Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

Αγάπα το κελί σου, τρώγε όλο το φαΐ σου... [και ένα τραγούδι]

Του Ρούσσου Βρανά, rvranas@otenet.gr
(δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010 στη στήλη Δρόμοι της εφ. Τα Νέα)

Αγάπα...
... το κελί σου, τρώγε όλο το φαΐ σου, διάβαζε πολύ, για να βγάλεις φυλακή, έλεγαν οι πολιτικοί κρατούμενοι στα πέτρινα χρόνια. Ο κόσμος έβγαινε τότε από πολέμους και στερήσεις αλλά, είτε μέσα είτε έξω από τα τείχη, όλοι ονειρεύονταν ένα καλύτερο αύριο.

Στο πατρικό...
... τραπέζι, οι άνθρωποι σταυρώνανε το ψωμί ευλαβικά, όποτε τύχαινε να τους πέσει από τα χέρια. Ήταν συνήθως ένα τραπέζι στρωμένο φτωχικά. Κι όταν μαζευόταν η οικογένεια ολόγυρά του, συχνά υπήρχε σε μιαν άκρη του ένα πιάτο που, όταν όλοι οι άλλοι απόσωναν πια το φαΐ τους, εκείνο απόμενε αδειανό. Γιατί από τους δύσκολους καιρούς υπήρχε πάντα κάποιος που δεν τα είχε καταφέρει να επιστρέψει. Τα χρόνια περνούσαν. Στο πατρικό τραπέζι σιγά σιγά έμπαιναν κι άλλα καλούδια παρεκτός από ένα κομμάτι πικρό ψωμί. Το αδειανό πιάτο περίμενε ακόμη στη γωνιά του. Μα γρήγορα γέμιζε όποτε τύχαινε να χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού κάποιος από εκείνους που το οικονομικό θαύμα της μεταπολεμικής εποχής είχε αφήσει απέξω. Έτσι, για να συγχωρέσει, εις μνήμην εκείνου που δεν είχε επιστρέψει. Υπήρχε περίσσευμα. Δούλευε ένας και τάιζε τέσσερα στόματα. Έχτιζε με τον κόπο του το δικό του σπίτι. Κι αν δεν το προλάβαινε όσο δούλευε, το απόσωνε με το εφάπαξ. Αυτή ήταν η γενιά των πατεράδων μας.

Η δική μας...
... η γενιά έζησε με την ανάμνηση των πατρικών στερήσεων. Από τους πατεράδες μας πήραμε το συνήθειο να αδειάζουμε πάντα το πιάτο μας. Γράφει ο Κλάουντιο Μάγκρις στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα»: «Κάποτε, ένας από τους γιους μου, ξέροντας το συνήθειό μου και βλέποντας ότι δεν μου άρεσε το φαΐ, κάθε τόσο μου ξαναγέμιζε κρυφά το πιάτο, βέβαιος πως μέσα στην αφηρημάδα μου εγώ θα εξακολουθούσα να το αδειάζω». Τα παιδιά των πατεράδων μας έζησαν καλύτερα από εκείνους, επειδή βρήκαν το τραπέζι στρωμένο. Όχι πως δεν ίδρωσαν κι αυτά. Πώς αλλιώς θα ανέβαιναν στη μεσαία τάξη; Δούλεψαν, πρόσφεραν νέες ιδέες, πλούτισαν τους τραπεζίτες και τους βιομηχάνους. Μα ήρθε μια στιγμή που οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι δεν έβλεπαν πια με καλό μάτι την προκοπή τους, επειδή ήθελαν να πλουτίσουν κι άλλο. Ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό; Τα παιδιά των παιδιών των πατεράδων μας. Τους έκοψαν τον μισθό, τους έβαλαν ενέχυρο το σπίτι, τους έκλεψαν την ασφάλιση, τους έβαλαν να τρέχουν και να μη φτάνουν, ανοίγοντας μιαν άβυσσο κάτω από τα πόδια τους. Τα παιδιά μας είναι η πρώτη γενιά στην ιστορία που αναγκάζεται να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Δυσκολεύονται να βρουν ένα πιάτο φαΐ κι επιστρέφουν στο πατρικό σπίτι. Τρεις γενιές. Από την κόλαση στον παράδεισο και από τον παράδεισο στην κόλαση.

Οι τοίχοι...
... του κελιού μας έχουν σήμερα τόσο ψηλώσει, που έχουν κρύψει τον παράδεισο. Όμως, ύστερα από τόσους αγώνες για ένα κομμάτι πικρό ψωμί, τίποτα δεν μας υποχρεώνει να επιστρέψουμε στην κόλαση.




Money ( by John Kander and Fred Ebb )

Money makes the world go around
The world go around, the world go around
Money makes the world go around
It makes the world go 'round.
A mark, a yen, a buck, or a pound
A buck or a pound , a buck or a pound
Is all that makes the world go around,
That clinking clanking sound
Can make the world go 'round.
Money money money money money money
Money money money money money money
Money money money money money money
Money money
If you happen to be rich, and you feel like a
night's entertainment
You can pay for a gay escapade.
If you happen to be rich, and alone, and you
Need a companion,you can ring-ting-A-ling for the maid.
If you happen to be rich and you find you are left by your lover,
Though you moan and you groan quite a lot,
You can take it On the chin, Call a cab,
And begin to recover on your fourteen-Carat yacht.
Money makes the world go around,
The world go around, The world go around,
Money makes the world go around,
Of that we both can be sure. On being poor.
Money money money- money money money
Money money money- Money money money
Money money money money money money
Money money money money money money
Money money money money money money
If you haven't any coal in the stove and you freeze in the winter
And you curse on the wind at your fate
When you haven't any shoes on your feet
And your coat's thin as paper
And you look thirty pounds underweight.
When you go to get a word of advice from the fat little pastor
He will tell you to love evermore.
But when hunger comes to rap, Rat-a-tat, rat-a-tat at the window...
At the window... Who's there?
Hunger! Ooh, hunger!
See how love flies out the door...
For Money makes The world... ...Go around
The world... ...Go around The world... ...Go around
Money makes the The world... ...Go around
That clinking Clanking sound of
Money money money money money money
Money money money money money money
Get a little, Money money Get a little, Money money
Money money Money money Money money Money money
Mark, a yen, a buck Get a little Or a pound
Get a little That clinking clanking
Get a little Get a little Clinking sound
Money money Money money...
Is all that makes The world go 'round
Money money Money money
It makes the world go round

από το soundtrack της ταινίας του Bob Fosse CABARET (1972), με πρωταγωνίστρια τη Liza Minnelli που τραγουδά εδώ με τον Joel Grey.
το video από το YouTube του χρήστη http://www.youtube.com/user/ainfean1
η αφίσα από την Wikipedia.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου