεξαγωγή τους, καθώς και η ημερομηνία πραγματοποίησής τους. Η ηγεσία του ΚΚΕ φέρει τεράστια ευθύνη γιατί στην ουσία θυσιάζει το φοιτητικό κίνημα για χάρη μιας αναμενόμενης ενδυνάμωσης της  απομαζικοποιμένης κομματικής νεολαίας και ακόμη χειρότερα ανοίγει το δρόμο στη κυβέρνηση να περάσει το νομοσχέδιο. Άρα αντικειμενικά πρόκειται για πισώπλατο χτύπημα ενάντια στο φοιτητικό κίνημα. Το σημαντικότερο όμως είναι, ότι πιθανότατα η πολιτική που εξαγγέλει αυτή  η ανακοίνωση, θα ξεπεράσει τον χώρο της εκπαίδευσης και θα μεταφερθεί και στον εργασιακό χώρο με δυσάρεστα αποτελέσματα για το ίδιο το εργατικό κίνημα. Για παράδειγμα έχουν αρχίσει ήδη να γίνονται προετοιμασίες για μια τέτοια στροφή και στο εργατικό κίνημα που εκφράζονται με τη δημιουργία χωριστών «κλαδικών σωματείων»  όπως στο χρηματοπιστωτικό, στην ενέργεια και στις τηλεπικοινωνίες. Ακόμα βέβαια δεν έχουν σπάσει ολικά από τις αντίστοιχες ομοσπονδίες, ωστόσο έχουν φτιάξει μια παράλληλη δομή μετρώντας τις δυνάμεις τους.

Και όλα αυτά τη στιγμή που η  παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού απειλεί για άλλη μια φορά την εργατική τάξη. Για να προστατεύσει τα τεράστια  κέρδη του, το κεφάλαιο έχει εξαπολύσει ολομέτωπη επίθεση στις κατακτήσεις των εργαζομένων. Αντί λοιπόν η ενότητα της αριστεράς να είναι αυτονόητη, καθώς και ένα μαζικό  φοιτητικό κίνημα σε συμπόρευση με το εργατικό κίνημα, η ηγεσία του ΚΚΕ κάνει οτιδήποτε για να μην γίνει αυτό, ακολουθώντας  αυτή τη σεχταριστική τακτική, η οποία επιφυλάσσει ήττες για το ίδιο εργατικό κίνημα. Σε αντίθεση με αυτή την καταστροφική κατεύθυνση, αυτό που είναι πραγματικά αναγκαίο, είναι  η ταξική ενότητα της Αριστεράς, η οποία μέσα από  το Ενιαίο Μέτωπο, το οποίο συνιστά ενότητα στη δράση, πάνω σε όλα τα βασικά ζητήματα του αγώνα του εργατικού κινήματος, θα αποτελέσει το πρώτο βήμα στον αγώνα για την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων.

Λίνα Μητσιογιάννη

 

Το πρώτο ενωτικό βήμα της πορτογαλικής αριστεράς γίνεται γεγονός!

του ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΥΡΝΟΥ

ΑΥΓΗ,06/04/2011

Η Πολιτική Επιτροπή του Μπλόκο της Αριστεράς (Bloco de Esqerda) αποφάσισε ομόφωνα και απηύθυνε δημόσια πρόσκληση στο Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCP) για την έναρξη διμερών συναντήσεων διαλόγου των δύο κομμάτων, με αφορμή την οικονομική και πολιτική κρίση στη χώρα, μετά την αποτυχία της μειοψηφικής κυβέρνησης Σόκρατες να περάσει το νέο πακέτο λιτότητας και την εν συνεχεία παραίτησή του από την πρωθυπουργία.

Ταυτόχρονα, ο Φρανσίσκο Λούσα, επικεφαλής του Μπλόκο, προανήγγειλε ότι στο 7ο Τακτικό Συνέδριο του κόμματος, στις 7-8 Μαΐου, θα προτείνει προς το Σώμα την υιοθέτηση μιας στρατηγικής ενότητας της αριστεράς με βάση τον διάλογο με το Πορτογαλικό Κ.Κ., συνδικαλιστικές δυνάμεις, αλλά και διαφωνούντες σοσιαλιστές.

Ο Φρανσίσκο Λούσα δήλωσε:

"Ο δρόμος που ανοίγουμε είναι για την ανάπτυξη της ικανότητας σύγκλισης των διαφόρων τμημάτων της αριστεράς, αφού γνωρίζουμε ότι στο Κοινοβούλιο και στην κοινωνία έχουμε συναντηθεί, λόγω της εναντίωσής μας στην κρίση και την ύφεση, με το PCP, με συνδικαλιστές, με τους εργαζομένους και ανένταχτους κοινωνικούς ακτιβιστές, με πολλούς ανθρώπους που ψήφισαν το Σοσιαλιστικό Κόμμα (P.S.), αλλά δεν αποδέχονται σήμερα την πολιτική λιτότητας που εφαρμόζει". Πρόσθεσε δε ότι τάσσεται υπέρ μιας στρατηγικής που χτίζει όλες τις απαραίτητες γέφυρες μέσα από τον διάλογο, "έτσι ώστε να οικοδομήσουμε μια εναλλακτική λύση που μπορεί να κυβερνήσει και να οδηγήσει στην αλλαγή των κανόνων της σημερινής οικονομίας, που έχουν προκαλέσει την οικονομική καταστροφή".

Με την ευκαιρία της συνάντησης με το PCP, ο Λούσα επεσήμανε ότι "στην καταπολέμηση των φιλελεύθερων μέτρων και την προστασία των μισθών και της απασχόλησης, το PCP και το Μπλόκο της Αριστεράς έχουν θέσεις που συγκλίνουν μεταξύ τους".

Σε απάντηση των δηλώσεων Λούσα, ο γενικός γραμματέας του PCP, Ζερόνιμο ντε Σόουζα, δήλωσε την Κυριακή (3/4) ότι στις εκλογές της 5ης Ιουνίου το PCP παραμένει στον συνασπισμό που διατηρεί εδώ και χρόνια με το κόμμα των Πρασίνων (σ.σ: κόμμα-"σφραγίδα", συγκροτημένο στα πρότυπα του ελληνικού "Αγροτικού Κόμματος", που δεν είναι καν μέλος των Ευρωπαίων Πρασίνων).

Παρ' όλα αυτά, σύμφωνα με τον Σόουζα, το PCP είναι πρόθυμο να συζητήσει μια μετεκλογική συμμαχία με το Μπλόκο της Αριστεράς: "Υπάρχουν πολλοί άνδρες και γυναίκες, πολλοί Πορτογάλοι που ανησυχούν για το μέλλον της χώρας και για την εξέλιξη των μισθών τους. Σε σχέση με το Μπλόκο της Αριστεράς, θα πρέπει να αποσαφηνίσει τους στόχους του. Αλλά εμείς δεν έχουμε καμία επιφύλαξη, όταν ξέρουμε ότι υπάρχουν Πορτογάλοι που ανησυχούν για την κατάσταση και είναι διατεθειμένοι να ενισχύσουν μια προσπάθεια για μια πατριωτική, αριστερή κυβέρνηση", δήλωσε ο γενικός γραμματέας των Κομμουνιστών, ο οποίος πρόσθεσε: "Η εφαρμογή των αναγκαίων πολιτικών για την επίλυση των εθνικών προβλημάτων απαιτεί τον σχηματισμό μιας αριστερής, πατριωτικής κυβέρνησης, που θα είναι σε θέση να εξασφαλίσει μια νέα φάση για τη ζωή της χώρας, που θα χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη, τη δικαιοσύνη και την κοινωνική πρόοδο, μια κυβέρνηση, δηλαδή, για να σώσει τη χώρα και όχι μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας" (σ.σ: υπονοώντας τις υπάρχουσες προτάσεις κυρίαρχων πορτογαλικών και ευρωπαϊκών κύκλων για "μεγάλο συνασπισμό" μεταξύ των Σοσιαλιστών και των κεντροδεξιών Σοσιαλδημοκρατών).

Οι δηλώσεις Σόουζα συνοδεύτηκαν από την αποδοχή της πρότασης του Μπλόκο για διμερή συνάντηση!

Η πρώτη συνάντηση Λούσα-Σόουζα θα γίνει την Παρασκευή, 8 Απριλίου, στο πορτογαλικό Κοινοβούλιο και ήδη οι μεγαλύτερες σε κυκλοφορία πορτογαλικές εφημερίδες (όπως η "Publico" και η "Diario de Noticias") έχουν αναδείξει την είδηση σε πρώτο θέμα!

Η σημαντική αυτή εξέλιξη για την πορτογαλική αριστερά μπορεί να θέσει νέους όρους στην πολιτική σκηνή της χώρας. Όχι γιατί κάποια από τις δύο πλευρές επιθυμεί να τη μετασχηματίσει σε μια πρόωρη και ακατέργαστη εκλογική συμμαχία, αλλά γιατί ανοίγει τον δρόμο, για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες, για την έκφραση και την εδραίωση της ιδέας μιας αριστερής κυβέρνησης, μέσα από τη συζήτηση για την κρίση και την αναζήτηση κοινού πλαισίου προτάσεων, γεγονός που ενισχύει σημαντικά την αξιοπιστία τόσο του Μπλόκο της Αριστεράς όσο και του Πορτογαλικού Κ.Κ. στα μάτια των κοινωνικών στρωμάτων που πλήττονται σφοδρά από την ανεργία, την επισφάλεια και την παρατεταμένη λιτότητα.

Αλλά και γιατί ανοίγει τον δρόμο για μια συγκροτημένη και διαρκή μετεκλογική συνεργασία των δύο κομμάτων, τόσο στη νέα πορτογαλική Βουλή, που θα κληθεί να εντάξει τη χώρα στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, όσο και στα συνδικάτα και τα κινήματα αντίστασης, που καλούνται, ενωτικά και μαζικά, να σταματήσουν την κοινωνική καταστροφή.

Παραμένουμε στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με κριτική στην επανεκκίνηση

I, Moralist [ GFDL, CC-BY-SA-3.0 or CC-BY-2.5 ] via Wikimedia Commons

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΤΣΟΥΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΕ

από την ΕΠΟΧΗ, 3.04.11

Τη συνέντευξη πήραν οι Στάθης Κουτρουβίδης και Πάνος Λάμπρου
 

Είναι περίοδος εσωτερικών ζυμώσεων στην αριστερά. Όμως, δεν θα έπρεπε να έχει περάσει σε φάση αντεπίθεσης σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο;
Η αριστερά θα έπρεπε να είναι σε φάση μαζικής εξόδου προς την κοινωνία, αλλά αυτό προϋποθέτει την αναμέτρηση με ανεπάρκειες και προβλήματα που έχει καταγράψει εδώ και μεγάλο διάστημα. Το ερώτημα είναι αν αυτά μπορούν να συμβαίνουν παράλληλα, να υπάρχει, δηλαδή, ένα ξεκαθάρισμα με προβλήματα και ανεπάρκειες και από την άλλη να ανταποκρίνεται στοιχειωδώς στο ρόλο που απαιτούν οι ανάγκες της κοινωνίας και αυτό δεν μπορεί να είναι η περισυλλογή και το κλείσιμο.

Τι κυριαρχεί αυτήν τη στιγμή;
Ένα πρώτο σάστισμα. Η αριστερά είναι μέρος μιας κοινωνίας που έχει σαστίσει από την έκταση της επίθεσης.

Παρότι είναι δικαιωμένη όσον αφορά τη βασική της εκτίμηση;
Είναι μια τραγική επιβεβαίωση της αριστεράς και του μαρξισμού.

Γιατί τότε το σάστισμα;
Πέρα από την ανάλυση που κάνει η αριστερά για την κρίση, το ερώτημα είναι εάν υπάρχει το πολιτικό υποκείμενο που να πείθει την κοινωνία ότι υπάρχει άλλη προοπτική. Η αριστερά δεν πείθει, όχι διότι δεν έχει την ανάλυση, αλλά επειδή δυσκολεύεται να απαντήσει στο ποιος θα τα κάνει αυτά, ποιο είναι το υποκείμενο.

Είχαμε συνομολογήσει ότι αυτό το υποκείμενο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα έχει αλλάξει αυτή η εκτίμηση;
Υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ πριν την κρίση, υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ στη διάρκεια της κρίσης. Δόθηκαν ορισμένες απαντήσεις που δεν ήταν ιδιαίτερα πειστικές. Αυτό εξηγεί εν πολλοίς και την κρίση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ήταν απλά μια σύγκρουση μηχανισμών ή αρχηγισμών -που υπήρχαν και τέτοιες αποχρώσεις-, που χρωμάτισαν τη σύγκρουση, αλλά η αδυναμία της αριστεράς να δώσει πειστικές απαντήσεις στο τι αλλά και κυρίως, στο ποιος.

Ποιές είναι οι διαφορές που οδήγησαν και οδηγούν δυνάμεις της αριστεράς να έχουν αποκλίνουσες πορείες;
Επί της πολιτικής είναι ποιος είναι ο ρόλος της αριστεράς σήμερα. Μια απάντηση λέει ότι ο ρόλος πρέπει να είναι φιλόδοξος και εν δυνάμει επικίνδυνος για τις δυνάμεις του συστήματος και από την άλλη, μια οπτική που είναι στα όρια μιας συνέχισης της προηγούμενης περιόδου. Εκεί υπήρξε μια πρώτη σύγκρουση. Η σύγκρουση αφορούσε και το ίδιο το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Εάν θα υπερέβαινε την κλασσική συνάθροιση των οργανώσεων και θα αποκτούσε δική του ζωή. Τότε δεν δόθηκε θετική απάντηση.

Το “όχι” σε αυτήν την ιδέα δεν αφορούσε μόνο μια πλευρά. Υπήρχαν οργανώσεις, που μετέχουν σήμερα στο “Μέτωπο”, που έδωσαν αρνητική απάντηση, που δεν ήθελαν μέλη κ.λπ.
Η διαίρεση, πράγματι, αφορούσε το σύνολο των συνιστωσών με έναν οριζόντιο τρόπο. Ακόμα και στον Συνασπισμό υπήρχε μια πλευρά που μιλούσε για υπέρβαση των πολιτικών σχημάτων και μια άλλη πλευρά, που ήταν πλειοψηφική, που μιλούσε με έναν κομματικό πατριωτισμό. Δεν ήταν αυτό, όμως, που παρήγαγε την τελική διαίρεση, αν θεωρήσουμε ότι υπήρξε, κυρίως με βάση τις δημοτικές εκλογές. Αυτό που διαμόρφωσε την τελική διαίρεση ήταν η περίοδος μετά την Γ΄ Πανελλαδική συνδιάσκεψη. Εκεί συγκροτήθηκε μια πολιτική συμφωνία πάνω σε μια σειρά κρίσιμα πράγματα.

Θα δοθούν οριστικές απαντήσεις στη σύσκεψη του Μετώπου; Τι είναι το Μέτωπο και ποια η σχέση του με τον ΣΥΡΙΖΑ;
Θα προσπαθήσουμε να δοθούν οριστικές απαντήσεις. Το Μέτωπο είναι πρωτότυπη συνάντηση συντρόφων και δυνάμεων που είναι είτε εντός είτε εκτός των σημερινών πολιτικών χώρων, άρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Το Μέτωπο είναι πρωτοβουλία για να συγκροτηθεί ένα πραγματικό μέτωπο πολιτικό και κοινωνικό. Από την πλευρά του Μετώπου Α-Α τέθηκε αποφασιστικά το ζήτημα για το Σύμφωνο Σταθερότητας, η ιδέα του δημοψηφίσματος, το ζήτημα να φύγει η κυβέρνηση. Στην πορεία φάνηκε ότι οι σκέψεις αυτές δεν είναι παράλογες, αριστερίστικες, δεν είναι από άλλον πλανήτη και πολλές από αυτές έγιναν δεκτές.

Ορισμένες από τις σκέψεις αυτές έγιναν δεκτές από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν σας επηρεάζει θετικά;
Βεβαίως. Να θυμίσω όμως, ότι υπάρχουν δυνάμεις και σύντροφοι που ανήκουν στο Μέτωπο που ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ και παραμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Δυνάμεις που ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ και δεν είναι πια και κυρίως αναφέρομαι σε ανένταχτους, που ανήκουν τώρα στο Μέτωπο και δυνάμεις που ποτέ δεν ήταν και δεν θέλουν να είναι. Το Μέτωπο δεν είναι πολιτικό σχήμα, κόμμα, ή υπό διαμόρφωση εκλογικό σχήμα. Η φιλοδοξία είναι να αποτελέσει γέφυρα θετικής υπέρβασης των σημερινών ενωτικών μορφωμάτων ή πολιτικών σχημάτων.

Η ΚΟΕ είναι συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ. Συνεπώς, η θέση σας έχει βαρύνουσα σημασία σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Βρισκόμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ και παρεμβαίνουμε, έχουμε διατυπώσει μια σειρά από κριτικές που αφορούν και τη σημερινή περίοδο της επανεκκίνησης.

Συνεπώς, δεν τίθεται θέμα αποχώρησης της ΚΟΕ από τον ΣΥΡΙΖΑ;
Όχι, η ΚΟΕ παραμένει στο ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, παραμένει επιδιώκοντας να παρέμβει σε μια κατεύθυνση, που η επανεκκίνησή του να μην αφορά την σκοπιμότητα πρόωρων εκλογών.

Μίλησες προηγουμένως, για τη «γέφυρα» που μπορεί να συνδέσει πολιτικά σχήματα της αριστεράς. Θεωρείς ότι οργανώσεις τύπου «Σπίθα» χωρούν σε αυτήν τη συνάντηση; Σε ρωτώ γιατί υπήρξε αρθρογραφία στον «Δρόμο».
Νομίζω ότι το παράδειγμα της Σπίθας είναι ενδεικτικό το πώς μια αναγκαιότητα, στην πορεία παίρνει δρόμους από γραφικούς έως επικίνδυνους. Η ιστορία της Σπίθας διδάσκει θετικά και αρνητικά. Θετικά με την έννοια το πώς μπορεί να υπάρξει μια πρωτοβουλία που μπορεί να συγκινήσει κόσμο, ακόμα και μέσα στα τείχη της αριστεράς. Δεν έχει στεγανά η αριστερά απέναντι σε μια πρωτοβουλία που στην πορεία μοιάζει να είναι από πατριδοκάπηλη έως γραφική και αστεία. Παρόλα αυτά είχαν ενδιαφέρον τα θέματα που έθεσε, και με αυτήν την έννοια, είχε ενδιαφέρον η απήχηση που είχε. Θα έπρεπε να παραδειγματιστεί η αριστερά από αυτά. Δεν σημαίνει ότι συμφωνεί.

Αλλά συνομιλεί με αυτήν;
Το Μέτωπο θα όφειλε να αξιοποιεί πολλές δυνάμεις. Ακόμα και οι διαφοροποιήσεις του ΠΑΣΟΚ, που δεν έχουν απολύτως κανένα βάθος, θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από μια αριστερά που θα έχει την πολιτική ηγεμονία. Το κρίσιμο ερώτημα για τη συγκρότηση ενός Μετώπου είναι αυτό, αν στο Μέτωπο θα υπάρχει μια αριστερά που θα έχει την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία.

Αυτό, όμως, δεν προϋποθέτει έναν ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ;
Αν μιλούσαμε εκτός της υπαρκτής ιστορίας του ΣΥΡΙΖΑ σαφώς και την προϋποθέτει, αλλά υπάρχει και η υπαρκτή ιστορία, η οποία γεννά κρίση εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας, κυρίως όσον αφορά τη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με την κοινωνία. Αν δεν αναμετρηθεί με αυτό και απλά αναμετράται υπό την οσμή των πρόωρων εκλογών...

Γιατί θεωρείς ότι η επανεκκίνηση έχει σχέση με τις εκλογές;
Διότι χρονικά συνέπεσε με την έναρξη της συζήτησης περί πρόωρων εκλογών. Να θυμίσω ότι ενώ σήμερα δεν θεωρούμαστε φανατικά εντός ΣΥΡΙΖΑ, ήμασταν από τις πρώτες δυνάμεις, που αμέσως μετά τις δημοτικές εκλογές βάλαμε θέμα τη διαδικασία πανελλαδικής συνδιάσκεψης, δημόσιου απολογισμού και σύγκλισης της Γραμματείας. Αντ’ αυτού υπήρχε μια πεντάμηνη ανάπαυση και όταν άρχισε η συζήτηση περί εκλογών, υπήρξε η διαδικασία της επανεκκίνησης. Παρόλα αυτά μπορεί να βοηθήσει και να είναι ουσιαστική αν αποσαφηνιστεί στην πράξη ότι δεν συνδέεται με την αγωνία της εκλογικής επιβίωσης.

Πώς κρίνεις τη στάση του Αλ. Αλαβάνου;
Πολλές ευθύνες, πολλές δυνατότητες, ικανότητες και όλα ανοιχτά.

Το ότι ο Αλ. Αλαβάνος ήταν πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας, στη συνέχεια απλό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα δεν αποσαφηνίζει καν αν είναι απλό μέλος, δημιουργεί θέμα;
Πολλά από αυτά θα έπρεπε να είχαν γίνει με έναν πολύ πιο δημόσιο και καθαρό τρόπο.

Γιατί κατά τη γνώμη γίνεται σήμερα αυτή η επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ από το κυβερνητικό επιτελείο;
Θέλουν να εμφανίσουν ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια είναι υποκινούμενη, μειοψηφική κατάσταση, από μηχανισμούς της αριστεράς. Η κυβέρνηση φοβάται την κοινωνική δυσαρέσκεια. Επιχειρεί να την εγκλωβίσει μέσα στα όρια των «ακραίων» του ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση φοβάται μια αριστερά που δεν είναι ελεγχόμενη, που έχει επαφή με τους κοινωνικούς αγώνες. Θα πρέπει να υπάρξει παρέμβαση όλων των κομμάτων της αριστεράς μέσα και έξω από τη βουλή και να μετασχηματίσουν αυτήν την επίθεση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, σε επίθεση της αριστεράς -που έχει τεράστιες διαφορές στο εσωτερικό της- ενάντια σε μια κυβέρνηση που βαδίζει σε πολύ επικίνδυνους δρόμους.

Γιατί επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι άλλες δυνάμεις;
 Διότι παρά τις αντιφάσεις και τις εσωτερικές κόντρες, έχει επαφή με ανήσυχα κοινωνικά στρώματα. Έχει κληρονομιά μιας πολυετούς πορείας που τον φέρνει κοντά σε μια ζωντανή κοινωνία που διαμαρτύρεται και αγωνίζεται.

Τον τελευταίο καιρό η ΚΟΕ βρίσκεται σε έναν εσωτερικό διάλογο. Σε ποιο σημείο βρίσκεται η συζήτηση;
Το ερώτημα που μας απασχολεί είναι γιατί η αριστερά ήταν ανέτοιμη και ανεπαρκής απέναντι στην κρίση. Σε αυτό δεν εξαιρούμε τον εαυτό μας. Η ΚΟΕ πάντα ήταν -τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια- με τη λογική μιας ισχυρής παρέμβασης, ζωντανής και δρώσας μέσα στην αριστερά και από αυτό το καθήκον δεν παραιτείται. Το κρίσιμο ζήτημα είναι εάν υπάρχει σήμερα πειστική απάντηση στο υποκείμενο: ποιος θα είναι αυτός που θα αναλάβει την ευθύνη να δηλώσει παρών, και αυτό το παρών θα έχει πειστικότητα, διεισδυτικότητα, απήχηση σε ολόκληρη την κοινωνία.

Έχει δοθεί η απάντηση στην κουβέντα;
Αν υπονοείτε με την ερώτηση ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι δεν έχει δοθεί τέτοια απάντηση. Κανένας από τους σημερινούς πολιτικούς σχηματισμούς δεν καλύπτει αυτές τις προϋποθέσεις. Θα μπορούσε να ήταν μια αριστερά που θα υπερέβαινε με γενναιότητα τα ήδη δεδομένα. Μια συνάντηση του ΣΥΡΙΖΑ με άλλους πολιτικούς χώρους, θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον, θα δημιουργούσε τους όρους επανάκαμψης ενός μεγάλου αριθμού ανένταχτων που φαίνεται ότι δεν συγκινούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα.

Πόσο Μέτωπο και πόσο ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση με την ΚΟΕ;
Ο ΣΥΡΙΖΑ για εμάς παραμένει το πολιτικό σχήμα στο οποίο βρισκόμαστε και παρεμβαίνουμε. Το Μέτωπο δεν είναι πολιτικός φορέας, δεν είναι κόμμα, δεν είναι εκλογικό σχήμα. Στο Μέτωπο η ΚΟΕ θέλει να δράσει με έναν σοβαρό και συγκροτημένο τρόπο, που θα βοηθήσει και θα έχει θετικά αποτελέσματα ακόμα και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το μάθημα της Κερατέας

 

 

Καρτερός Θανάσης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/04/2011 ΑΥΓΗ

Ακούμε συχνά τους κοινοβουλευτικούς ρήτορες να κάνουν χρήση, ή και κατάχρηση, του γνωστού αξιώματος: Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Παρακολουθώντας όμως όσα συμβαίνουν τόσο καιρό στην Κερατέα μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα, που ίσως αποδειχτεί για όλους, και κυρίως για τους κυβερνώντες, πιο χρήσιμο από την επανάληψη μιας κοινοτοπίας: Στη δημοκρατία μπορεί να μην υπάρχουν αδιέξοδα, στην Κερατέα όμως υπάρχουν.

Στην πολύπαθη, όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, αυτή περιοχή της Αττικής δοκιμάζεται όχι μόνο η υπομονή και η μαχητικότητα των κατοίκων, όχι μόνο η απίστευτα εμπαθής αδιαλλαξία της κυβέρνησης, όχι μόνο όλα τα πλέγματα συμφερόντων και όλες οι κακοδαιμονίες της συντεταγμένης και ασύντακτης πολιτείας μας, αλλά και κάτι πολύ περισσότερο. Η δυνατότητα της ελληνικής δημοκρατίας να δίνει δημοκρατικές λύσεις και να μην τρώει τα μούτρα της σε αδιέξοδα που η ίδια δημιουργεί και συντηρεί, με απρόβλεπτες και επικίνδυνες συνέπειες για όλους.

Διότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα αν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι για την εξεύρεση ή τη διάνοιξη διεξόδων κάνουν τη δουλειά τους. Αλλιώς καμιά δημοκρατία, όσο καλή και άγια κι αν είναι, δεν προσφέρει αυτοματισμούς κοινωνικής συναίνεσης και τυφλοσούρτες κοινωνικής πειθαρχίας. Αν μια μεγάλη περιοχή, ένας μεγάλος κλάδος, μια μεγάλη πλειοψηφία, λέει όχι σε μια κρατική απόφαση που την αφορά και μάλιστα με την απόλυτη και συμπαγή αποφασιστικότητα της Κερατέας, τότε ας το πάρουν απόφαση ότι η απόφαση δεν περνάει. Κι αυτό είναι απολύτως δημοκρατικό.

Δουλειά τους συνεπώς είναι να βρουν διέξοδο, πρωτίστως για να μην εξελιχθεί το αδιέξοδο σε τραγωδία. Και η δημοκρατία προσφέρει όλα τα εργαλεία για τον σκοπό αυτό. Τον διάλογο, το συμβιβασμό, την ψύχραιμη επανεξέταση από μηδενική βάση αν χρειαστεί, ακόμα και την υποχώρηση αν αυτό κριθεί αναγκαίο. Μόνο οι χούντες φοβούνται να υποχωρήσουν και καταφεύγουν παντού και πάντα στη βία εν ονόματι του νόμου και της τάξης. Η δημοκρατία ξέρει πάντα και αναγνωρίζει ότι κανένας νόμος και καμιά απόφαση δεν μπορεί να ισχύσει κόντρα στην κοινωνική ομάδα που αφορά. Τελεία και παύλα.

Αρκούν λοιπόν οι κυβερνητικοί τσαμπουκάδες και οι αστυνομικές επελάσεις. Δεν τους περνάει παντού, ας το πάρουν λοιπόν το μάθημα της Κερατέας κι ας αναζητήσουν δημοκρατική διέξοδο πριν να είναι πολύ αργά.

ΛΙΒΥΗ: Η «Αυγή της Οδύσσειας» ή πώς να σταματήσετε ένα ντόμινο εξεγέρσεων

Δευτέρα, 28 Μάρτιος 2011 02:25 ΕΠΟΧΗ

 Της
Βιβής Κεφαλά

Αν οι εξεγέρσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου κατάφεραν, σε πρώτη τουλάχιστον φάση, να επικρατήσουν χωρίς μεγάλες ανθρώπινες απώλειες, δεν συμβαίνει το ίδιο και στην Λιβύη όπου ο Μουαμάρ Καντάφι είναι αποφασισμένος, το δηλώνει και το κάνει πράξη, να κρατήσει πάση θυσία την εξουσία. Δεν έχει σημασία, για τον επί 42 χρόνια «ηγέτη της λιβυκής επανάστασης», το εάν το καθεστώς του έχει απονομιμοποιηθεί, δεν έχει σημασία εάν οι δυνάμεις του βομβαρδίζουν αμάχους, δεν έχει σημασία εάν καταστρέφει την χώρα. Σημασία έχει να μείνει στην εξουσία, χρησιμοποιώντας βία, όπως έχει κάνει και στο παρελθόν, και μάλιστα ατιμώρητος, εναντίον των αντιπάλων του. Έτσι, ο Μουαμάρ Καντάφι κατηγορεί τους πάντες, εκτός από τον εαυτό του, για την εξέγερση στην Λιβύη: οι εξεγερμένοι είναι ηλίθια πρεζόνια, πράκτορες της Αλ Κάϊντα, ενώ η χριστιανική Δύση κάνει μία ακόμα σταυροφορία εναντίον των Αράβων, επιτιθέμενη εναντίον της Λιβύης. 

«Ο ξένος δάκτυλος»


Πρόκειται βέβαια για ένα συνοθύλευμα κατηγοριών που εκτοξεύει ο Μουαμάρ Καντάφι προς κάθε κατεύθυνση, με την ελπίδα ότι θα ενεργοποιήσει εξαρτημένα αντανακλαστικά πολιτικών δυνάμεων προς όφελος του. Όμως, τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο δεν τις υποκίνησαν ξένες και «σκοτεινές δυνάμεις», για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορούσαν να το κάνουν σε τέτοια έκταση και σε τόσο διαφορετικές συνθήκες, όπως αυτές που επικρατούν στην Τυνησία, την Αίγυπτο, το Ομάν, το Μπαχρέϊν, την Υεμένη, την Λιβυη κλπ. γιατί δεν χρειαζόταν παρά μία σπίθα για να ανάψει η πυρκαγιά στον αραβικό κόσμο, ο οποίος επί δεκαετίες υποφέρει από τα αυταρχικά και διεφθαρμένα καθεστώτα που βρίσκονται στην εξουσία με την ανοχή ή και την υποστήριξη της Δύσης. Οι εξεγέρσεις λοιπόν στον αραβικό κόσμο οφείλονται σε βαθιά και πραγματικά αίτια και όχι στην δράση «σκοτεινών δυνάμεων» και «ξένων δακτύλων». Άλλωστε, αυτό αποδεικνύεται εάν μπει κανείς στον κόπο να απαντήσει στην απλή ερώτηση: «τι θα κέρδιζαν οι δυτικοί από την ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι στις παρούσες συνθήκες;» Η απάντηση είναι τίποτα απολύτως. Αντιθέτως, το τελευταίο πράγμα που χρειάζονταν οι δυτικοί ήταν οι ανεξέλεγκτες και πολλαπλές εξεγέρσεις σε περιοχές ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα τους περιοχές, που απειλούν να συμπαρασύρουν στην δίνη τους όχι μόνο καθεστώτα που θεωρούνται εχθρικά, όπως της Συρίας, αλλά και φιλικά καθεστώτα, τα οποία στηρίζουν την επιβίωση τους στην δυτική υποστήριξη, όπως για παράδειγμα οι μοναρχίες του Κόλπου. Επίσης, για ποιο λόγο τα δυτικά συμφέροντα, πετρελαϊκά και άλλα, θα διακινδύνευαν προκαλώντας μία εξέγερση στην Λιβύη, την στιγμή που ο Μουαμάρ Καντάφι έχει ικανοποιήσει πλήρως τις απαιτήσεις τους και πλέον μπορεί να θεωρηθεί σύμμαχος της Δύσης;

Η δυτική επέμβαση

Τότε, λοιπόν, για ποιο λόγο η Δύση αναμειγνύεται στην Λιβύη και μάλιστα με στρατιωτικά μέσα; Οι
λόγοι είναι πολλοί, όπως πολλές είναι και οι επιδιώξεις του κάθε κράτους μέλους της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ, που θέλει ή δεν θέλει την ανάμειξη του στις επιχειρήσεις εναντίον της Λιβύης.
Ας αρχίσουμε από τη Γαλλία, η οποία επί προεδρίας Νικολά Σαρκοζύ, έχει πραγματοποιήσει μία δραματική στροφή, σε σχέση με τα θεμέλια του Γκωλισμού για την εξωτερική πολιτική της χώρας, προς μια φιλοαμερικανική νατοϊκή κατεύθυνση, με στόχο να μετατρέψει την Γαλλία από παρατηρητή των διεθνών και περιφερειακών εξελίξεων σε πρωταγωνιστή. Εάν σε αυτόν τον γενικότερο στόχο της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής, προστεθούν και τα εσωτερικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Νικολά Σαρκοζύ και οι επικείμενες προεδρικές εκλογές, τότε η στάση της Γαλλίας γίνεται απολύτως κατανοητή: το Παρίσι ελπίζει ότι ακολουθώντας μία πολιτική υπέρ των εξεγερμένων στην Λιβύη εξασφαλίζει καλύτερα την θέση του στο τοπίο που θα διαμορφωθεί στην χώρα την επαύριο της εξέγερσης και παράλληλα αποδεικνύεται ένας σημαντικός σύμμαχος των ΗΠΑ, θέτοντας ταυτόχρονα νέα θεμέλια ισχύος στην λεκάνη της Μεσογείου. Πολύ περισσότερο, που η στρατιωτική επέμβαση νομιμοποιείται με βάση την απόφαση 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείς του ΟΗΕ αλλά και με βάση το περίφημο «καθήκον προστασίας» αμάχων, το οποίο υιοθετήθηκε στην 60η σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 2005, χωρίς όμως να έχει επικυρωθεί μέχρι σήμερα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες από την πλευρά τους δέχθηκαν, κατ΄ αρχάς, τη γαλλική πρωτοβουλία μάλλον με ανακούφιση, στον βαθμό που η κατάσταση στην Λιβύη ξέφευγε από κάθε έλεγχο και οι ίδιες δεν ήταν διατεθειμένες να ανοίξουν ένα νέο μέτωπο και χωρίς καμία νομιμοποίηση. Στην συνέχεια όμως, η Ουάσιγκτον αντελήφθη ότι θα πρέπει να πάρει ενεργό θέση στην εξέλιξη του Λιβυκού προβλήματος, διότι από την έκβαση του θα εξαρτηθούν εν πολλοίς οι νέες ισορροπίες που θα προκύψουν στην Μεσόγειο. Έτσι, προσπάθησαν να καλύψουν την δράση τους υπό την νατοϊκή ομπρέλα, πράγμα ήταν θεμιτό, με δεδομένη την απόφαση που έλαβε ο Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου, στην Λισσαβόνα το Νοέμβριο του 2010, στην οποία αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι το ΝΑΤΟ οφείλει να αναμειγνύεται σε κρίσεις ή συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα πέρα από τα σύνορα των κρατών-μελών του, δεδομένου ότι οι καταστάσεις αυτές μπορεί να απειλήσουν άμεσα την ασφάλεια τους. Κατά συνέπεια, το ΝΑΤΟ δεσμεύεται ότι θα παρεμβαίνει σε καταστάσεις κρίσης ή ένοπλης σύγκρουσης για την πρόληψη ή την διαχείριση τους αλλά και αναλαμβάνοντας δράση για την σταθεροποίηση της κατάστασης μετά την λήξη της σύγκρουσης, καθώς και για να συμβάλει στην ανοικοδόμηση της χώρας στην οποία έλαβε χώρα η κρίση ή η σύγκρουση.

Η Τουρκία

Παρ΄ όλα αυτά, οι νατοϊκοί εταίροι των ΗΠΑ δεν φάνηκαν πρόθυμοι να εφαρμόσουν την απόφαση της Λισσαβόνας και να επωμισθούν το κόστος, οικονομικό και πολιτικό, της συμμετοχής τους σε μία στρατιωτική επιχείρηση, η οποία μάλιστα θα μπορούσε να αποτελέσει προηγούμενο και βάση για νέες επιχειρήσεις τέτοιου τύπου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εξηγείται η στάση της Τουρκίας, η οποία έχει πάντοτε κατά νου τα ανοικτά μέτωπα της και κυρίως το Κουρδικό, το οποίο αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα της. Ένας ακόμα λόγος που εξηγεί τις τουρκικές αντιδράσεις είναι, βεβαίως, ότι η Άγκυρα δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση διεθνή ανάμειξη οποιουδήποτε είδους σε περιφερειακά προβλήματα, τα οποία προτιμά να αντιμετωπίζει σε διμερές επίπεδο. Επίσης, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και τους μεγαλεπήβολους στόχους της Τουρκίας, η οποία επιδιώκει, αν και με ισχνές πιθανότητες επιτυχίας, να μετατραπεί σε πόλο συσπείρωσης, υπέρμαχο και εκφραστή του αραβικού κόσμου. Επομένως, η τουρκική συγκατάθεση σε μία νατοϊκή επιχείρηση κατά της Λιβύης ήταν κάτι ασύμβατο με τα τουρκικά συμφέροντα. Ωστόσο, παρά τις εκπεφρασμένες αντιδράσεις της, η Άγκυρα δεν θέλησε εν τέλει να είναι απούσα από τις εξελίξεις στην Μεσόγειο, οι οποίες τρέχουν. Έτσι, αποφάσισε να μετάσχει με 16 πλοία στην ναυτική δύναμη αποκλεισμού του λιβυκού καθεστώτος.

Η Ρωσία

Όσο για την αρνητική στάση της Ρωσίας, είναι απόλυτα σαφής και εξηγήσιμη. Πράγματι, η Μόσχα δεν έχει κανέναν λόγο να στηρίξει μια νατοϊκή ή ευρωπαϊκή επιχείρηση εναντίον της Λιβύης, στον βαθμό που η ίδια δεν μπορεί να παρέμβει και επομένως δεν μπορεί να προσδοκά κανένα όφελος, ενώ δεν θέλει και να επιτρέψει την επιστροφή των παλαιών αποικιοκρατικών δυνάμεων στην περιοχή. Επομένως, κατά την Μόσχα, η ένοπλη παρέμβαση των δυτικών στην Λιβύη ενισχύει την θέση τους και τα συμφέροντα τους στην περιοχή, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε πιθανό κέρδος για την Δύση είναι αντίστοιχη απώλεια για την Ρωσία.

Ο Αραβικός Σύνδεσμος

Ο Αραβικός Σύνδεσμος, τέλος, αναποτελεσματικός, αναποφάσιστος και αμήχανος όπως πάντα, προσπαθεί για μία ακόμα φορά να τηρήσει τα προσχήματα, να κρατήσει ισορροπίες, διακηρύσσοντας για πολλοστή φορά την –ανεύρετη ωστόσο- ενότητα των κρατών –μελών του αλλά και την αποφασιστικότητα τους για «την προστασία των αμάχων στην Λιβύη». Είναι προφανές ότι οι ηγεσίες των αραβικών κρατών βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση μπροστά σε αυτό το ντόμινο των εξεγέρσεων που απειλεί και τις ίδιες. Έτσι, αρκούνται σε γενικολογίες και επικεντρώνονται σε ανθρωπιστικά ζητήματα αν και θα μπορούσαν, υπό άλλες ίσως συνθήκες, να έχουν βοηθήσει έμμεσα αλλά αποφασιστικά τους εξεγερμένους, ώστε να μην χρειάζεται να «ανησυχούν» τώρα για μία ενδεχόμενη ανθρωπιστική καταστροφή στην Λιβύη.
Κλείνοντας θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το βασικό και για τα αραβικά κράτη αλλά και για τους Δυτικούς είναι το πώς να ελέγξουν, αφού δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν, τις εξεγέρσεις που συνταράσσουν τον αραβικό κόσμο και για τον λόγο αυτό μετέρχονται παντός μέσου. Όμως, το φάρμακο που επέλεξαν, μισόλογα από την μία πλευρά και στρατιωτικά μέσα από την άλλη, για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση στην Λιβύη κινδυνεύει να αποδειχθεί χειρότερο από την αρρώστια που καλείται να θεραπεύσει.

Η δεύτερη ευκαιρία του ΣΥΡΙΖΑ

Του
Γιάννη Μπανιά

Εφτά χρόνια παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου. Με ελπιδοφόρα εκκίνηση στα τέλη του 2003, δημιούργησε βάσιμες προσδοκίες για μια αναγκαία τομή στις μέχρι τότε αποκλίνουσες πορείες των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Αριστεράς γενικότερα.
Τις διέψευσε αμέσως μετά τα πρώτα του βήματα ως ενωτικό εγχείρημα.  Η «κατάρα» των προβλημάτων στο επίπεδο της ηγεσίας του χτύπησε για πρώτη φορά το 2004. Στις ευρωεκλογές εκείνης της χρονιάς δεν κατεβήκαμε με ενιαίο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και μπήκαμε σε μεγάλη περίοδο αδράνειας, σιωπής και κρίσης.
Χρειάστηκε υπομονή και αντοχή από τις μικρότερες συνιστώσες και τον μη ενταγμένο κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και αλλαγή ηγεσίας στο Συνασπισμό για να έχουμε την πρώτη «επανεκκίνηση» του ΣΥΡΙΖΑ. Μια «πρώτη ευκαιρία» που δεν πήγε χαμένη.
Ζήσαμε για δυο περίπου χρόνια τη «χρυσή εποχή» του ΣΥΡΙΖΑ με χαρακτηριστικά έκρηξης σε όλα τα επίπεδα και τα ζητήματα:
Στην αποσαφήνιση της πολιτικής και των οριοθετήσεων του με αριστερό προσδιορισμό. Στις πρωτοβουλίες που πήρε για μια σειρά κρίσιμα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Στην δημιουργική συμμετοχή του στους κοινωνικούς αγώνες και τα κινήματα. Με ιδιαίτερο βάρος στο χώρο της νεολαίας. Στην πολύ θετική παρουσία του στο Κοινοβούλιο. Στην οργανωτική του συγκρότηση και ανάπτυξη. Φυσιολογικά εκείνη την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε και ένα φερέγγυο πρόσωπο στην κοινωνία και τον κόσμο της Αριστεράς. Η δημοσκοπική έκρηξη απλά ήρθε να καταγράψει αυτή τη νέα πραγματικότητα.

Ένα βήμα εμπρός,
δύο βήματα πίσω

Και μετά χτύπησε για μια ακόμα φορά η «κατάρα». Σοβαρά προβλήματα και τελικά διάσπαση στην ηγεσία του Συνασπισμού που μοιραία πέρασε και στο ΣΥΡΙΖΑ, αφού αποτελούμε συγκοινωνούντα δοχεία. Αναπόφευκτα αυτά είχαν τις επιπτώσεις τους και σε ζητήματα «γραμμής»:
Μετατόπιση από συμφωνημένες θέσεις, αμηχανία, σύγχυση, κυνήγι μαγισσών κ.λπ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργήθηκε με κύριο στόχο να προωθήσει την κοινή δράση, τη σύγκλιση και την ενότητα της Αριστεράς. Πέτυχε μια αρχική αξιόλογη σύνθεση αντίπαλων μέχρι τότε ρευμάτων της Αριστεράς που προέρχονταν από διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές. Μια ελπίδα για επόμενα μεγαλύτερα βήματα σύγκλισης και ενότητας.
Σε αντίθεση, όμως, μ’ αυτό στη συνέχεια εξελίχτηκε σε «αχίλλειο πτέρνα» του ΣΥΡΙΖΑ η δική του εσωτερική ενότητα, μέσα από μια σύγκρουση ηγεμονισμών και εξουσιαστικών λογικών και πάλι στο επίπεδο της ηγεσίας του. Με όχι ίδιες ευθύνες για όλη του την ηγεσία και όλα τα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Και σ’ αυτή τη σύγκρουση η κατάληξη είναι ξεχωριστά ψηφοδέλτια στις κρίσιμες αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010.
Αυτή η κραυγαλέα αντίφαση στοιχίζει ακριβά στο ΣΥΡΙΖΑ σε αξιοπιστία και φερεγγυότητα. Ο κόσμος κρίνει με βάση την εικόνα που εκπέμπεται και δεν ενδιαφέρεται για τον επιμερισμό των ευθυνών. Χρεώνει συνολικά το ΣΥΡΙΖΑ.
Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθούν με απορία , αμηχανία και οργή αυτή την κατάσταση.
Απαιτούν συγκεκριμένες λ/ύσεις και όχι αναλύσεις, διακηρύξεις και υποσχέσεις από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Το φαινόμενο της αποστασιοποίησης παίρνει μεγάλες διαστάσεις.

Νέο τοπίο
- νέες δυνατότητες

Το τοπίο φαίνεται να αλλάζει θετικά για μια δημιουργική επανεκκίνηση-ανασύνταξη του ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα. Κρύβει όμως και πολλούς κινδύνους και παγίδες για το ενωτικό μας εγχείρημα εάν δεν ανταποκριθούμε θετικά στις προκλήσεις των καιρών.
Η πολιτική της κυβέρνησης χρεοκοπεί σε όλα τα επίπεδα: Οικονομικό, κοινωνικό, εκπαιδευτικό, δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, συμμετοχή στο νέο πόλεμο της σύγχρονης «συμμαχικής αυτοκρατορίας» στη Λιβύη κλπ.
Οι αντιδράσεις του λαού και της νεολαίας κλιμακώνονται. Η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ βλέπουν να χάνουν το έδαφος της κοινωνικής αποδοχής και εμπιστοσύνης κάτω από τα πόδια τους. Υιοθετούν ακόμα πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα και στρατηγική έντασης.
Για να αποπροσανατολίσουν, να φοβίσουν και να εκβιάσουν το λαό και ταυτόχρονα να τονώσουν το πεσμένο ηθικό των στελεχών του ΠΑΣΟΚ και να συσπειρώσουν τον κόσμο του. Αλλά και για να δημιουργήσουν ευνοϊκό για το ΠΑΣΟΚ κλίμα, για την περίπτωση που χρειαστεί να προσφύγουν σε πρόωρες εκλογές. Ενδεχόμενο αρκετά πιθανό με τα σημερινά δεδομένα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ σωστά δεν είναι διατεθειμένος να δεχτεί τον εκβιασμό της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ.
Απαντάει επιθετικά. Αυτό οπωσδήποτε λειτουργεί συσπειρωτικά. Δεν αρκεί όμως.

Δεύτερη ευκαιρία
με προϋποθέσεις

Στο ΣΥΡΙΖΑ δίνεται τώρα μια «δεύτερη ευκαιρία».
Για να την αξιοποιήσουμε χρειάζεται να εργαστούμε για να δημιουργηθούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις:
Πρώτη ανελαστική προϋπόθεση «να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι».
Αυτό σημαίνει να ενθαρρύνει επιτέλους η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με συγκεκριμένα μέτρα την εμπλοκή και ενεργό συμμετοχή των μελών και του κόσμου του στην καθημερινή κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου και στις επιλογές και την εσωτερική ζωή του ενωτικού εγχειρήματος. Η παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πάψει να είναι σχεδόν αποκλειστικά αρχηγική, κοινοβουλευτική, αθηνοκεντρική και ελάχιστα πλουραλιστική. Μόνο έτσι θα μπορέσει να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ από την ασφυξία της κεντρικής, γραφειοκρατικής περιχαράκωσής του, στον καθαρό αέρα των κοινωνικών αγώνων και κινημάτων και να λειτουργήσει ως συλλογικότητα, αξιοποιώντας όλους τους «χυμούς» που προσφέρει το πλούσιο δυναμικό που συσπειρώνει στις γραμμές του. Αυτό θα αποτελέσει την καλύτερη εγγύηση για να ξεπεραστούν δημιουργικά, και όχι συγκολλητικά «από τα πάνω», οι σοβαρές πληγές στο σώμα και οι ρωγμές στην εσωτερική ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Και να φτάσουμε το συντομότερο δυνατό, και οπωσδήποτε πριν το καλοκαίρι, στην πραγματοποίηση της 4ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης με προωθημένες προτάσεις και θέσεις στα κρίσιμα ζητήματα και αποφασιστικές αρμοδιότητες για τις τελικές αποφάσεις.
Οι πρόσφατες αποφάσεις του Πανελλαδικού Συντονιστικού και της Εκτελεστικής Γραμματείας του να ξεκινήσει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα Πανελλαδικής εξόρμησης του ΣΥΡΙΖΑ, με εμπλοκή όλου του δυναμικού του - κεντρικά, τοπικά και κλαδικά-, εφόσον συνδυαστεί με την ανασυγκρότηση των οργανώσεων που υπάρχουν και τη δημιουργία νέων, θα υπηρετήσει αυτό τον κεντρικό στόχο. Ώστε να υλοποιηθεί επιτέλους το σύνθημα: «ΣΥΡΙΖΑ των μελών».
Προφανώς ο στόχος «να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι» θα υπηρετηθεί και με άλλα μέτρα στα οποία έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σε προηγούμενες δημόσιες τοποθετήσεις και αποφάσεις. Εάν όλα αυτά προχωρήσουν είναι βέβαιο ότι θα λειτουργήσει η λογική «το αγώι κινάει τον αγωγιάτη».
Ιδιαίτερο βάρος σ’ αυτή την καμπάνια και την προσπάθεια ανασυγκρότησης που θα κάνουμε, πρέπει να δώσουμε στο χώρο της νεολαίας.
Δεύτερη σημαντική προϋπόθεση είναι να εντείνουμε τις προσπάθειές μας και να κάνουμε πιο συγκεκριμένες τις προτάσεις μας για την κοινή δράση και την ενότητα του ευρύτερου δυνατού φάσματος των δυνάμεων της Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας.
Το κλίμα είναι τώρα πιο ευνοϊκό, οι συνθήκες πιο ώριμες και οι διαθέσεις, από ορισμένους τουλάχιστον χώρους και δυνάμεις της Αριστεράς, μεγαλύτερες.
Να τις αξιοποιήσουμε δημιουργικά, χωρίς μιζέριες και περιχαρακώσεις.
Ένα είναι βέβαιο: Δεν έχουμε ούτε το δικαίωμα, ούτε την πολυτέλεια και τα περιθώρια να πετάξουμε στα σκουπίδια κι αυτή τη «δεύτερη ευκαιρία» που μας δίνεται.

Η Εποχη 27-03-2011

Η σιωπή των νόμων

Είμαστε όλοι έντιμοι άνθρωποι, ας αγκαλιαστούμε κι ας τελειώσει το ζήτημα εδώ. Nous sommes tous d'honnètes gens, embrassons-nous, et que ça finisse. Caricature contre le personnel politique de la Monarchie de Juillet, (au centre le personnage dedonnant est le roi Louis-Philippe Ier, qui agit comme une tire-laine). Le personnel judiciaire n'est pas épargné puisqu'un juge vole un porte-feuille, Honoré Daumier, 1834, via Wikimedia Commons

του Ρούσσου Βρανά, ΑΥΓΗ, 27.03.11

«Αν ο λαός εκφράζεται ενάντια στην κυβέρνηση, πρέπει να διαλύσουμε τον λαό». Η αποθέωση της εξουσίας είναι όταν ασκεί το εξαιρετικό δικαίωμά της να αναστέλλει την ίδια τη νομιμότητα. Και τότε καταργείται η «αρχή της αρετής» που, όπως έλεγε ο Μοντεσκιέ, χαρακτηρίζει το δημοκρατικό σύστημα.

Ό,τι είναι σήμερα πια νόμιμο δεν είναι απαραιτήτως και ηθικό. Μαζί με τις κοινωνικές ισορροπίες ανατρέπονται και οι θεσμικές. Μια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία έχει αποκτήσει τόση εξουσία, που της επιτρέπει να ελέγχει τις μεγάλες συλλογικές αποφάσεις. Πίσω από τα επιφαινόμενα μιας δημοκρατικής αντιπροσώπευσης, οι συλλογικές τύχες δεν καθορίζονται πια από τις εθνικές κυβερνήσεις ή τα εθνικά κοινοβούλια, αλλά από αυτή την ολιγαρχία.

«Οι βουλευτές θα είναι υποχρεωμένοι να σκύβουν το κεφάλι στις περικοπές των μισθών του δημόσιου τομέα και των συντάξεων και στις μεταρρυθμίσεις του φορολογικού και του ασφαλιστικού συστήματος» έγραφε προφητικά η εφημερίδα «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ» για την υπαγωγή της πολιτικής εξουσίας σε εσωτερικά και εξωτερικά οικονομικά συμφέροντα.

Αυτήν ακριβώς την εκτροπή από τη δημοκρατία απεργάζεται σήμερα η ολιγαρχία που έχει επικρατήσει στην Ευρώπη, επικαλούμενη μια «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» προκειμένου να ανατρέψει τη συνταγματική τάξη των χωρών και να δεσμεύσει τους λαούς της σε πολυετή λιτότητα με πρόσχημα τα χρέη τους.

Στις γκρίζες ζώνες που χρωματίζουν οι διαχειριστές της οικονομικής κρίσης πάνω στον χάρτη με τα δημοκρατικά και συνταγματικά δικαιώματα παρεισφρέουν καθημερινά ένα σωρό εκτροπές από τη νομιμότητα. Μικρές δικτατορίες, καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, όπως θα τις έλεγε ο πολιτικός φιλόσοφος Τζόρτζιο Αγκάμπεν, που ονοματίζονται έτσι μόνο και μόνο για να πείθεται ο λαός να υποβάλλεται σε νέες θυσίες. Επειδή μονάχα μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα μπορούσε να κάμψει τον κοινό νου, ώστε να αποδεχτεί αδιαμαρτύρητα κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα το θεωρούσε απαράδεκτο.

Όσο γίνεται πιο βαθιά η οικονομική κρίση, λοιπόν, τόσο η επιβολή μιας άδικης οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής γίνεται πιο ασύμβατη με ένα δίκαιο νομικό και θεσμικό σύστημα. Και τόσο γίνεται πιο φανερό σε ευρύτερα στρώματα του λαού πως αυτή η πολιτική κουβαλάει μαζί της ένα έλλειμμα ισότητας, ένα πρόβλημα δημοκρατίας και εν τέλει μια κρίση νομιμότητας των διαχειριστών της.

Εξηγώντας τα αίτια της Γαλλικής Επανάστασης, έλεγε ένας πολιτικός εκείνης της εποχής: «Πολλές φορές, όπως η οργή του Θεού, έτσι και η οργή του λαού δεν είναι παρά ένα τρομερό συμπλήρωμα στη σιωπή των νόμων».

Η δίκαιη εξέγερση του 21 έγινε σε πολιτική και ΟΧΙ σε «εθνική» βάση

Μάχη πρώτη των Αθηνών, Παναγιώτης Ζωγράφος [Public domain], via Wikimedia Commons

του Νάσου Θεοδωρίδη*

από την ΑΥΓΗ, 24.03.11

Στην ελληνική ιστοριογραφία, σε σχέση με το 1821, κυριάρχησε ο μύθος της «εξέγερσης σε εθνική βάση», και εκεί εντοπίζεται και η διαιώνιση της αδικαιολόγητης εχθρικής αντίληψης των Ελλήνων ενάντια στους Τούρκους ακόμη και σήμερα. Ακούμε διαρκώς ότι «μας είχαν υποδουλώσει οι Τούρκοι», αντί να ακούμε τη σωστή φράση ότι «οι λαοί των Βαλκανίων ήταν συλλήβδην υποδουλωμένοι στον σουλτάνο, ότι δεν υπήρχε δυνατότητα εκλογικής αντιπροσώπευσης, δικαστικού ελέγχου της φορολογίας που επέβαλε ο δυνάστης, εφαρμογή εγγυημένων ατομικών και πολιτικών ελευθεριών, κ.λπ.». Αυτά ήταν τα πραγματικά προβλήματα, και όχι η εθνική ταυτότητα των κυβερνώντων. Το ελληνικό κράτος όμως επίτηδες αφήνει τους πολίτες του να πιστεύουν ότι ο ένας λαός (δηλαδή οι Τούρκοι, που σημειωτέον απέκτησαν εθνική συνείδηση πολύ αργότερα, και πάντως μετά τη σύσταση ελληνικού κράτους !!) είχε δήθεν υποτάξει τον άλλον λαό (τους Έλληνες γενικώς), και δήθεν ήθελε να του επιβάλει τα δικά του εθνικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα !! Πράγμα αστείο, ανιστόρητο και πρακτικά ανέφικτο. Διότι απλούστατα δεν έχει συμβεί ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας με τον τρόπο που αφελώς το αφηγούνται οι Έλληνες εθνικιστές για να χάψουμε το παραμύθι τους. Αλήθεια, ποιος Αμερικανός πολίτης πιστεύει σήμερα ότι κάποτε την Αμερική την είχαν υποδουλώσει οι Άγγλοι γενικώς, και όχι συγκεκριμένα ο τότε βασιλιάς της Αγγλίας Γεώργιος ενάντια στον οποίον δικαίως εξεγέρθηκαν όλοι το 1776;

Ας μην ξεχνάμε ότι οι χριστιανοί αριστοκράτες απέκτησαν από τους Οθωμανούς τον έλεγχο της ενοικίασης φόρων και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης ορυχείων, οργανώθηκαν σε συντεχνίες και στο ναυτικό εμπόριο κέρδισαν περισσότερα προνόμια απ’ όσα είχαν πριν. Γενικά, το οθωμανικό κράτος στηριζόταν στον μεγαλύτερο βαθμό από το ελληνικό εμπόριο. Αξιοσημείωτο αυτής της φαινομενικής παραδοξότητας είναι ότι οι Οθωμανοί σέβονταν τους εμπόρους, εξάλλου ο Μωάμεθ ήταν έμπορος. (Να γιατί λοιπόν οι Έλληνες έμποροι κάνανε τεράστια περιουσία ανενόχλητοι).

Άλλο ένα στοιχείο που αποδεικνύει ότι δεν υπήρχε «εθνικού χαρακτήρα» καταπίεση είναι η ύπαρξη πολλών αυτόνομων Μη Μουσουλμανικών περιοχών. Όχι μόνο η Μάνη και τα Σφακιά, αλλά και τα Άγραφα, το Ζαγόρι, η Νάουσσα, ο Τύρναβος, η Κάσος, τα Ψαρά, το Άγιον Όρος, οι Κυδωνίες (Αϊβαλί), η Τραπεζούντα, τα Αμπελάκια, το Μαλακάσι, η Ζαγορά του Πηλίου, η Ύδρα, οι Σπέτσες η Χίος και το Δουκάτο του Αιγαίου (Νάξος, Άνδρος, Πάρος, Σαντορίνη, Σίφνος και Σύρος).

Προφανώς, παρά την ανυπαρξία καταπίεσης σε «εθνική» βάση (αφού χριστιανοί και μουσουλμάνοι ήταν εξίσου θύματα της ημιφεουδαρχικής διακυβέρνησης του αυταρχικού Σουλτάνου, χωρίς οι Ρωμιοί να υφίστανται κάποιας μορφής ιδιαίτερη εθνική καταπίεση) ουδείς αρνείται την αναγκαιότητα της εξέγερσης σε καθαρά πολιτική βάση, δηλαδή ενάντια στην πολιτική καταπίεση που όλοι οι λαοί υφίσταντο από τον σουλτάνο, με στόχο την αυτοδιάθεση (και ιδίως έτσι όπως περιγραφόταν στα πρώτα συνταγματικά κείμενα ή όπως την ονειρεύτηκε ο θιασώτης της πολυπολιτισμικότητας Ρήγας Φεραίος).

Τέλος, ειδικά σήμερα στις βάρβαρες εποχές του άθλιου Μνημονίου, όπου η πολιτική ελίτ της Ελλάδας στις 25 Μαρτίου έχει το θράσος να γιορτάζει υποκριτικά την ανεξαρτησία της χώρας, τη στιγμή που υπάρχει απόλυτη υποδούλωση τόσο σε ελληνικές όσο και σε ξένες άρχουσες τάξεις, ασφαλώς και είναι χρήσιμο να θυμόμαστε ότι ο ελληνικός λαός υπό την πολιτειακή / συνταγματολογική έννοια του όρου (δηλαδή ένα σύνολο Ρωμιών, Τσιγγάνων, Τούρκων, Μακεδόνων, Εβραίων, Βλάχων, Αρβανιτών κ.λπ., κ.λπ.), που σήμερα έχει χάψει το παραμύθι ότι για όλα φταίνε η ατομική διαφθορά, οι δημόσιοι υπάλληλοι, κλπ, είχε κάποτε συμμετάσχει σε σημαντικούς κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, όπως ήταν η εξέγερση του 1843 και η απαίτηση να ψηφιστεί επιτέλους Σύνταγμα για να βάλει φρένο στις αυθαιρεσίες της κλίκας των Βιττελσβάχων και των Ελλήνων παρατρεχάμενων τους, οι απεργίες της δεκαετίας του 30, οι αιματοβαμμένες Πρωτομαγιές, το 114, το Πολυτεχνείο, κ.λπ…


* Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι μέλος της Π.Κ. του ΣΥΝ Αμπελοκήπων

Η "Αυγή της Οδύσσειας" στην Ιαπωνία

πυρηνικά εργοστάσια στην Ευρώπη, από ICJT Nuclear Training Centre

ΑΥΓΗ, 24.03.11


Οι αρχές ανακοίνωσαν ότι το νερό της βρύσης στο Τόκιο των 30 εκατομμυρίων ψυχών είναι ακατάλληλο για τα μωρά, λόγω αυξημένης ραδιενέργειας. Ανατριχιαστική είδηση, που, αν την προεκτείνουμε ψυχολογικά, σημαίνει ότι κανεις δεν θα πίνει πλέον νερό της βρύσης. Μια μάνα με ομπρέλα αναρωτιόταν αν βρέχει ραδιενεργή βροχή κι αν είναι ασφαλές να κυκλοφορεί καν στον δρόμο. Η στωικότητα των Ιαπώνων τον πανικό, δεν τον επιτρέπει, αλλά η μυστικοπάθεια των αρχών έχει κλονίσει την εμπιστοσύνη. Η απόγνωση της μεσαιωνικής Ευρώπης μπροστά στην πανούκλα.

Οι έξι αντιδραστήρες της Φουκουσίμα συνεχίζουν να ξερνάνε τον αόρατο θάνατο, χωρίς να διαγράφεται ασφαλής λύση στο προβλεπτό μέλλον. Στη χώρα που έχουν κατοικίδια ρομπότ, μπάρμαν ρομπότ, το κράτος και οι ιδιωτικές εταιρείες που διαχειρίζονται τα πυρηνικά εργοστάσια δεν είχαν προβλέψει ρομπότ που να συνδέουν την μπαλαντέζα στον αντιδραστήρα. Πρέπει τη λύση να τη δώσουν -εάν υπάρχει λύση- οι τεχνικοί και οι πυροσβέστες πέφτοντας ως καμικάζι στους κατεστραμμένους αντιδραστήρες. Αλλά κανένας υπεύθυνος δεν έχει κανει χαρακίρι. Και το Τόκιο σκοτεινό, χωρίς τις πολύχρωμες επιγραφές, θυμίζει πλέον μια μουντή βορειοευρωπαϊκή μεγαλούπολη.

Η καταστροφή στην Ιαπωνία, που εξελίσσεται σε καταστροφή της Ιαπωνίας, υπερβαίνει τον ειδησεογραφικό ορίζοντα που καταλαβαίνουν τα ΜΜΕ, υπερβαίνει όμως και την παρούσα γενιά, έχει ήδη δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα. Η "Αυγή της Οδύσσειας", η κωδική ονομασία της επίθεσης κατά της Λιβύης, ταιριάζει περισσότερο στον Β. Ειρηνικό παρά στη Μεσόγειο. Χθες το ραδιενεργό νέφος έφτασε πάνω από την Ευρώπη. Εξασθενημένο. Δεν κινδυνεύουν τα μωρά μας. Ακόμα...

Γ.Κ.